Je opgroeiende kind loslaten

Je kind loslaten als het opgroeit kan een uitdaging zijn. Hoe bereid jij je voor op deze verandering en hoe zorg je ervoor dat je de overgang soepel maakt?

Mijn ervaring met het loslaten

Toen mijn oudste kind op zichzelf ging wonen, voelde ik een mix van trots en verdriet. Het was een grote stap voor hem en ook voor mij. Ik was trots dat hij het aandurfde om zijn vleugels uit te slaan. En hoewel ik echt wel het vertrouwen had dat hij er klaar voor was, kreeg ik tranen in mijn ogen. Gewoon, omdat ik besefte dat de tijd dat ik hem elke dag thuis zou treffen voorbij was. Herken je die gemengde emoties wanneer je kind zelfstandiger wordt? Eerst als ze zelf lopen, dan fietsen, hun diploma of rijbewijs halen? De hele wereld ligt ineens binnen hun bereik. Dat is natuurlijk uiteindelijk precies de bedoeling van die hele opvoeding, maar het kan lastig zijn om de balans te vinden tussen trots zijn op hun onafhankelijkheid en het afscheid dat je zelf ervaart.

Makkelijker loslaten?

Loslaten wordt natuurlijk nooit makkelijk. Maar het kan helpen als je je realiseert en accepteert dat je rol als ouder verandert. Daar kun je eigenlijk niet vroeg genoeg mee beginnen. Pas jouw verwachtingen aan. Focus op vertrouwen. Je hebt je kind in de opvoeding de juiste bagage meegegeven om op eigen benen te staan. Misschien nog niet alle, maar je hebt je kind zo goed mogelijk begeleid en bent er nog om je kind te ondersteunen als het daarom vraagt. Praat met je kind over de veranderingen en hoe je die ervaart. Toon je steun voor de nieuwe fase in zijn leven. Zorg ervoor dat je regelmatig contact houdt en respecteer tegelijkertijd ook de behoefte aan zelfstandigheid. Zoek manieren om jezelf bezig te houden en stel nieuwe doelen voor jezelf, zodat je de overgang kunt maken naar een nieuwe fase van je eigen leven.

Wat mij heeft geholpen

Wat mij heeft geholpen, is dat ik me realiseerde dat de keuze van mijn kind de enige juiste was. De tijd om zijn eigen weg te gaan was aangebroken. Ik kon mijn aandacht verleggen naar andere zaken, zoals de mantelzorg voor de wederzijdse ouders, de opvoeding van de andere kinderen, studie en werk. Daardoor kon ik mijn tijd op een positieve manier invullen. Het erkennen van mijn eigen emoties en praten met vrienden die ook te maken hadden met loslaten hielp me om deze overgang beter door te komen. Wel heb ik nog maandenlang een bordje te veel op tafel gezet en te grote porties gekookt. Maar ook dat gaat over blijkbaar.

Hoe ga jij om met het loslaten van je kind als het groter wordt? Leuk als je terugpraat. Dat kan hier in de comments of via het contactformulier. Op LinkedIn post ik elke dinsdag een blog. Elke week mijn blog in je tijdlijn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.