zelfliefde, op eigen benen staan

Op je eigen benen staan

In de liefde willen we niets liever dan ons één voelen met de ander. We zijn ervan overtuigd dat we elkaar moeten aanvullen en voor elkaar moeten zorgen. Bijna alle liefdesverhalen gaan over de liefde die ontstaat als de prins de prinses redt. En dat is natuurlijk romantisch en prachtig. Het punt is dat we erin geloven en blijven geloven, zelfs als onze liefdestank droog is komen te staan. 

Overvloed

Natuurlijk ben je alert op wat je partner nodig heeft. Afhankelijk van diens voorkeur om jouw liefde te ervaren geef je complimenten en bemoediging of het beste deel van je tijd. Geef je zo nu en dan een cadeautje en/of ga je samen op stap. Misschien doe je wel klusjes samen. Als dit aan de hand is, leef je vanuit overvloed. En vloeit de liefde volop.

Verliefd

In je verkeringstijd lukt dit meestal nog wel. Je bent allebei verliefd, maakt speciaal tijd voor elkaar vrij en richt je volledige aandacht op elkaar. De mindere kanten zie je niet of je denkt dat jouw invloed op je geliefde wel zal maken dat die eigenschap op magische wijze verdwijnt. 

Samen verder

Anders wordt het als je samen een huishouden gaat vormen. Dingen moet regelen of contracten moet sluiten. Dan kom je erachter dat er niet meer vanzelfsprekend tijd is voor elkaar. Je komt erachter dat je geliefde wel van spullen houdt, maar niet van opruimen. Het toiletpapier nooit aanvult. Geld over de balk smijt. Nooit meer bloemen meebrengt,  helemaal niet wil koken en chagrijnig is na een dag werken.

En dan…

Als de ergernissen komen, groeit ook het gevoel van onbehagen. Samenwonen is helemaal niet zo rooskleurig als je je had voorgesteld en de klusjes komen toch vaak op jou neer. De overvloed maakt plaats voor schaarste. Je ervaart de liefde van je partner niet meer en je emmertje liefde droogt langzaam op.

Welke roze wolk?

Op dit punt aangekomen voel je diepe teleurstelling. Jouw roze wolk is donderend uiteengespat en het sprookje van samen lang en gelukkig lijkt vervlogen. Je projecteert je onbehagen op je partner en er ontstaat ruzie.

Ruzie

Sommigen van ons klagen en eisen, sleuren en zeuren. Anderen trekken zich langzaam terug uit de relatie. Praten niet meer, zoeken afleiding of verdoving. De balans is scheef en wordt steeds schever. Hoe harder de één trekt, hoe sneller de ander op de vlucht slaat. Hoe meer afstand de één neemt, hoe harder de ander werkt om de binding te behouden. En dat kan er heftig aan toe gaan. Beide ben je op zoek naar bevestiging en liefde. Maar wat je krijgt is woede en kilte.

Depressie en burn-out

Ingeslikte woede verwoest je vanbinnen. Toch blijven we vasthouden aan ons geloof in het sprookje dat onze partner ons gelukkig moet maken. De strijd put ons uit, het gemis van liefde verdort onze levensvreugde en we hebben grote kans in een depressie of burn-out terecht te komen.

Tijd om in te grijpen

Op dit punt aangekomen hebben we de keuze: energie erin steken of met elkaar breken. Breken lukt de meesten zelf heel goed, daar heb je geen coach voor nodig. De eerste stap richting verbinding is echter pittiger en ontluisterender: De ander ís niet verantwoordelijk voor jouw levensgeluk en jij bent niet verantwoordelijk voor die van de ander. Sterker nog: ieder mens is verantwoordelijk voor zijn eigen levensgeluk. Dat maakt de zaak niet altijd makkelijker!

Een andere kijk

Het punt is dat we een andere kijk moeten krijgen op wat er tussen de partners voor systeem is geslopen. Twee vermoeide, teleurgestelde en ontnuchterde personen die ooit geliefden waren zullen een nieuwe plek moeten innemen. Zich realiseren dat zij de enigen zijn die het patroon van trekken en duwen kunnen doorbreken. En dat is flink oefenen!

Je eigen levensgeluk

Ieder mens is verantwoordelijk voor zijn eigen levensgeluk. Dat betekent ook dat ieder mens recht heeft op zijn eigen ellende. Uiteraard hoeft de ander je niet onverschillig te zijn, we hebben elkaar als mensen hard nodig om elkaar te bemoedigen en troosten als het tegenzit in het leven. Maar we kunnen de ander niet redden. We moeten ook ermee ophouden om dat te proberen.

Liefde is een werkwoord

Je emmertje liefde raakt niet vanzelf vol. Maar met enige hulp kun je er wel achter komen hoe je je het kunt vullen. Zelfliefde is hierin de sleutel. Dat klinkt eenvoudig en dat is het ook als je eenmaal het sprookje los kunt laten. Is je liefdestank gevuld, dan kun je hem laten overstromen naar je partner. Liefde stroomt niet vanzelf. Liefde is een werkwoord. 

Elke dag opnieuw kiezen voor de liefde

Je hebt elke dag de keuze om jezelf lief te hebben. Elke dag de keuze om je partner lief te hebben. Je hebt alles in je om te kunnen vergeven. De pijn is dan niet weg, maar je staat jezelf toe om ondanks wat er gebeurd is NU gelukkig te zijn. Te genieten. Van jezelf te houden. Samen met je partner de liefde te laten stromen. En lang en gelukkig te leven. Ieder op zijn eigen benen.

Recommended Posts

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.