Trauma leeft in je lichaam – en bevrijding begint daar

“Trauma is niet wat je overkomt, maar wat er in jou gebeurt als reactie op wat je overkomt,” zegt Gabor Maté. Je lichaam onthoudt wat je hoofd probeert te vergeten. In spierspanning, ademhaling, gedrag en hoe je met anderen omgaat zit vaak een oud verhaal opgeslagen. Wat je meemaakte, zette zich vast en je lichaam is daar de stille drager van.

Overleving gebeurt automatisch

Ons zenuwstelsel is gebouwd op overleven. Wanneer het gevaar voelt, reageert het direct met vechten, vluchten, bevriezen of… fawning. Fawning is een automatische neiging tot pleasen, aanpassen en vermijden van conflict. Het voelt sociaal, maar komt vaak voort uit angst: “Als ik zorg dat jij me aardig vindt, blijf ik veilig.” Het lastige is: dit gebeurt zonder dat je het doorhebt. Je zegt “ja” terwijl je lijf eigenlijk “nee” voelt. Pas als de spanning zakt, voel je: dit was niet mijn keuze.

Gedrag, niet je karakter

Veel patronen die we als ‘gedrag’ bestempelen – geen grenzen voelen, jezelf wegcijferen, oververantwoordelijkheid – zijn in wezen overlevingsstrategieën. Ze ontstonden ooit als oplossing: in een onveilige omgeving, in een gezin waar er geen ruimte was voor jouw emoties of behoeften. Het zijn niet zomaar gewoonten. Ze zitten letterlijk in je zenuwstelsel gegrift.

Eerst bewust worden

De eerste stap naar heling is bewustwording. Leren herkennen wanneer je in een automatische respons schiet. Leren voelen: Waar zit spanning? Hoe adem ik? Welke gevoelens negeer ik? Je lichaam liegt nooit. Het fluistert vaak lang voordat het begint te schreeuwen. Maar we zijn zo gewend om via het hoofd te leven, dat we de signalen vaak missen.

Lichaamswerk

Daarom is lichaamswerk zo belangrijk bij trauma. Omdat praten niet alles raakt. Sommige dingen kun je niet uitleggen – die moet je doorvoelen, belichamen, loslaten. Lichaamswerk brengt je terug in contact met je eigen binnenwereld. Je leert je lichaam (opnieuw) voelen en vertrouwen, Je ontdekt waar jouw “nee” of “ja” fysiek zit en je leert spanning ontladen op een veilige manier.

Of dat nu via somatic experiencing, traumasensitieve yoga, ademwerk of zachte aanraking gebeurt — het lichaam is een poort, geen obstakel.

Lichaamswerk

Lichaamswerk sluit prachtig aan bij therapie of hypnose. Want hoewel therapie je helpt om inzicht te krijgen en je verhaal te begrijpen, is het lichaam waar het verhaal geleefd wordt. In therapie ontdek je: waar komt dit vandaan? In hypnose herprogrammeer je onderliggende overtuigingen. Via het lichaam geef je spanning en emotie letterlijk een uitweg. Samen brengen ze je van begrijpen naar voelen, van denken naar zijn.

De weg naar bevrijding

Trauma leeft in je lichaam. Echte heling betekent: je lichaam weer veilig maken om in te wonen. Niet door er overheen te stappen, maar door er liefdevol bij aanwezig te zijn. Thuiskomen in jezelf. In je adem, in je beweging en in je keuzevrijheid.

Wat ooit een overlevingsstrategie was, kan transformeren in kracht. En het lichaam? Dat weet de weg – als jij leert luisteren.

Beginnen met luisteren naar je lichaam? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn blog in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Mantelzorg geven zonder jezelf te verliezen

Mantelzorg geven is een daad van liefde. Of je nu zorgt voor een ouder, partner, kind of goede vriend – je doet het omdat je betrokken bent. Omdat je niet anders wilt dan helpen. Maar juist als je zo zorgzaam bent, is het lastig om iets te doen wat net zo belangrijk is: je eigen grenzen bewaken.

Hoe werkt dat eigenlijk, grenzen aangeven?

Grenzen stellen gaat over herkennen wat je aankunt – fysiek, emotioneel én mentaal – dat serieus nemen en aangeven. Niet pas als je lichaam protesteert of als je huilend op de bank zit van uitputting, maar al eerder. Het is de kunst van pauzeren voordat je over je eigen grens bent gegaan.

Grenzen aangeven betekent niet dat je minder betrokken bent. Integendeel: het betekent dat je zorgt voor de duurzaamheid van je mantelzorg. Als jij omvalt, heeft niemand daar iets aan – jijzelf niet en degene voor wie je zorgt ook niet.

In de praktijk: hoe doe je dat met mantelzorg?

Dat klinkt logisch, maar de praktijk is vaak weerbarstig. Een paar voorbeelden van hoe je grenzen kunt aangeven in de mantelzorg zonder de ander af te wijzen:

• Gebruik duidelijke, maar zachte taal. Zeg bijvoorbeeld: “Ik wil je graag helpen, maar op dit moment is het even te veel voor mij. Zullen we kijken naar een andere oplossing?”
• Plan bewust tijd voor jezelf in, net zo serieus als je een doktersafspraak of zorgtaak inplant. Een uurtje wandelen, een boek lezen, of gewoon even niks – dat is geen luxe, dat is noodzaak.
• Vraag hulp bij familie, vrienden of professionele instanties. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Mantelzorg is geen solo-missie.
• Check regelmatig bij jezelf in. Stel jezelf de vraag: “Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?” Als het antwoord niet zo rooskleurig is, neem dat serieus en onderneem actie.

Waar kun je tegenaan lopen als je zorgzaam en betrokken bent?

Als je van nature iemand bent die klaarstaat voor anderen, dan kun je tegen schuldgevoel aanlopen als je ‘nee’ zegt of even tijd voor jezelf neemt. Ook kunnen anderen verwachten dat jij het wel regelt – altijd. Omdat je het al zo lang doet. Het kan voelen als falen als je iets uit handen geeft en als je even niet in staat bent te helpen, kan de ander zich in de steek gelaten voelen.

Dat is allemaal begrijpelijk. Maar het helpt om te bedenken: zorgen voor jezelf is géén egoïsme. Het is zelfzorg. En dat is precies wat jou een goede mantelzorger maakt: iemand die met liefde helpt én zichzelf niet vergeet.

Tot slot

Grenzen stellen is een proces. Het gaat met vallen en opstaan. En dat is oké. Want iedere keer dat je bewust kiest om goed voor jezelf te zorgen, investeer je ook in de kwaliteit van de mantelzorg die je geeft. Zorgzaam zijn begint bij jou.

Heb jij ervaringen met het stellen van grenzen als mantelzorger? Wat werkt voor jou?

Trouwens, wil je hierbij professionele steun of bij een ander thema? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn blog in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Samenleven met je overspannen of langdurig zieke partner

Samenleven met een overspannen of langdurig zieke partner, zeker als je ook thuiswonende kinderen hebt, vraagt veel van je. Vooral aanpassingsvermogen, geduld en emotionele kracht. Wat is er nodig en wat kun je doen? Graag deel ik mijn inzichten met je.

Begrip en geduld

Je partner is deze periode vaak sneller geïrriteerd, emotioneel wisselend en kan zich terugtrekken. Het helpt als je begrijpt dat dit geen opzettelijk gedrag is, maar een gevolg van de overbelasting.

Emotionele stabiliteit

Jij bent mogelijk degene die nu het gezin draaiende moet houden. Dit betekent dat je extra veerkracht nodig hebt om de sfeer thuis zo stabiel mogelijk te houden, zowel voor je partner als voor de kinderen.

Praktische ondersteuning

Je zult waarschijnlijk meer verantwoordelijkheden op je moeten nemen, zoals huishoudelijke taken als je partner dit tijdelijk niet kan. Ook ben jij degene die moet zorgen voor de kinderen; ze extra aandacht en uitleg geven over de situatie. En je kunt je partner helpen bij rustmomenten, zodat deze niet te veel hooi op de vork neemt.

Communicatie en grenzen stellen

Het vraagt veel van je om geduldig en rustig te blijven, zeker als de emoties hoog oplopen. Probeer kalm te blijven in gesprekken en geef je partner de ruimte om zich te uiten. Geef duidelijk aan wat jij nodig hebt en wat haalbaar is. Je kunt niet álles overnemen.

De kinderen ondersteunen

Vergis je niet, jullie kinderen voelen de spanningen vaak haarfijn aan. Probeer hen op een passende manier uit te leggen wat er aan de hand is, zonder ze onnodig te belasten. Geef ze emotionele steun en houd hun dagelijkse structuur zo normaal mogelijk.

Voor jezelf zorgen!

Jij kunt er alleen voor je partner en kinderen zijn als je zelf niet omvalt. Zorg voor ontspanning en rust voor jezelf. Zoek een luisterend oor (vrienden, familie, of een coach) en neem je eigen behoeften serieus. Zorg ook voor lummeltijd en afschakelmomenten, bijvoorbeeld in de natuur. Eet en drink gezond, sport en ga voor goed genoeg. Het hoeft niet perfect. En ga op tijd naar bed!

Houd jij het vol of loop je tegen je grenzen aan?

Wil je professionele steun in deze intensieve tijd? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn blog in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Op vakantie met je (jong)volwassen kinderen

Wanneer je kinderen ouder worden en (deels) niet meer thuis wonen, verandert de dynamiek binnen het gezin. Waar gezinsvakanties vroeger vanzelfsprekend waren, is het nu een bewuste keuze om samen tijd door te brengen. Dit kan ontzettend waardevol zijn, maar vraagt ook om een andere aanpak dan vroeger. Zeker als er in het gezelschap prikkelgevoelige of introverte personen zijn, of juist gezinsleden die graag alles samen willen doen. Hoe zorg je ervoor dat jullie vakantie prettig en ontspannen verloopt voor iedereen?

Qualitytime met je kinderen

Vakantie met je opgroeiende en volwassen kinderen is een kans om de band te verdiepen. Weg van de dagelijkse verplichtingen is er ruimte voor gesprekken en gezamenlijke ervaringen. Tegelijkertijd moet je reëel blijven in je verwachtingen. Je hoopt misschien op lange, gezellige diners en gezamenlijke uitjes, maar je kinderen hebben mogelijk andere behoeftes. Sommigen willen graag veel samen doen, anderen hebben behoefte aan tijd voor zichzelf. Dit is geen afwijzing, maar een manier om op te laden.

Reële verwachtingen en goede afspraken

Voordat je de vakantie boekt, is het verstandig om te bespreken wat iedereen wil en nodig heeft. Vragen die je kunt stellen:

• Wat verwacht je van deze vakantie?
• Hoeveel gezamenlijke activiteiten vind je fijn?
• Heb je behoefte aan tijd alleen?
• Zijn er prikkels waar we rekening mee moeten houden? Denk aan drukke omgevingen, lawaai of onverwachte veranderingen.

Door dit vooraf te bespreken, voorkom je irritaties en zorg je ervoor dat iedereen zich gehoord voelt. Bespreek ook hoe jullie omgaan met spontane wijzigingen in plannen. Voor sommigen is flexibiliteit geen probleem, terwijl anderen graag een vast schema hebben.

Waar gaan we naartoe?

De locatie van jullie vakantie heeft veel invloed op hoe ontspannen en prettig deze verloopt. Denk aan:

• Ruimte voor iedereen: Een huis met voldoende slaapkamers en rustige plekken biedt ieder gezinslid de mogelijkheid om zich terug te trekken.
• Omgeving met variatie: Een plek waar zowel rust als activiteit mogelijk is, zoals een natuurgebied met stadjes in de buurt, biedt voor ieder wat wils.
• Prikkelarme accommodaties: Geen druk hotel, maar bijvoorbeeld een vakantiehuis of bungalowpark kan prettig zijn als er in jullie gezelschap prikkelgevoelige mensen zijn.
• Toegankelijkheid: Als iemand in het gezin snel overprikkeld raakt door lange reistijden, kies dan voor een bestemming die goed bereikbaar is.

Samen en alleen

Een gezamenlijke vakantie betekent niet dat je álles samen moet doen. Creëer een planning waarin zowel gezamenlijke als individuele activiteiten mogelijk zijn.

• Vrijheid in dagindeling: Spreek af dat iedereen zelf kan bepalen of ze mee willen naar een activiteit.
• Rustmomenten inbouwen: Plan tijd waarin iedereen iets voor zichzelf kan doen, of dat nu een boek lezen is, een wandeling maken of even slapen.
• Verschillende opties aanbieden: In plaats van één gezamenlijke activiteit, kun je meerdere keuzes aanbieden. Zo kan de een gaan wandelen terwijl de ander een museum bezoekt.

Hoe reis je?

De manier waarop je reist, kan veel invloed hebben op de vakantie-ervaring. Lange autoritten of drukke luchthavens kunnen stressvol zijn. Overweeg:

• Eigen vervoer: Met meerdere auto’s reizen kan flexibiliteit bieden. Iedereen kan op eigen tempo reizen en hoeft niet continu in een volle auto te zitten.
• Trein of vliegtuig met afzonderlijke zitplekken: Voor prikkelgevoelige personen kan het prettig zijn om even apart te zitten en een koptelefoon op te doen.
• Ter plaatse vervoermiddelen huren: Bijvoorbeeld fietsen of scooters, zodat iedereen onafhankelijk van elkaar kan bewegen.

Oog voor je relatie

Naast de dynamiek met je kinderen, is het ook belangrijk om oog te houden voor je partner. Als je jarenlang als gezin op vakantie bent gegaan, kan het wennen zijn dat jullie nu deels andere rollen hebben. Plan bewust ook momenten met z’n tweeën. Een lunch of avondwandeling samen kan helpen om de vakantie ook als koppel te ervaren.

Het is wat het is

Een geslaagde vakantie zit niet in perfectie, maar in de ruimte die je elkaar gunt. Er zullen momenten zijn van verbinding en misschien ook van frustratie. En dat is helemaal normaal. Door vooraf verwachtingen te bespreken, een flexibele planning te hanteren en de juiste locatie en reisvorm te kiezen, vergroot je de kans op een vakantie die voor iedereen prettig is. En als je kunt accepteren dat het gaat zoals het gaat, kan de vakantie een waardevolle ervaring worden voor iedereen – en een herinnering waar je met plezier op terugkijkt.

Lees je graag mijn blogs graag en wil je als eerste op de hoogte zijn als er een nieuwe blog verschijnt? Volg me op LinkedIn of stuur een connectieverzoek en krijg elke dinsdagmorgen mijn blog in je tijdlijn. Ben je of zijn jullie zoekend naar praktische tips en coaching op het thema ouderschap of relatie en wil je eens kennismaken? Vul het contactformulier in en ik bel je binnen drie werkdagen voor een oriënterend gesprek. Dat is kosteloos en verplicht jullie tot niets.

Je opgroeiende kind loslaten

Je kind loslaten als het opgroeit kan een uitdaging zijn. Hoe bereid jij je voor op deze verandering en hoe zorg je ervoor dat je de overgang soepel maakt?

Mijn ervaring met het loslaten

Toen mijn oudste kind op zichzelf ging wonen, voelde ik een mix van trots en verdriet. Het was een grote stap voor hem en ook voor mij. Ik was trots dat hij het aandurfde om zijn vleugels uit te slaan. En hoewel ik echt wel het vertrouwen had dat hij er klaar voor was, kreeg ik tranen in mijn ogen. Gewoon, omdat ik besefte dat de tijd dat ik hem elke dag thuis zou treffen voorbij was. Herken je die gemengde emoties wanneer je kind zelfstandiger wordt? Eerst als ze zelf lopen, dan fietsen, hun diploma of rijbewijs halen? De hele wereld ligt ineens binnen hun bereik. Dat is natuurlijk uiteindelijk precies de bedoeling van die hele opvoeding, maar het kan lastig zijn om de balans te vinden tussen trots zijn op hun onafhankelijkheid en het afscheid dat je zelf ervaart.

Makkelijker loslaten?

Loslaten wordt natuurlijk nooit makkelijk. Maar het kan helpen als je je realiseert en accepteert dat je rol als ouder verandert. Daar kun je eigenlijk niet vroeg genoeg mee beginnen. Pas jouw verwachtingen aan. Focus op vertrouwen. Je hebt je kind in de opvoeding de juiste bagage meegegeven om op eigen benen te staan. Misschien nog niet alle, maar je hebt je kind zo goed mogelijk begeleid en bent er nog om je kind te ondersteunen als het daarom vraagt. Praat met je kind over de veranderingen en hoe je die ervaart. Toon je steun voor de nieuwe fase in zijn leven. Zorg ervoor dat je regelmatig contact houdt en respecteer tegelijkertijd ook de behoefte aan zelfstandigheid. Zoek manieren om jezelf bezig te houden en stel nieuwe doelen voor jezelf, zodat je de overgang kunt maken naar een nieuwe fase van je eigen leven.

Wat mij heeft geholpen

Wat mij heeft geholpen, is dat ik me realiseerde dat de keuze van mijn kind de enige juiste was. De tijd om zijn eigen weg te gaan was aangebroken. Ik kon mijn aandacht verleggen naar andere zaken, zoals de mantelzorg voor de wederzijdse ouders, de opvoeding van de andere kinderen, studie en werk. Daardoor kon ik mijn tijd op een positieve manier invullen. Het erkennen van mijn eigen emoties en praten met vrienden die ook te maken hadden met loslaten hielp me om deze overgang beter door te komen. Wel heb ik nog maandenlang een bordje te veel op tafel gezet en te grote porties gekookt. Maar ook dat gaat over blijkbaar.

Hoe ga jij om met het loslaten van je kind als het groter wordt? Leuk als je terugpraat. Dat kan hier in de comments of via het contactformulier. Op LinkedIn post ik elke dinsdag een blog. Elke week mijn blog in je tijdlijn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Herontdek je enthousiasme

Je passie of enthousiasme terugvinden? Voor sommigen onbegrijpelijk dat je die überhaupt kwijt kunt zijn geraakt. Anderen zullen begrijpen waarom ik hierover schrijf, want ook zij hebben ervaren dat wat je met enthousiasme doet, meer voldoening geeft. Helaas kan je enthousiasme geleidelijk verdwijnen. Of acuut, door een heftige gebeurtenis. Hoe kun je je enthousiasme weer herontdekken en een frisse wind door je leven laten waaien? In deze blog deel ik mijn ervaringen en inzichten om jou te helpen ook jouw enthousiasme terug te vinden.

Waarom enthousiasme soms vergaat

Enthousiasme kan om verschillende redenen vervagen. Routine en sleur kunnen ervoor zorgen dat zelfs de leukste bezigheden saai worden. Ook een burn-out of langdurige stress kan je enthousiasme temperen. Daarnaast veranderen wij als mens continu – wat je tien jaar geleden geweldig vond, past misschien niet meer bij wie je nu bent. En dat is oké. Maar wat als je niet meer zeker weet wat je enthousiasme geeft? Dan is het tijd om op onderzoek uit te gaan.

Hoe je je enthousiasme terugvindt

Gelukkig is enthousiasme niet iets dat voorgoed verdwijnt. Je kunt het herontdekken door bewuste keuzes te maken en nieuwe dingen uit te proberen. Hier zijn een paar manieren om je passie weer aan te wakkeren:

1. Reflecteer op het verleden – Denk terug aan de dingen die je vroeger gelukkig maakten. Wat gaf je energie? Wat deed je met plezier zonder dat het als een verplichting voelde?
2. Probeer nieuwe activiteiten – Soms helpt het om uit je comfortzone te stappen en iets nieuws te proberen. Een nieuwe hobby, cursus of sport kan een onverwachte bron van inspiratie zijn.
3. Verander je routine – Kleine aanpassingen in je dagelijkse gewoonten kunnen een groot verschil maken. Zoek variatie en doorbreek patronen die je tegenhouden.
4. Praat met inspirerende mensen – Anderen kunnen je op ideeën brengen waar je zelf nog niet aan had gedacht. Luisteren naar de passies van anderen werkt vaak aanstekelijk!
5. Gun jezelf rust – Soms is het verlies van passie een signaal dat je oververmoeid bent. Tijd nemen voor ontspanning en zelfzorg kan wonderen doen voor je motivatie.

Wat mij heeft geholpen

In mijn zoektocht naar hernieuwd enthousiasme heb ik een paar dingen ontdekt. Ik herinnerde me dat ik als kind dat ik van dingen mooi maken hield en dat ik me niet kon voorstellen dat ik ooit zou willen stoppen met leren. Ik schreef me in voor een nieuwe studie en genoot ervan om kennis op te doen. Ook begon ik met nieuwe doelen stellen in mijn werk en persoonlijk. Ik gaf mezelf toestemming om dingen uit te proberen en plezier te beleven. Om meer kijk op mijn innerlijk te krijgen volgde ik yoga- en Tibetaanse meditatielessen. Doordat ik steeds nieuwsgierig was, kreeg ik meer kijk op mijn gevoelens en drijfveren.

Deel jouw ervaring

Heb jij weleens je enthousiasme verloren en weer teruggevonden? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen en tips! Trouwens, lees je mijn blog graag en wil je elke week op de hoogte gesteld worden dat deze online staat, volg me op LinkedIn of neem contact met me op.

De sandwichgeneratie

Er komt een moment in je leven dat je tegelijkertijd voor je kinderen én je ouder wordende (schoon)ouders zorgt. Je bent aan twee kanten nodig: je kinderen, die nog thuis wonen en afhankelijk zijn, en je ouders, die steeds meer jouw steun nodig hebben. Dan ben je in de ‘sandwichgeneratie’. Het is een fase die veel voldoening kan brengen, maar die ook ontzettend uitdagend kan zijn. Hoe blijf je staande, terwijl je zorg geeft in twee richtingen?

De onzichtbare balans

Als mantelzorger voor je ouder(s) ervaar je zo nu en dan dat de rollen omdraaien. De ouder die ooit alles voor jou deed, heeft nu jouw hulp nodig. Tegelijkertijd vragen je kinderen nog steeds je aandacht en energie. Die balans voelt kwetsbaar: de ene keer vraag je je af of je genoeg doet voor je ouders, de andere keer voel je je schuldig omdat je er niet altijd voor je kinderen kunt zijn. En ergens, vaak achteraan, komt de vraag: hoe zorg ik nog voor mezelf?

Loslaten begint met acceptatie

Een belangrijke les die ik heb geleerd, is dat loslaten niet betekent dat je opgeeft, maar dat je accepteert wat je niet kunt veranderen. Je kunt niet alles perfect doen. Er zijn dagen waarop je ouders meer nodig hebben en je kinderen even moeten wachten, of andersom. Het helpt om jezelf niet te vergelijken met anderen en te onthouden dat jij je best doet.

Hoe pak ik deze levensfase aan?

• Communiceer eerlijk: Wees open over wat je aankunt, zowel naar je kinderen als naar je ouders. Het kan moeilijk zijn, maar eerlijkheid voorkomt onrealistische verwachtingen.
• Creëer rituelen: Zorg voor kleine momentjes van verbinding, zoals samen eten of een wandeling maken, zowel met je kinderen als je ouders.
• Vraag hulp: Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek steun bij familie, vrienden of professionele hulpverleners. Mantelzorg is geen soloproject.
• Gun jezelf rust: Plan bewust tijd in om iets voor jezelf te doen, hoe klein ook. Een kop koffie in stilte of even een wandelingetje in de natuur kan al een verschil maken.

Leren van twee generaties

Wat mij vaak raakt, is dat je in deze fase niet alleen geeft, maar ook zoveel leert. Van mijn kinderen leer ik om in het moment te leven en te genieten van kleine dingen. In de relatie met mijn ouders leer ik wat echt belangrijk is in het leven en hoe waardevol het is om er voor elkaar te zijn.

Wat betekent loslaten voor jou?

Ben jij ook in deze sandwichgeneratie van zorgen voor je ouders én je kinderen? Hoe ga jij om met de uitdagingen, en wat helpt jou om de balans te bewaren? Laat het weten via een DM op mijn LinkedIn of neem contact met me op.

Een compliment aannemen

Krijg je een compliment, maar weet je niet wat je dan moet zeggen? Misschien voel je de neiging om het weg te wuiven of meteen iets terug te zeggen. Voor veel mensen is het lastig om waardering écht te ontvangen. Dat heeft vaak minder te maken met wie het zegt of wat die persoon zegt, maar meer met hoe je naar jezelf kijkt. Waarom voelt het zo ongemakkelijk? Kun je leren om een compliment, lieve woorden of genegenheid oprecht te accepteren? 

Het gekwetste kind in je 

Misschien heb je toen je opgroeide niet vaak gehoord dat je goed genoeg bent. Of voelde het alsof je hard moest werken om liefde te krijgen. In iedereen schuilt een gekwetst kind. Als volwassene blijven we soms patronen herhalen. Een compliment kan dan botsen met het beeld dat je van jezelf hebt. Je denkt: “Dit ben ik niet waard.” Maar weet je? Dat kind in je verdient het om liefdevol te worden omarmd. Iedereen verdient dat!

De innerlijke saboteur 

Naast je gekwetste kind speelt ook een innerlijke saboteur vaak een rol. Dat is dat stemmetje in je hoofd dat fluistert: “Ze menen het vast niet” of “Ze zeggen het alleen om aardig te zijn.” Deze saboteur beschermt je wel tegen teleurstelling, maar houdt je ook op afstand van echte verbinding. Door te herkennen wanneer deze stem spreekt, kun je ervoor kiezen om hem minder serieus te nemen. 

Lieve woorden en daden 

Ook genegenheid aannemen kan lastig zijn. Misschien herken je het niet, of twijfel je aan de oprechtheid. Probeer te letten op kleine dingen: een warme blik, een lief gebaar of een aardig appje. In plaats van je af te vragen wat de ander ermee bedoelt, probeer te denken: “Wat fijn dat iemand dit voor mij doet.”

Hoe neem je een compliment aan?

Hoe neem je dan een compliment aan? Oefen met mensen bij wie je je veilig voelt. Krijg je een compliment, luisteren, adem door en zeg dan eenvoudig: “Dankjewel.” Je hoeft verder niets te zeggen of uit te leggen. Voel even hoe het is om het compliment toe te laten.

Geef jezelf toestemming 

Het leren ontvangen van complimenten en genegenheid is een proces. Jij mag waardering ontvangen, precies zoals je bent. Soms voelt het ongemakkelijk, en dat is oké. Geef jezelf toestemming om stapje voor stapje te oefenen. Als iemand iets liefs zegt of doet, glimlach en zeg: “Dankjewel.” Elk “dankjewel” brengt je een stap verder. Hoe beter je leert ontvangen, hoe meer ruimte je maakt voor verbinding en waardering in je leven. 

———

Wil je oefenen met complimenten ontvangen? Dat kan ook samen met je coach. Bezielend coaches zoals ik werken met het Complimentenfeest. Wil je ontdekken wat het voor jou kan doen? Neem vrijblijvend contact op. Zijn we nog niet gelinkt? Volg me op LinkedIn of stuur een connectieverzoek, dan krijg je wekelijks mijn blog in je tijdlijn.