Als je partner twijfelt aan jullie relatie

Wieteke Snijder coaching en advies, uitputting, onzekerheid, wanhoop, toekomst, relatiebreuk, relatie,

Als je partner twijfelt aan jullie relatie

‘Hij zei dat hij niet zeker weet of hij nog met me verder wil en we zijn al zo lang samen!’ Je voelt je radeloos, machteloos. Ligt het aan mij? Heb ik iets gemist? Had ik moeten aandringen met vragen hoe het met hem was? Ik zag wel iets aan hem. Ben ik te voorzichtig geweest, of juist te aanwezig?

Alles voelt onzeker

Er komt geen antwoord en geen duidelijkheid. Je partner onderneemt geen actie en zelf voel je je verlamd. Je wilt begrijpen wat er aan de hand is en voelt een mengsel van schaamte, schuld en (wan)hoop. En aldoor is er onduidelijkheid. Je voelt nog de liefde, maar ook de woede. De wanhoop en de angst. En je bent zó ontzettend moe.

Je hoeft dit niet alleen te dragen

Je komt in mijn praktijk en wat doe ik dan? Ik richt me op de mens voor me, die alleen gekomen is. Je bent niet mislukt. En je bent niet de oorzaak van alles wat er gebeurt. De situatie is door twee mensen ontstaan en jij probeert nu in je eentje overeind te blijven. Maar je hoeft dit niet alleen te dragen en je mag ook stoppen met eindeloos analyseren wat jij fout hebt gedaan, want dit gaat niet alleen over jou. Je hoeft geen beslissingen te nemen, je hoeft niet te bepalen of je moet blijven of weggaan, je mag rouwen over je toekomstbeeld en je mag in verwarring zijn. En het is heel dapper en goed van je dat je uitreikt en hulp zoekt, je hebt nu echt steun nodig.

Jouw behoeften weer centraal

Samen gaan we de gevoelens ontvlechten. Wat is van jou en wat is van de ander? Zodat de paniek kan zakken en je overzicht krijgt. Zodat je weer kunt ademen, voelen wat je nodig hebt en dit aan je partner kunt communiceren. Natuurlijk pluizen we ook patronen uit en komen verschillende scenario’s aan bod. Het belangrijkste nu is dat je jezelf terugvindt, los van de onzekerheid van je partner. En weer stevig kunt voelen waar jij staat en wat recht doet aan jouw eigenheid en waardigheid.

Geen garanties, wel houvast

Wat ik nooit doe, is beloven dat je relatie goedkomt. Ook zal ik niet voorspellen of de relatie zal eindigen. Wat ik wel weet is dat wanneer je jezelf terugvindt, elke uitkomst beter dragelijk wordt. Er komt weer lucht en langzaam ook weer richting.

Herken jij jezelf hierin?

Verkeer jij ook in zo’n onzekerheid en weet je niet meer waar je moet beginnen? Je bent welkom in mijn praktijk. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik ben een multimens

multimens, relatie, hoofd, hart en handen, therapie, ruimte, onderzoek, zelfliefde, zelfhulp, coaching, Wieteke Snijder,

Ik ben een multimens

Als jong kind al kon ik me verheugen in allerlei verschillende activiteiten en vaardigheden. Als vrijeschoolkind had ik de mazzel dat ik kon kiezen uit veel verschillende activiteiten die allemaal met hoofd, hart en handen uitgevoerd konden worden. Ook later in mijn schoolcarrière nam ik geen genoegen met alleen een opleiding, daar moesten activiteiten bij; veel van hetzelfde ging me vervelen. En ook één baan tegelijk bleek niet genoeg.

Inmiddels weet ik dat ik een multimens* ben. Ik beweeg me graag tussen mensen, rollen en activiteiten. Daardoor leef ik in verschillende werelden tegelijk: van zelfstandig relatietherapeut tot tekstschrijver in loondienst, van mantelzorger tot koorzanger en alles daartussen. De vraag ‘wie is de mens?’ houdt me dagelijks bezig. Ik verwonder me erover hoe verschillend we zijn en hoe mooi én ingewikkeld dat relaties maakt. In mijn praktijk onderzoeken we de relaties. Wat gebeurt er in jou, in jullie, in de dynamiek tussen mensen? Wil jij met nieuwe ogen naar jouw relaties leren kijken? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Kijk ook op mijn website voor de mogelijkheden. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

* multimens is een relatief nieuwe term, volgens mij uitgevonden door Merel Lamboo en sindsdien door vele anderen geadopteerd.

Zakelijke relaties

Wieteke Snijder coaching en advies, zakelijke relatie, compagnon, zakenpartner, relatietherapie, ondernemers, ruzie, geschil, gesprek, moed

Zakelijke relaties

Als relatietherapeut richt ik me niet alleen op romantische relaties, maar ook op familierelaties en zakelijke relaties. Want ook deze relaties, zéker wanneer vriendschap of familie verweven is met werk, brengen net zo goed emoties, verwachtingen, teleurstellingen én potentiële groei met zich mee.

Eén van mijn cliënten, een ondernemer, wilde het gesprek aangaan met zijn compagnon om de vriendschap te herwaarderen, duidelijkheid te scheppen in de gezamenlijke doelen, samen heldere taken te formuleren en afspraken te maken voor de nabije toekomst. Hij kwam bij mij om dit voor te bereiden. Tijdens de sessie onderzochten we de juiste aanpak. Wat heb je zelf nodig? En de ander? Wat is de juiste volgorde? Hoe blijf je tijdens het gesprek in contact met jezelf en met de ander? Hoe voorkom je dat emoties de overhand nemen? Welke communicatietechnieken helpen juist om verbinding te behouden wanneer het spannend wordt? Welk commitment kun jij leveren, wat heb je nodig van de ander? Wat wil je dat de gesprekken opleveren en wat kun je er zelf aan bijdragen?

Dit is de kern van mijn werk. Elke relatie, in welke vorm dan ook, vraagt om onderhoud, eerlijkheid en vaak heel veel lef om ongemakkelijke waarheden onder ogen te zien en samen uit te spreken.

Ik voel altijd een zekere dankbaarheid als ik mensen hierin mag begeleiden. Ik krijg een intiem inkijkje in iemands leven en belevingswereld. Mijn cliënten stellen zich kwetsbaar op, ook als ze soms een bittere pil moeten slikken en dat vind ik prachtig en krachtig. Want als je werkt aan de relatie met jezelf en de relaties met belangrijke anderen om je heen, werk je ook aan meer helderheid, eerlijkheid en plezier in het leven en wordt de wereld meteen een stuk mooier. En daar mag ik dan aan bijdragen.

Wil je ook werken aan jouw relatie, zakelijke samenwerking of communicatie binnen een belangrijke verbinding in jouw leven? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

(blog geplaatst met toestemming van de cliënt, foto by Unsplash)

Gekwetst innerlijk kind

Wieteke snijder coaching en advies, innerlijk kind, gekwetst, oude pijn, helen, trauma

Gekwetst innerlijk kind

Vandaag werd ik er opnieuw aan herinnerd aan hoe pijn uit het verleden in het heden aan de oppervlakte kan komen. Iets kleins in het hier en nu raakte in mij dezelfde snaar als in het toen en daar. Ik voelde de fysieke pijn bij de emotie van toen, waardoor ik merkte dat deze er nog is.

Ik neem je mee naar mijn lagere school. Tien jaar oud, net nieuw in de vierde klas. Op die school was de regel: de oudste kinderen bedienen bij toerbeurt tijdens de lunch de leerkrachten. Het moest ons dienstbaarheid leren. De lange tafels in de aula stonden net als anders gedekt, met banken erlangs voor de leerlingen. Op de tafels manden met zelfgebakken brood, plakken kaas, honing, schaaltjes boter en noten, water en melk in grote kannen. De leerkrachten zaten aan een aparte tafel op stoelen, op een verhoging.

Op een dag was ik aan de beurt om het drinken in te schenken. Ik liep naar mijn eigen leerkracht en vroeg: “Wilt u water of melk?” Hij hoorde me niet, of deed alsof hij me niet hoorde. Ik probeerde het opnieuw, iets harder dit keer. Zijn reactie was een afwezige “ja, doe maar”, waarna hij zijn gesprek vervolgde. Zonder me ook maar een moment aan te kijken.

Daar stond ik dan. Met twee zware kannen in mijn handen en geen idee wat “ja, doe maar” betekende. Water? Melk? Nog een keer vragen en het risico lopen dat hij boos werd? Zelf beslissen? Ik voelde boosheid, maar vooral een diepe ontzetting over hoe gemakkelijk een volwassene een kind kan negeren. Alsof ik lucht was. Alsof mijn poging om het goed te doen per definitie zou mislukken. In dat moment voelde ik me klein, onbelangrijk en hopeloos. Alsof ik tekortschoot op een terrein waarvan ik niet eens wist dat er spelregels bestonden.

Dit verhaal deel ik niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat dit soort ervaringen kunnen doorwerken in het volwassen leven. Ook nu, jaren later, kan een soortgelijke situatie als iemand niet reageert of me niet lijkt op te merken, dezelfde oude reflex losmaken. De schrik. De spanning in mijn lijf. De gedachte: ‘wat moet ik nou doen om dit goed te krijgen?’

Het verschil met toen is dat ik het nu kan dragen. Ik herken het patroon, kan mijn jongere ik geruststellen en zeggen: “Je hoeft het niet meer alleen op te lossen.” Ik kan mijn grenzen aangeven en mijn stem laten horen, zonder angst voor straf of de razernij van iemand die zijn rol als leerkracht nooit had mogen vervullen.

De ervaringen van onze innerlijke kinderen komen vaak aan bod in de coaching. Het zijn oude verhalen die ons in de vroege kindertijd gevormd hebben en in het leven met ons meereizen. Ze blijven in het hier en nu bepalen welke keuzes je maakt, welke vrienden je hebt en hoe je je voelt. Tot je moedig genoeg bent om ze onder ogen te zien. En te erkennen dat ze ooit zijn ontstaan in een tijd waarin je weinig keuze had. Omdat we allemaal verhalen meedragen die ons gevormd hebben en omdat we gelukkig elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we ermee omgaan.

Welke innerlijke kinderen laten in jouw leven van zich horen? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Verbinding en Omdenken: twee sporen komen samen

Verbinding, erkenning, Omdenken, Omdenkkringen, Stichting Omdoen, Wieteke Snijder coaching en advies,

Verbinding en omdenken: twee sporen komen samen


In de auto op weg naar een afspraak beluisterde ik zoals elke maandag de Omdenken-podcast. Dit keer een special over de Omdenkkringen die van start zijn gegaan. Geestelijk vader van Omdenken Berthold Gunster sprak met de initiatiefnemers van de pilot Omdenkkringen. Zij vertelden over hun ervaringen met hun pilot-groepen, Hoe ze deze samenbrachten, onzekerheden, opbrengsten, het elkaar ontmoeten en ruimte maken voor ieders inbreng.

Afgelopen weekend attendeerde mijn vader mij op het interview dat Annemiek Schrijver had met psychiater Jim van Os in De Verwondering. Ik beluisterde het gesprek in mijn podcast-app op de terugweg. Jim sprak over verbinding als medicijn, bijvoorbeeld bij psychose. Over hoe we niet genezen door afstand, maar door nabijheid. Over hoe herstel begint waar mensen elkaar werkelijk ontmoeten. Willen erkennen dat ze het ook niet weten, maar willen helpen zoeken naar de zin. En ik merkte: dit is eigenlijk hetzelfde gesprek als dat met Omdenken. Alleen de taal verschilt.

Waar Jim spreekt over psychose, herstel en zingeving, spreekt Berthold met de initiatiefnemers over omdenken, kwetsbaarheid en de kracht van de groep. Maar beiden raken aan hetzelfde: de menselijke behoefte aan verbinding en betekenis. Aan samen doen. Een luisterend oor zonder oordeel, het delen van verwarring, het zoeken naar wat klopt. Behoefte aan erkenning en herkenning in de problemen die we ondervinden als mens.

Stichting Omdoen faciliteert dat mensen elkaar vinden om zulke gesprekken aan te gaan. Niet omdat alles opgelost moet worden, maar omdat het al helpt om je uit te kunnen spreken. Dat is precies wat Van Os bedoelt: positieve zingeving groeit in contact.

Ik vind het ontroerend dat psychiatrie en omdenken elkaar op deze manier ontmoeten. En zelfs met de uitgesproken intentie: er staan bijna honderdduizend Nederlanders op de wachtlijst voor de GGZ. Terwijl heling niet iets is wat met je gebeurt, maar iets wat tussen ons ontstaat. Waar we moeite voor moeten willen doen. Moed voor op moeten durven brengen om onszelf kwetsbaar op te stellen en tijd nemen in ons drukke schema voor niet-weten, elkaar toelaten, ook als het schuurt. We hebben elkaar en positieve zingeving nodig om mens te blijven. Met nieuwsgierige, open, oordeelloze luisteraars. Het begint waar we elkaar echt ontmoeten.

Welke rol speelt ontmoeten in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Levenskunstspel, Anky Floris, Humanistisch Verbond, koffiezin-bijeenkomst, gelijkgestemden, Intens leven, kleur bekennen, jezelf zijn,

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Afgelopen zondag nam ik deel aan een koffiezin-bijeenkomst van het Humanistisch Verbond Eemland, die werd georganiseerd in De Binnenhof van Hof der Toekomst in Amersfoort. De bijeenkomst stond in het teken van het spelen van het Levenskunstspel van Anky Floris. Anky schrijft in de spelegels onder andere ‘Levenskunst is de kunst om jouw eigen, authentieke leven te leven. Dat vraagt om vaardigheden en lef. Levenskunst gaat erover dat je je leven niet zomaar leeft, maar er echt iets van probeert te maken. De beste versie van jezelf. Intens leven vraagt lef om kleur te bekennen om jezelf te zijn.’ Ik vat dit op als uitnodiging!

Spelopzet

We maakten kort kennis met elkaar tijdens de koffie/thee en vertelden hoe we daar verzeild waren geraakt. Voor het spel verdeelden we ons in groepjes, waarna elk groepje een stapeltje Levenskunstkaarten kreeg. Ieder trok blind drie kaarten en koos daaruit één kaart die “zijn of haar” kaart werd. Op iedere kaart stonden drie vragen en een beeldhaiku.

Beurtelings vertelden we welke kaart we hadden gekozen en beantwoordden we de vragen. Vervolgens mochten de andere groepsleden open vragen stellen over de gegeven antwoorden, waarbij de vraag moest beginnen met wie, wat, wanneer, waarom of hoe. Belangrijk was dat er met een open luisterhouding werd deelgenomen, zonder oordeel.

Mijn bedoeling

Ik had mij aangemeld met de intentie om gelijkgestemden te ontmoeten en in een open sfeer met elkaar van gedachten te wisselen over wat ons bezighoudt in het leven. Tot mijn verbazing was ik veruit de jongste deelnemer; de meeste aanwezigen waren op leeftijd of gepensioneerd. Toch voelde het waardevol en fijn om samen ervaringen te delen en persoonlijke ontboezemingen uit te wisselen.

Mijn kaart: Gillend gek

De kaart die ik koos, droeg de titel Gillend gek. De beeldhaiku toonde een hoekige mensfiguur in roodtinten, zeer passend bij de titel. De vragen op de kaart gingen onder meer over wie of wat mij gillend gek kon maken en hoe ik grenzen kan aangeven.

Mijn antwoorden kwamen vooral in relatie tot mantelzorg naar voren. Hoe lukt het me om mij soms af te sluiten en tijd voor mezelf te nemen, in een situatie waarin man, kinderen en een inwonende schoonmoeder vaak mijn aanwezigheid als vanzelfsprekend en beschikbaar ervaren? Hoe kan ik communiceren dat ik er even niet ben, dat ik “uit” sta en niet beschikbaar ben? En bovenal: vind ik zelf eigenlijk dat ik voortdurend beschikbaar moet zijn?

Dit leverde waardevolle stof tot nadenken en bood een mooie aanleiding voor een verdiepend gesprek met de anderen.

Een palet aan mensen en thema’s

In dezelfde ronde kwamen ook de kaarten Engelengeduld, Heimwee en Liefde voor jezelf uit het Levenskunstspel aan bod. Samen vormden ze een rijk palet aan thema’s die ons uitnodigden om persoonlijke ervaringen te delen en elkaar beter te leren kennen. Opmerkelijk vond ik de openhartigheid waarmee deelnemers in het spel stonden. Ook de veelkleurigheid en maatschappelijke betrokkenheid en activiteit van de deelnemers vielen op. Ondanks de soms hoge leeftijd vond ieder wel een manier om zinvol maatschappelijk bij te dragen. Werkelijk ontroerend!

Dank

Met dank aan het Humanistisch Verbond voor het hartelijke welkom en aan de Hof der Toekomst voor de gastvrijheid. Het was een inspirerende en waardevolle middag. Het Levenskunstspel is wat mij betreft een echte aanrader. Het is nog aan te schaffen!

Welke rol speelt zingeving in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Jezelf definiëren

jezelf definieren, Wieteke Snijder coaching en advies, zoektocht, wie ben ik, keuzes maken

Jezelf definiëren

Vooral op kruispunten in het leven kun je behoefte hebben aan antwoord op de vraag “Wie ben ik nu eigenlijk?” De vraag is eenvoudig, maar jezelf definiëren kan best ingewikkeld zijn. Niet omdat je niets bent, maar eerder omdat je zóveel tegelijk bent: zorgzaam, krachtig, kwetsbaar, zoekend, groeiend. En je in het leven verschillende rollen tegelijkertijd kunt vervullen, zoals ouder, collega, mantelzorger, vriend(in).

Waarom jezelf definiëren?

Jezelf definiëren is niet bedoeld om een etiket op te plakken of jezelf in een hokje te stoppen. Het gaat om bewustwording: ontdekken welke waarden, talenten en behoeften jou kenmerken. Om woorden te vinden voor wie jij nu bent, zodat je keuzes kunt maken die bij je passen, grenzen kunt aangeven en betekenis kunt geven aan je leven.

Hoe ziet die zoektocht eruit?

De zoektocht is vaak geen rechte lijn. Soms herken je jezelf vooral in wat je voor anderen doet. Soms merk je dat je vooral bezig bent met verwachtingen van anderen en vergeet je stil te staan bij je eigen verlangens. En soms ontdek je juist jezelf in een moment van expressie of verbinding, waarin je voelt: nu klopt het, dit ben ik.

Wat helpt?

Jezelf definiëren begint met kleine vragen, niet met grote. Bijvoorbeeld:

  • Waar krijg ik energie van in mijn dagelijks leven?
  • Onder welke omstandigheden voel ik me op mijn gemak bij anderen?
  • Welke taken trek ik vanzelf naar me toe?
  • Wanneer voel ik: dit moment hoort echt bij mij?

Door zulke concrete situaties te onderzoeken, ontdek je patronen. Je merkt wat bij je hoort, wat energie kost en waar je van gaat stralen.

Wat levert het op?

Een beter beeld van jezelf geeft houvast. Je kunt helderdere keuzes maken, deze duidelijker communiceren met anderen en beter zorgen voor jezelf. Je identiteit is een verhaal dat je mag herschrijven en verdiepen terwijl je groeit. Zie jezelf definiëren als kompas. Het helpt je onderweg, zodat je steeds meer kunt leven op een manier die klopt met wie je bent.

Herken je de zoektocht en wil je ook jezelf definiëren? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek. Of neem contact met me op voor een gratis helpende vragenlijst om op vijftien domeinen jezelf beter te leren definiëren.

Uit de loopgraven

Wieteke snijder coaching en advies, loopgraven, relatietherapie, relatiecoaching, relatie coaching, loopgraven, ruzie, toenadering, loopgraaf, trench, uit je loopgraaf

Uit de loopgraven

In relatiesessies hoor ik partners regelmatig dezelfde zin tegen elkaar uitspreken: “Ik ken jou ondertussen zo lang, ik ken jou door en door.”

Deze zin klinkt logisch en je kunt het als liefdevol ervaren, zeker als je al veel hebt meegemaakt samen. Maar er zit een gevaar in. Want als je denkt dat je de ander volledig kent, schuif je je nieuwsgierigheid aan de kant. In plaats van vragen te stellen, vul je in. In plaats van luisteren, interpreteer je. En als je je dan aan je partner gaat ergeren, ontstaat er een loopgravenoorlog.

Sommigen reageren door te proberen de ander subtiel te sturen of zelfs te manipuleren. Te motiveren, over te halen, te bemoedigen. Niet omdat ze slecht willen doen, maar omdat ze hopen dat het gedrag verandert dat hen zo raakt. Wat ze niet doorhebben is het mechanisme: hoe meer je duwt, hoe kleiner de kans is dat de ander zich werkelijk laat zien. Deze wordt eerder uitgenodigd om zich in te graven, de hakken in het zand te zetten en de patstelling te laten verharden.

Het kleine stapje naar de ander

Gelukkig is er een andere weg. Een zachte. En moedige. Vaak is er maar een heel klein stapje uit de loopgraven nodig, in de richting van je partner. Niet met de bedoeling om te oordelen of corrigeren, maar met de houding van: “Ik wil begrijpen wat jou beweegt.”

Dat kleine stapje maakt ruimte. Schept veiligheid. Je partner voelt zich vrij om te vertellen waarom hij of zij iets doet. Waar het gedrag vandaan komt. Of waar het toe dient. En precies op dat moment kan er iets verschuiven.

Wanneer gedrag zijn functie verliest

Vaak blijkt dat het gedrag waar je je aan stoorde, zijn noodzaak verliest zodra er opnieuw verbinding is. In die nieuwe ruimte kunnen partners elkaar opnieuw ontmoeten, zonder druk om te veranderen, zonder afkeuring.

De uitnodiging

Het vraagt moed om als eerste in beweging te komen. En het vraagt open, eerlijke nieuwsgierigheid om écht te luisteren. Maar wie bereid is om de loopgraven te verlaten, ontdekt dat er in het midden een plek ligt waar je elkaar werkelijk kunt zien en steeds opnieuw kunt ontmoeten.

Wil jij je partner opnieuw ontmoeten? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Slechts één gesprek verwijderd

vader, Wieteke snijder coaching en advies, relatiecoaching, gesprek,

Slechts één gesprek verwijderd

Er is een gesprek dat ik nog niet gevoerd heb. Een gesprek met mijn vader.
Het wacht. Soms dringt het zich aan me op, op onverwachte momenten.
Het is geen makkelijk gesprek, maar wel noodzakelijk.

Emotioneel en biologisch is hij mijn vader. Hij is liefdevol; ik heb me altijd door hem geliefde gevoeld. Maar hij voldeed voor mij niet aan de vaderrol. Hij was niet degene die leidde.

Mijn vader volgde. Stelde geen eisen. Als kind zag ik dat. Als puber begon ik hem erom te verachten en riep ik uit “Wat heb ik nou aan jou als vader?” En ergens ben ik daar nooit helemaal van teruggekomen.

Ik zette hem als het ware op een zijspoor. Hield en houd veel van hem, maar luisterde niet echt meer naar wat hij te zeggen had. Sloot mijn oren, zelfs als ik advies aan hem vroeg. Het kon vast niet veel te betekenen hebben, wat hij te vertellen had.

Eindelijk ben ik er klaar voor om mijn houding te veranderen. Te onderzoeken of ik weer dochter kan worden.

Niet de dochter die zich afzet of het beter denkt te weten. Maar de dochter die ziet: jij hebt mij het jouwe gegeven. Misschien was het niet wat ik dacht nodig te hebben. Maar je gaf me jouw liefde. Ik wil me niet langer boven jou plaatsen. Ik wil onder jou kunnen staan. Zoals dat hoort, in de stroom van generaties.

Dat gesprek wil ik binnenkort voeren. Want ik geloof dit:

Veel in het leven is één gesprek van ons verwijderd.
Eén gesprek dat iets losmaakt, opent, verzacht, verbindt.

Misschien heb jij ook zo’n gesprek in je leven.
Met een ouder, kind, collega, vriend. Of met jezelf.
Een gesprek dat je uitstelt uit angst, gemak, ongemak of oud zeer.

Het wordt belangrijker met de tijd én het is nooit te laat.

Ik ga het doen.

Durf jij het aan?

Van gedachten wisselen hierover? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Aanpassen of afstemmen

afstemmen, aanpassen, Wieteke snijder coaching en advies, pleasen, herstel, communicatie

Aanpassen of Afstemmen

Aanpassen. Afstemmen. Wat een wereld van verschil.

Aanpassen verwarde ik met liefde.
Met zorgzaamheid, met sociaal zijn, met verbondenheid.
Als ik jou aanvoelde, je voor was, meedacht, inschoof, verzachtte
dan voelde ik me veilig. Nodig. Geliefd.

Maar daaronder zat iets anders:
Mezelf zijn voelde vooral niet veilig.

Dus paste ik me aan.
Onzichtbaar. Vloeiend.
Zonder dat jij het doorhad.
Zonder dat ík het doorhad.

Tot ik mij leeg voelde.
Niet omdat er te veel jou was,
maar omdat er te weinig mij was overgebleven.

Langzaam leer ik afstemmen.
Niet verdwijnen in jou,
maar voelen: waar ben ík? In dit gesprek. Hier. In dit moment.

Dit vraagt lef.
Het vraagt een tussenmoment.
Een innerlijke check-in:

Is dit mijn waarheid, of zit ik in mijn patroon?

Ik ben nog niet altijd snel genoeg.
Soms ben ik al halverwege het aanpassen als ik het doorheb.
Maar ook dat is afstemmen:
even terugschakelen.
Even terugkomen.
Mezelf weer oppikken.

En steeds vaker kies ik anders.
Niet als afstand nemen.
Maar als bij mezelf thuiskomen.

Ook meer behoefte aan afstemmen en loskomen van het aanpassen? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.