Eenzaam temidden van velen

Eenzaam op de camping, eenzaamheid, Wieteke Snijder coaching en advies

Eenzaam temidden van velen

Heb je je ooit eenzaam gevoeld, zelfs midden op een drukke camping? Je bent niet de enige.

Tijd om na te denken

Vakantie kan betekenen dat je de tijd en ruimte hebt om na te denken. Onverwacht kun je te maken krijgen met gevoelens van eenzaamheid. Zelfs als je omringd bent door mensen, kun je je alleen voelen. Het komt meer voor, maar wat doe je eraan? Hoe ga je om met deze gevoelens en zorg je ervoor dat je vakantie alsnog een positieve ervaring wordt?

Eenzaam. Wat nu?

Erken je gevoelens van eenzaamheid. Het is oké om je zo te voelen.

Zoek verbinding. Probeer contact te maken met anderen. Ben je op de camping, maak contact op de camping. Begin een gesprek met je buren, neem deel aan georganiseerde activiteiten of nodig iemand uit voor een kop koffie. Kleine stapjes kunnen een groot verschil maken.

Neem tijd voor jezelf en doe iets waar jij van geniet. Lees een boek, maak een wandeling, of luister naar je favoriete muziek. Misschien fleur je ervan op.

Is er niemand om je heen, maak dan contact met de thuisblijvers. Soms kan een eenvoudig gesprek of berichtje met een geliefde je een stuk beter laten voelen.

Plan vooruit en stel jezelf open voor sociale interacties. Dit kan een barbecue, een spelletjesavond of een excursie zijn. Het kan helpen om iets te hebben om naar uit te kijken.

Maak een plan

Gebruik je vakantietijd om na te denken over wat je echt nodig hebt in je sociale relaties. Wat geeft je energie en waar voel je je goed bij? Deze inzichten kunnen je helpen om straks thuis ook actie te ondernemen.

Heb jij je ooit eenzaam gevoeld tijdens een vakantie? Hoe ben je hiermee omgegaan? En wat wil je volgende vakantie anders doen?

Trouw blijven aan mezelf 

trouw blijven aan mezelf, Wieteke Snijder coaching en advies, betekenisvolle relaties, zelfrespect, zelfvertrouwen.

Trouw blijven aan mezelf

Eén van de aspecten van mijn overlevingsmechanisme ‘vredestichter’ is dat ik altijd de neiging heb om harmonie te zoeken, mezelf aan te passen aan de wensen van anderen en verbinding boven alles te stellen. Het overlevingsmechanisme is hardnekkig en nog steeds steekt het soms de kop op. Het voordeel is dat ik het nu herken en met dit weten een andere keus kan maken. 

Dood spoor

Verschillende periodes in mijn leven liep ik tegen mijn overlevingsmechanisme aan. Het overkoepelende thema was mijn eigen overtuigingen over mijzelf, over hoe de wereld in elkaar zit, over hoe mensen met elkaar en de wereld moeten omgaan. Mijn overlevingsmechanisme pushte me voortdurend, mijn lichaam raakte uitgeput. Mijn hoofd werkte niet meer mee en mijn kaarsje was gedoofd. Ik zat op een dood spoor.

Het roer om

Toen ik op enig moment niet anders kon dan dat erkennen, gooide ik het roer om. Ik pakte het breed aan. Behalve psychologische trauma’s verwerken en fysiek gezonder worden door bewegen, gezonde voeding, voldoende kwalitatieve slaap, ingebouwde rust en buitenlucht, ging ik bij mezelf te rade: wat is echt belangrijk voor mij? Wat wil ik bijdragen aan de wereld? Het was een ontdekkingsreis die me naar onverwachte plekken bracht. Ik leerde dat ik pas echt voor mezelf kan zorgen als ik mijn waarheid spreek, zelfs als dat soms conflicten veroorzaakt. Het voelde in het begin onnatuurlijk en ongemakkelijk, maar ik wist dat het nodig was.

‘Nee’ zeggen

Eén van de trainingen die ik volgde om weer te kunnen gaan functioneren, was een communicatietraining, gericht op assertiviteit. Mijn opdracht was om op de vraag van een vriendin of ik even op haar kinderen kon passen, ‘nee’ te zeggen. Dat zat zo. Haar vraag beantwoordde ik altijd met ‘ja’, omdat mijn overtuiging was dat vrienden elkaar helpen. In de praktijk moest ik me echter in bochten wringen om aan haar vraag te voldoen. Ik kreeg er extra stress van. En wat bleek? Die eerste ‘nee’ viel me reuze mee. Mijn vriendin reageerde opgewekt ‘Oké, dan vraag ik iemand anders.’ en we waren even goede vrienden! Het was alsof een zware last van mijn schouders viel. Het ‘heilige moeten’ was verdwenen.

Opbrengst

Vanaf dat moment begon ik stapje bij beetje meer ruimte voor mezelf in te nemen, mijn eigen behoeften en grenzen te respecteren. Nee te zeggen als het nee moest zijn, ja als het mij diende. Elke bewuste nee en ja brachten me dichter bij mezelf. Nog steeds. Het is niet altijd makkelijk, maar elke keer dat ik mijn stem gebruik, groeit mijn zelfvertrouwen. Door mijn eigen waarheid te spreken ben ik trouw aan mezelf, waardoor mijn zelfrespect groeit. Hierdoor ben ik mentaal en emotioneel beter in balans, wat me betekenisvollere relaties oplevert, gebaseerd op wederzijds respect. 

Bewuster

Het blijft zoeken, want mijn oude overlevingsmechanisme steekt nog regelmatig de kop op. Maar ik ben bewust van het mechanisme en kan observeren wat er gebeurt. Het is een onmisbare stap voor mij om stabiel te blijven door trouw te blijven aan mezelf.

Ook trouw blijven of weer worden aan jezelf? Start nog vandaag met je nieuwe leven. Laat me je op weg helpen naar een leven vol zelfvertrouwen, zelfrespect en betekenisvollere verbinding met anderen. Neem contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

De regie pakken

Wieteke Snijder coaching en advies, regie pakken, verantwoordelijkheid nemen, controle willen, slachtofferrol, coaching, helderheid, hulp

De regie pakken

De regie pakken betekent verantwoordelijkheid nemen. Dat is wat je te doen staat als je op een plek of in een situatie bent die je niet dient. De regie pakken staat daarmee in contrast met controle houden. Het concept controle houden betekent externe factoren willen kunnen beheersen. Zo werkt het leven niet. Het is een dood spoor en maakt je per definitie slachtoffer van de situatie.

Je hebt altijd een keuze

Wat je te doen hebt als je een probleem ervaart, groot of klein, is de verantwoordelijkheid nemen. Dat is de regie pakken. Het begint met je te realiseren dat je altijd de keuze hebt. Dat je altijd zelf kunt beslissen.

Hoe gaat dat in zijn werk?

Definieer het probleem. Stel jezelf de vraag: kan ik het veranderen? Is het antwoord Ja, doe het. Is het antwoord Nee, stel dan jezelf de vraag: Kan ik accepteren dat het is zoals het is? is het antwoord Ja, doe het. Is het antwoord Nee, verlaat de situatie.

Accepteren

Het stappenplan is simpel. De stappen niet per sé. Het vereist dat je de situatie, de ander, echt kunt accepteren zoals die is. Ondanks dat je de situatie of de ander als probleem ervaart en er gerust wel altijd triggers zullen komen. Je besluit om te accepteren moet diep en oprecht zijn, geen schijnbesluit. Anders ga je alsnog zegeltje sparen en blijft het probleem bestaan.

Weg gaan

Is het antwoord op beide vragen nee, dan is de enige optie om recht te doen aan jezelf uiteindelijk weg gaan. Voor je dat besluit neemt, wil je er zeker van zijn dat je alles hebt geprobeerd om de situatie te veranderen binnen jouw straal van invloed. Ook wil je alle mogelijkheden hebben onderzocht om de situatie te accepteren zoals die is. Maar is het antwoord op beide vragen echt nee, dan zul je ook de moed moeten hebben om weg te gaan. Een andere weg is er niet. En ook dat is verantwoordelijkheid nemen.

————————

Wil je ook de regie pakken? Hoewel je het zelf moet doen, hoef je de stappen daarnaartoe niet alleen te zetten. Laat me je helpen helderheid te krijgen. Neem contact op voor jouw gratis en vrijblijvende kennismakingsgesprek.

Empathie of nie?

relatie, Wieteke Snijder coaching en advies, communicatie, blog, empathie, empathisch communiceren, invoelen, empathisch luisteren

Empathie of nie?

Je herkent het vast wel. Je hebt thuis een moeilijke ochtend gehad, komt op kantoor en deelt je zorgen met een collega. Jouw collega reageert met “Oh, dat herken ik! Bij mij is het nog veel erger. Vorige week nog…” En in plaats van dat er aandacht voor jouw verhaal, draait het gesprek dan ineens om de ervaringen van je collega. Deze collega reageert niet bepaald empathisch. Deze reactie kan jou het gevoel geven dat jouw problemen er niet toe doen of minder belangrijk zijn. In het vervolg kies je waarschijnlijk iemand anders om je zorgen mee te delen.

Aandacht voor jou en jouw gevoelens

Een empathisch persoon zal bijvoorbeeld zeggen: “Dat klinkt echt zwaar. Hoe voel je je nu?” of “Wat vervelend dat je dat hebt meegemaakt. Is er iets wat ik voor je kan doen?” Dit soort reacties laten zien dat ze zich kunnen inleven in jouw situatie en jouw emoties serieus nemen. Ze richten de aandacht op jou en je gevoelens, zonder hun eigen ervaringen of ongemakken centraal te stellen. Iemand die empathie toont, luistert aandachtig, stelt vragen en toont oprechte interesse in jouw gevoelens. Deze persoon maakt oogcontact, knikt begripvol en spiegelt soms jouw emoties. Hierdoor voel jij je begrepen en gesteund. 

Gezien, gehoord, begrepen

Of iemand empathisch reageert of niet, kan met veel factoren samenhangen. Feit is dat mensen zich meer gezien, gehoord en begrepen weten als de ander empathisch reageert. 

Sommige mensen willen je probleem ‘oplossen’ in plaats van eerst te begrijpen wat je doormaakt. Bijvoorbeeld: “Je moet gewoon wat relaxter zijn. Dan gaat het vanzelf beter.” Anderen veranderen snel van onderwerp of maken ze je probleem kleiner door te zeggen dat het ‘wel meevalt’ of ‘niet zo erg is’. Of beginnen over hun eigen problemen beginnen, zoals je collega. 

Merk het verschil

Als je let op deze signalen, zul je het verschil opmerken tussen mensen die empathie tonen en mensen met een andere agenda. De eerste luistert, toont begrip en stelt jouw gevoelens centraal. De tweede richt zich meer op zichzelf, biedt ongevraagd advies of minimaliseert jouw ervaringen. Door hierop te letten, kun je beter inschatten wie echt om jou geeft en wie vooral met zichzelf bezig is.

Zelf aan de slag met empathisch communiceren

Empathisch communiceren kun je ook gewoon zelf leren. Het begint met je bewust zijn van de kracht van woorden en het leren observeren van je eigen gedrag. Alsof je vanuit een helikoptertje jezelf observeert terwijl je communiceert. Natuurlijk horen bij empathisch communiceren ook een paar belangrijke kenmerken die je kunt toepassen. Wil je dit ook leren? Bijvoorbeeld samen met je partner of zelf in je gezin werken aan prettigere communicatie? Dat kan natuurlijk. Neem contact op voor de mogelijkheden.

Zegeltjes sparen

relatie, Wieteke Snijder coaching en advies, communicatie, blog, zegeltjes sparen, zegeltjes plakken, zegelboekje, zegel, zeggen, communiceren, geweldloze communicatie

Zegeltjes sparen

Sommigen van ons zijn er dol op, op zegeltjes sparen. Maar in een liefdesrelatie wil je daar verre van blijven. Hoe zit dat?

Misschien herken je het wel. Eerst ben je verliefd en ga je helemaal in elkaar op. De ander blij en gelukkig te maken maakt jou gelukkig. Dus doe je álles voor de ander om te helpen. Daar gaat het vervolgens mis. Want onbeperkt een ander helpen, breekt je op. Het maakt je doodmoe als je niet ook eens aan jezelf denkt.

Zegeltjes plakken

Iedere keer dat je ‘ja’ zegt tegen je zin, het niet eens bent met iets kleins, elke kleine ergernis die je niet uitspreekt, spaar je een zegeltje bij. En elke keer dat je een iets liefs doet, gevraagd of ongevraagd, komt er een zegeltje bij. Het lijken kleine dingen, dus je begint er niet over. Je houdt je mond en plakt zegeltjes. En je bent je er misschien niet eens van bewust dat je zegeltjes aan het plakken bent.

Het volle zegelboekje inwisselen

Tot het moment dat het ineens niet meer om iets onbenulligs gaat, maar in jouw beleving om iets groters dat je iets echt vervelend vindt. Dan blijkt ineens dat je zó veel zegeltjes hebt gespaard, dat je zegelboekje vol is. Je bent wrokkig en misschien wel wraaklustig geworden. Dan wissel je in je hoofd je zegelboekje in. Je ontploft, reageert cynisch, gaat tegen anderen roddelen over je partner of besluit verlaat je relatie in stilte. Misschien ga je wel vreemd. Het kan even heerlijk opluchten. Maar.Het.Werkt.Niet. In je relatie dien je verantwoordelijkheid te nemen.

Zegeltjes sparen voorkomen

Daarom is het belangrijk dat je voorkomt dat je zegeltjes gaat sparen. Hoe? De eerste stap is dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen welbevinden. Spreek je ergernissen uit, ontspan, doe leuke dingen waar je allebei van geniet, neem je behoeftes, verlangens en grenzen serieus.

Stoppen met zegeltjes sparen

En gaat het zegeltjes sparen vervolgens vrolijk door? Vraag dan hulp. Want doe je niks, dan heb je het recept voor het mislukken van jullie relatie in handen, terwijl je partner er geen weet van heeft wat er gaande is.

Gaat er een belletje rinkelen? Ga het gesprek vanavond nog samen voeren hierover. Op een respectvolle, open manier. Kijk of het lukt om er samen uit te komen of neem samen iemand in vertrouwen. Of vraag een coach of therapeut om jullie te begeleiden.

‘Als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt’ 

als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt, Wieteke Snijder coaching en advies, coaching, overlevingsstrategie, vechten, vluchten pleasen, bevriezen, helen, Overlevingsmechanismen en hun langetermijneffecten

‘Als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt’ 

Overlevingsmechanismen en hun langetermijneffecten

De meesten van ons kregen in onze vroege kindertijd niet de liefde, aandacht en veiligheid die we nodig hadden. Als je geluk had, deden je ouders/verzorgers hun best om er te zijn voor je. Je te spiegelen en hun liefde te geven. Je te troosten als je verdriet had, interesse in je te hebben en te bemoedigen als het tegenzat. Niets ten nadele van je ouders, maar ook zij waren mensen met hun beperkingen en sores. Daardoor waren ze in periodes meer met zichzelf, hun relatie, werk of geldtekort bezig. Om toch te kunnen bestaan als ze er niet voor je waren, ontwikkelde je overlevingsmechanismen. 

Fight, flight, fawn of freeze

De vier bekendste overlevingsmechanismen zijn vechten, vluchten, pleasen of bevriezen. (In het Engels fight, flight, fawn en freeze). Vechten uit zich bijvoorbeeld in de vorm van agressief of dominant gedrag. Vluchten kan betekenen dat je je afzondert of juist steeds prikkels en avontuur opzoekt. Pleasen kan ertoe leiden dat je je eigen behoeften en grenzen negeert om anderen tevreden te stellen. Bevriezen kan je verlammen en verhinderen actie te ondernemen, zelfs als dat nodig is.

Afscheid van je authentieke zelf

Welke combinatie van overlevingsmechanismen je koos, hangt van veel factoren af. Zeker is dat ze hebben bijgedragen aan je overlevingskansen. Want je bent er nog! Ze zijn effectief geweest om je te beschermen tegen pijnlijke gevoelens en onveiligheid. Het verdrietige is echter dat je uit loyaliteit naar je eerste verzorgers afscheid hebt moeten nemen van je authenticiteit. Op de lange termijn kunnen je overlevingsstrategieën daarom schadelijk zijn. Ze zorgen er op den duur voor dat je alsnog niet gezien, gehoord of gekoesterd wordt. Je raakt meer en meer los van je ware zelf, wat kan leiden tot een gevoel van leegte of onvrede. 

Welke afleiding gebruik je?

Zoals ieder mens verlang je ernaar je gezien, gehoord en erkend te weten. Mee te kunnen doen, erbij te horen. Maar je hebt geen idee hoe je dat voor elkaar moet krijgen. De leegte en onvrede voelen ook niet fijn. Je zoekt wellicht onbewust afleiding in overmatig sporten, carrièredrang, alcohol, drugs, roken, seks, religie, eten, of zelfs gezondheid. Deze strategieën bieden een tijdelijke ontsnapping, maar lossen de onderliggende gevoelens niet op. De pijn blijft sluimeren onder de oppervlakte, wachtend om erkend te worden.

Illusie van coltrole

Je gevoelens onderdrukken lijkt aantrekkelijk omdat het je de illusie geeft van controle. Maar vroeg of laat dwingt het leven je om je alsnog met deze gevoelens bezig te houden. Als dat je overkomt en je kunt er niet meer omheen, pak dan de kans met beide handen aan. Door je emoties te erkennen en te doorvoelen, kun je langzaam de weg terugvinden naar je authenticiteit en een leven leiden dat echt bij je past.

Regie in plaats van controle

Voor heling is er geen pil, geen quick fix. Het is een proces dat tijd en moed vergt. Het is een uitdagende reis, maar de beloning is groot: een leven waarin je niet alleen kunt overleven, maar echt leert Leven. Maakt dit een verlangen in je wakker? Wakker het vlammetje aan en ga ermee aan de slag. Bijvoorbeeld met een coach. Bijvoorbeeld met mij. Of zelf. Maar doe het. Wacht niet langer. Neem de verantwoordelijkheid over je leven en pak de regie.

Mantelzorg – zo geven wij het vorm

Wieteke Snijder coaching en advies, mantelzorg, balans, zelfzorg, emotioneel, fysiek, mentaal, spiritueel

Mantelzorg – zo geven wij het vorm

Net als veel van onze generatiegenoten zitten mijn man en ik in de sandwich-situatie. Opgroeiende en (deels) thuiswonende kinderen combineren we met de (mantel)zorg voor onze (schoon)ouders. Hoe geven wij praktisch de mantelzorg vorm?

De eerste zorgvraag 

Eerst was het pendelen tussen ons huis en hun huis. Mijn schoonvader was al lange tijd ziek. Mijn schoonmoeder zorgde al jaren alleen voor hem. In 2018 werd de zorglast te groot voor haar en ging ik wekelijks en halve dag huishouden bij mijn schoonouders, afgewisseld met een kopje thee, een boodschapje, langs de apotheek, rijden naar en van het ziekenhuis en de tuin bijhouden. Naast ons eigen huishouden, mijn werk en ons gezin met drie opgroeiende kinderen best een hele opgave.

Wie zorgt er voor hen?

Toen mijn man en ik eind 2018 overwogen om met ons gezin uit de randstad te vertrekken en in een groenere omgeving te gaan wonen, rees dan ook direct de vraag: wat doen we met pa en ma? Wie gaat er voor hen zorgen? Mijn schoonvader kwam absoluut in aanmerking voor een verzorgingshuis, maar mijn schoonmoeder niet. Steeds een uur rijden om te kunnen helpen was niet haalbaar, maar ze zo samen in hun huis achterlaten geen optie. En hen scheiden na bijna zestig jaar huwelijk al helemaal niet.

Kangoeroe-constructie

De oplossing was een kangoeroe-constructie met drie generaties in één huis. Net voor de coronatijd aanbrak kochten we in het oosten van het land een meergeneratiewoning. Uiteraard in afstemming met de zus van mijn man en met instemming van mijn schoonouders, met wie we voorafgaand aan de verhuizing vele gesprekken voerden over de verwachtingen van het samen leven in één huis. Hoe gaan we om met autonomie van het gezin, met de autonomie van mijn schoonouders? Welke zorg geven we, wat laten we aan hen zelf over en welke zorg vliegen we in? Het samenleven lukte wonderwel. Het waren volgens mijn schoonvader de gelukkigste jaren van zijn leven.

Tot het einde toe

Mijn schoonvader is de laatste negen maanden van zijn leven heel erg ziek geweest en is uiteindelijk, zoals hij uitdrukkelijk wilde, thuis gestorven in oktober 2023. Tot het einde toe hebben we samen met de huisarts en de buurtzorg zelf voor hem en mijn schoonmoeder kunnen zorgen. Hadden we dit ook gedaan als we van tevoren wisten hoe het ging lopen? Geen idee. Wel zijn we blij en dankbaar dat we hen dit hebben kunnen bieden en nu samen met mijn schoonzus in staat zijn mijn schoonmoeder te ondersteunen in het weer opkrabbelen na haar grote verlies.

Hoe mantelzorg jij?

Mantelzorgers hebben naast de verantwoordelijkheid voor de zorg voor anderen een extra uitdaging om zoor zichzelf te zorgen op fysiek, mentaal-emotioneel, spiritueel en energetisch vlak. Die balans raakt wel eens verstoord. Kun je wel wat hulp gebruiken om jouw de balans terug te vinden in de nieuwe situatie? Neem contact met me op voor de mogelijkheden.

‘Je moet het je niet zo aantrekken’ 

Wieteke Snijder coaching en advies, je moet je er niet zo veel van aantrekken' , blog, verhuizen, onzekerheid, puber, opvoeden, denkkracht

‘Je moet het je niet zo aantrekken’ 

Op mijn dertiende verhuisde ik naar een andere stad. Verhuizen is al niet chill, maar geloof me, op je dertiende is het dramatisch. Je hele vertrouwde leven laat je achter je. Iedereen die je kent, je buurt, je stad. In mijn stad wist ik wat ik had. Kende ik overal de weg. Wist ik wat ik kon doen. En ineens na de verhuizing wist ik niks. Kende de buurt en de mensen niet. Kende de weg niet. De leuke plekjes niet. En vooral de tieners in onze nieuwe straat niet. Waren ze aardig? Wilden ze me leren kennen? Het maakte me kwetsbaar voor hun oordeel over mij.  

Bezichtiging

Tot overmaat van ramp liep ik op krukken toen we voor het eerst ons toekomstige huis gingen bekijken. Het was een zonnige dag. In de straat speelden kinderen en er hing een groepje jeugd van mijn leeftijd op de stoep voor een huis. Ik was me in het voorbijgaan erg van mijzelf bewust. Ik voelde me nieuwsgierig bekeken. Eenmaal het groepje voorbij hoorde ik plots achter mij luid lachen. Ik keek om en zag dat ze in mijn richting wezen. Onmiddellijk kwam de gedachte in mij op: “Ze lachen mij uit.” Haar hart begon sneller te bonzen en ik voelde me klein en onzeker. 

‘Ik hoor er niet bij’

De gedachte ‘ik hoor er niet bij’ nestelde zich in mijn hoofd. Ik geloofde die gedachte onmiddellijk en voelde me afgewezen. De bezichtiging van het huis en de rest van de straat gingen als een waas aan mij voorbij. De emoties van schaamte en verdriet waren te groot. 

‘Je moet het je niet zo aantrekken’ 

Ik herinner me dat ik erover begon tegen mijn ouders toen we eenmaal op de terugweg waren. En dat ze zoiets zeiden als ‘je moet het je niet zo aantrekken.’ Ik vond dat aardig gezegd, wilde ook dat ik het kon. Maar in mijn belevingswereld was mijn leven daar al verwoest voordat het kon beginnen! 

Had ik toen maar geweten wat ik nu weet. 

Belemmerende overtuiging

Misschien hadden mijn ouders gelijk en moest ik leren om het me niet zo aan te trekken. Moest ik mijn gedachten minder serieus nemen. Graag had ik dat als dertienjarige willen snappen. De onzekere puber van toen heeft het daar nog wel een paar jaar moeilijk mee gehad. En heeft geleidelijk aan haar eigen spoor leren volgen. Mede door de overtuiging ‘ik hoor er niet bij’ te leren vervangen voor ‘Het leven is te kort is om bezig te zijn met wat anderen van me denken’. 

Verhelderend inzicht

Het had erg geholpen als iemand me die dag had uitgelegd hoe het mechanisme werkt: ‘Je bent je gedachten niet’. Soms lachen mensen. Dat hoeft niks met jou te maken te hebben. Het gaat erom hoe je eigen gedachten je beïnvloeden. Dat betekent dat je zelf kunt kiezen hoe je op zulke situaties reageert. Die bewuste dag, geloofde ik mijn eigen gedachten. Ik trok ze niet in twijfel. En trok de conclusie dat ik het op mijn nieuwe woonadres bij voorbaat al kon vergeten.

Welke overtuigingen weerhouden jou ervan je mooiste leven te leven? 

Pleasegedrag. Geven, geven, geven, niet krijgen

Wieteke Snijder coaching en advies, pleasegedrag, de regie pakken, aan de slag

Pleasegedrag. Geven, geven, geven, niet krijgen

Mijn vader had een voltijdbaan. Mijn moeder had haar handen vol aan het huishouden en bestieren van het grote gezin met vijf kinderen. Als oudste meisje had ik al heel jong precies in de gaten wanneer het thuis fijn en gezellig was en wanneer de stress van het leven te groot werd. Een deel van de stress ging over of er voldoende geld was voor de boodschappen. En hoewel mijn ouders de zorgen inhoudelijk bij ons weghielden, ondervond ik als kind wel de gevolgen. 

‘Het ligt aan mij’ 

Die gevolgen die eruitzagen als vluchtige aandacht, minder geduld, weinig betrokkenheid bij mijn bezigheden, vaker klusjes krijgen, betrok ik op mijzelf. Hoe klein ik ook was, trok ik de conclusie dat ik te veel was. Dat mijn aanwezigheid stressverhogend werkte. En dat wilde ik niet. Ik hield van harmonie, gezelligheid. Ik wilde graag leuke aandacht. En ik dacht dat ik daar invloed op had. 

Voelsprieten aan en gaan

Mijn kunst werd me inspannen om zo precies mogelijk in te schatten hoe de vlag erbij hing bij mijn moeder. Sfeer proeven. Peilen of er ruimte was voor mij. Was die ruimte er niet, dan maakte ik mij onzichtbaar. Dan zorgde ik dat ik niet in de weg liep. Dan maande ik mijn broer of zusjes tot kalmte als er tijdens het spelen ruzie dreigde te komen. Om mama te ontlasten. Volgde zonder morren orders op. Door mijn gedrag aan te passen aan wat ik dacht dat van mij verwacht werd, probeerde ik mezelf te beschermen tegen afwijzing en kritiek. Was er ontspanning, dan kon ik vertellen over wat ik had meegemaakt. Of grapjes maken, liedjes zingen. Als ik goed meehielp en geen ruzie maakte, kreeg ik complimentjes. Mijn moeder prees hoe handig ik was. Dan voelde ik mij even gezien. Moeder blij, ik blij.

Ook het goede voorbeeld geven

Als oudste meisje had ik niet alleen mijn ‘taak’ om te zorgen dat mijn moeder het drukke gezin en huishouden aankon. Ik moest ook Groot zijn. Niet meegaan in kinderlijk gedrag. Verantwoordelijk en zuinig met de spullen omgaan. Mijn zusjes helpen. Inschikkelijk zijn, een ander wat gunnen, in het belang van het gezin denken, doen wat er van me gevraagd werd en me voegen naar de omstandigheden. En dat alles liefst zonder morren. En niet in de laatste plaats moet ik als oudste meisje natuurlijk het Goede Voorbeeld geven. 

Pleasegedrag ontmaskerd

Wat ik toen niet wist maar nu wel, is dat dit pleasegedrag heet. En dat ik er echt heel goed in was geworden. Als klein kind heb ik hard geoefend, maar toen ik ouder werd, bleef het gedrag bij me. Ik was gewend geraakt aan af te stemmen op de anderen en te voldoen aan de wensen en behoeften van anderen ten koste van mijzelf en mijn eigen verlangens. Het maakte me boos en putte mij uit. 

Ook pleasen in mijn relatie

Onwetend over mijn overlevingsmechanisme ging ik in volwassenheid door met mijn pleasegedrag. Ik had geen andere manier om in het leven te staan. Door het mijn man, mijn werkgever, collega’s, ouders, letterlijk iedereen naar de zin te maken, kon ik me goed voelen over mijzelf. Ik deed wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten en vergat totaal ten denken aan wat ik zélf leuk vond om te doen. Waar ik van oplaadde en wat mij gelukkig en blij maakte. Terwijl ik eigenlijk juist zo verlangde naar rust, zorg en aandacht voor mij. Ook in mijn relatie. Van binnen ontstond een conflict. Ik was aan het geven, geven, geven en niet krijgen. Ik voelde mij miskend. Ontvangen kon ik al helemaal niet meer. En juist dit droeg bij aan de stress en resulteerde uiteindelijk in een burn-out op 33-jarige leeftijd. Dat was het keerpunt. 

Cognitieve gedragstherapie

Me ziekmelden, bezoek aan de huisarts, de arbo-arts, een hele reeks gesprekken en EMDR met een psycholoog om oude trauma’s op te ruimen. Wandelen, gezond eten, ontgiften, voldoende slapen, sporten, rust en cognitieve gedragstherapie. Dat moest eraan te pas komen voor ik oorzaak-gevolg kon zien in mijn niet-meer-helpende gedragspatronen. En mijn gedrag kon omkeren. Wat heb ik ontdekt? 

Ik ben een pleaser die moet stoppen met aardig doen om de regie over mijn eigen leven te pakken.

Hoe ging dat in zijn werk? En voor jou, als je ook een pleaser bent: Hoe pak je dat dan aan?

Stap 1: Snappen wat er aan de hand is

De eerste stap naar verandering is snappen welk mechanisme jouw gedrag bepaalt. Hier volledig de verantwoordelijkheid voor te nemen en bij jezelf te onderzoeken hoe het mechanisme in jou werkt. Daarvoor moet je steeds ‘als een helikoptertje boven jezelf vliegen’ om je eigen gedachten en gevoelens te observeren. Wat gebeurt er? Wat denk ik daarbij? Wat is mijn gevoel hierover? Sommige mensen schrijven dit ook op. Dat kan helpen om patronen te ontdekken in je pleasegedrag. En de destructieve werking ervan voor jou te onderkennen.

Stap 2: Onderzoek jouw verlangens 

De verandering van jouw leven zit in jou. Ga daarom op zoek naar wat jij leuk vindt. Wat jij zou willen in het leven. Dat kan een heel lastige opdracht zijn als je geen idee hebt omdat je net als ik zo lang aan jezelf voorbij bent gegaan. Begin dan eerst te onderzoeken welke gedachten je boos maken. Waar je teleurgesteld in bent. Je verlangt dan waarschijnlijk precies het tegenovergestelde. Door te reflecteren op je eigen wensen en behoeften, kun je een beter beeld krijgen van wie je werkelijk bent en wat jou gelukkig maakt, betekenis aan jouw leven geeft. Dat begint al met te voelen welk signaal je lijf geeft als je voor een keuze staat. Vertraag, voel, vertrouw je lichaam, merk op. Het doe is uit te vinden waar jij warm voor loopt en waarvoor jouw hart een sprongetje maakt?

Stap 3: Stop met aardig doen

Stoppen met aardig doen? Stel grenzen. Reuze spannend natuurlijk, zeker als je altijd gewend bent geweest de lieve vrede te bewaren. Stap 1 en 2 hebben je er waarschijnlijk al van doordrongen dat je afscheid moet nemen van het mechanisme pleasen. Dat leer je stapje bij beetje door ‘nee’ te zeggen tegen alles wat jouw eigen welzijn niet dient. En ‘ja’ tegen wat goed is voor jou. Begin met kleine stapjes en bouw je zelfvertrouwen op. Onthoud dat het respecteren van je eigen grenzen net zo belangrijk is als het respecteren van die van anderen. Als je dit voor ogen houdt, heeft het niets met egoïsme te maken en mag je je oude oordeel hierop laten varen. 

Stap 4: Neem risico’s

Pleasen was je houvast en het leverde je ooit een zekere mate van bestaansrecht op. Nu weet je ineens niet meer precies waar je je bestaansrecht vandaan moet halen. Maar neem van mij aan: je bent er. Dus dat bestaansrecht heb je gewoon. Wat anderen denken of verwachten, doet er niet meer toe. Stop dus met aardig doen. Wie jou niet waardeert om wie je bent, is jouw inspanning al helemaal niet waard. Stop dan ook met bang zijn om afgewezen te worden. Want juist de angst houdt pleasegedrag in stand. Neem kleine risico’s en zie je angsten onder ogen. Zo kun je de angst stap voor stap overwinnen. 

Stap 5: Heel je innerlijke kind

Nu, in volwassenheid, ben je niet meer in levensgevaar als iemand je niet ziet of waardeert. Maar je innerlijke kind, dat ooit het pleasegedrag ontwikkelde, heeft jouw volwassen zorg en liefde hard nodig. Word je eigen liefhebbende vader of moeder. Werk actief aan het helen van oude wonden met therapie, meditatie en/of creatieve expressie. Als je voor je innerlijke kind zorgt, het erkent en troost, kun je jezelf leren accepteren en de regie pakken over je eigen leven.

Stap 6: Beoefen mildheid 

Wees trots als je voor jezelf durft te kiezen en wees mild voor jezelf als je terugvalt. Ook na jaren nog. Pleasepatroon is hardnekkig. Nieuwe levenssituaties kunnen je overlevingsinstinct weer aanzetten. Je boort in het leven steeds diepere lagen van emoties aan, waardoor je voor je gevoel weer terug bij ‘af’ kunt zijn. Veroordeel jezelf hier niet om. Wees mild. Zet gewoon weer je helikoptertje aan, herken het mechanisme, glimlach en begin weer bij stap één. Je zult zien dat je het proces steeds sneller doorloopt en je je weer herinnert wie er voor jou zorgt: JIJ.

Regie over jouw eigen leven

Na jouw zoektocht wens ik je toe dat je net als ik op het pad van heling terug kunt kijken en vaststellen dat pleasegedrag ooit een nuttige strategie was, maar het je groei en geluk als volwassene belemmerde. Dat je door zelfbewustzijn te ontwikkelen, je verlangens te onderzoeken, grenzen te stellen, je angsten te overwinnen en het innerlijke kind te helen, de regie over jezelf kon terugpakken. Stapje voor stapje en met oefenen, vallen en opstaan worden wie je bedoeld was te zijn: een authentieke, gelukkige en vervulde versie van jezelf. 

Kies nu voor jezelf

De zes stappen van mijn helingsproces beveel ik ook andere pleasers van harte aan. Ben jij er klaar mee om te geven, geven, geven en niet te krijgen? Wil je de regie over je eigen leven terug durven pakken en jouw authentieke stralende zelf worden die je bedoeld bent te zijn? Meld je aan voor een kennismaking. Kosteloos en vrijblijvend.

‘Er is iets met mijn kind’ [deel 3/3]

er isiets met mijn kind, ASS, PDD-NOS, neurodiversiteit, autisme, zoon, ouders, opvoeden, zoektocht

‘Er is iets met mijn kind’

Eenmaal thuis heb ik onze zoon uitgelegd dat de juf het niet slecht bedoelde en dat hij er zelf niets aan kan doen dat het ging zoals het ging. Dat hij altijd zijn best is blijven doen, hoe moeilijk het ook voor hem was. Dat ik niet zou rusten voordat we de perfecte plek voor hem hadden gevonden, waar hij zichzelf kon zijn en weer kon lachen.

Lange adem

Vanaf het moment dat wij aan de bel trokken dat onze zoon niet gelukkig meer was tot het moment dat we hem van school haalden, waren vier jaren verstreken. In die tijd heeft hij met een heel leger aan hulpverleners te maken gehad, de één succesvoller dan de ander. Psycholoog, psychiater, fysiotherapeut, ritmisch masseur, huisarts, schoolarts, speltherapeut, pedagogisch begeleider… overal heeft hij welwillend aan meegewerkt. Hij wist heel goed dat hij ongelukkig was. ‘Als het maar helpt, zo gaat het ook niet, terwijl ik zó mijn best doe.’

Ommekeer

Gelukkig hadden we de rugzak en hoefde onze zoon niet lang thuis te zitten. Na de herfstvakantie kon hij beginnen op het Speciaal Onderwijs. Al in de eerste week op zijn nieuwe school zagen we onze zoon weer terug, die we op vierjarige leeftijd waren verloren. Zijn autisme was natuurlijk niet over, dat gaat nooit over, maar hij leerde ermee omgaan. Sinds hij daar zat heeft hij de hele basisschool geen therapie meer gehad. Na schooltijd had hij energie over om zijn pianostudie te doen en hij kon in een groepje schaats- en skeelertraining volgen. Hij ging op eigen verzoek naar een reguliere naschoolse opvang.

Wat deze school hem bood is een veilige plek tussen kinderen die allemaal ‘iets hebben’. Er zijn strenge regels en duidelijke consequenties, er wordt gelachen en iedereen accepteert elkaars eigenaardigheden. Het is een plek waar rust heerst en discipline, maar met een milde ondertoon. Als je de leerkrachten vraagt waar het hem in zit, kunnen ze je dat niet eens precies duiden, zo verweven is hun handelen met de behoefte van deze kinderen.

Wat ze op school doen en wat de kunst is, is elk kind te zien in eerste instantie als kind met ontwikkelingskansen. Steeds aansluiten bij de mentale leeftijd en ontwikkeling van het kind Op Dit Moment op dat specifieke gebied. En het kind begrenzen. Veiligheid bieden om zich te ontplooien.

Ten slotte

De zoektocht als ouders naar onze zoon is universeel. Ouders die de kracht in zichzelf moeten zoeken en kunnen vinden, als zij aangemoedigd worden en gesteund. Dat hoop ik hiermee ook over te brengen. Onze zoektocht was met dit verhaal niet ten einde. De opvoeding ook niet. Vele uitdagingen volgden. Veel had ik aan het maandelijkse auticafé waar deskundigen over ASS en ADhD aan het woord kwamen. Ik las vele boeken, tijdschriften, bezocht gespreksgroepen en volgde cursussen. Alles om onze zoon beter te leren begeleiden.

Ben jij ook op zoek naar de juiste handvatten voor jouw kind, heb je behoefte aan een luisterend oor, een ervaringsdeskundige en coach die met je mee kan puzzelen? Aarzel niet om contact op te nemen.