Vrije dag

Wieteke Snijder coaching en advies, Vrije dag, blog, keuzes maken, fotograferen, Sysselt, zwam, paddestoel

Vrije dag

Vandaag had ik een vrije dag. Vrij in de letterlijke zin: ik hoefde met niemand rekening te houden, had geen verplichtingen naar buiten toe, alleen een lange lijst van klusjes die ik voor mezelf had bedacht. Ramen lappen, wassen draaien, strijkgoed wegwerken, nog een keer het plafond witten. En ergens daartussen: eindelijk beginnen aan de creatieve opdrachten van het zomerproject waarvoor ik me had ingeschreven.

Toen ik eraan wilde beginnen, merkte ik hoe uitstelgedrag zich aandient. Want het was voor het eerst in dagen niet meer bloedheet en eigenlijk wilde ik gewoon het bos in. De frisse lucht, het groen, de ruimte. Maar ja, mijn voornemen…

De verrassing kwam toen ik de opdrachtmail opende en las: ga naar buiten en fotografeer kleuren op onverwachte plekken. Precies wat ik nodig had. Alsof iemand me toestemming gaf te doen wat ik toch al verlangde.

Hoe vaak staan we niet in het spanningsveld tussen aan de ene kant alles wat moet (of wat we vinden dat moet) en aan de andere kant dat stille verlangen naar wat ons voedt, ontspant of inspireert? Vaak wint de plicht. Totdat er soms iets onverwachts gebeurt dat ons zachtjes de andere kant op duwt.

Voor mij was dat de uitnodiging om naar buiten te gaan. En omdat ik de foto’s toch niet hoefde te delen, nam ik een vuilniszak mee. Zo kon ik al wandelend kleuren verzamelen zoals deze prachtige paddestoel én het bos een beetje schoner maken.

Anderhalf uur, twee volle zakken en een fijne podcast verder kwam ik voldaan thuis en ik dacht: soms zit betekenis in de kleinste keuzes. Even naar buiten gaan, afval oprapen, aandacht hebben voor kleuren die je anders over het hoofd ziet. Dat is misschien wel de essentie van een vrije dag. Niet hoeveel taken je hebt afgevinkt, maar hoe je ruimte maakt voor dat wat je energie geeft.

Misschien herken jij dat spanningsveld ook wel: het verschil tussen moeten en mogen. Wat gebeurt er als je jezelf toestaat om het verlangen te volgen? Welke kleuren zouden dan ineens zichtbaar worden in jouw dag?

Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Zingeving: wat je leven zin en wat jezin in het leven geeft

Wieteke Snijder coaching en advies, zingeving, vragen stellen, leven.

Zingeving: wat je leven zin en wat je zin in het leven geeft

Wanneer voelde jij je voor het laatst écht levend?
Niet gewoon blij of tevreden,
maar levend. Wakker, geraakt, vol aanwezig.

Misschien was het iets kleins:
een blik die je de adem benam,
een wandeling in stilte,
een gesprek waarin je vergat welke rol je moest spelen.

Misschien was het iets groots:
een keuze die alles veranderde,
een verlies dat je wereld op zijn kop zette,
een doorbraak die je nooit had zien aankomen.

Denk eens terug aan dat moment.
Wat gebeurde er precies?
Wie was erbij?
Wat voelde je in je lijf?
Wat liet je toe? Of liet je iets los?

En wat zegt dat over wat jij nodig hebt om te leven
met betekenis? Zin te geven aan je leven, zin te geven in het leven?

Als je deze vraag ook stelt aan de mensen om je heen,
zie je dan verschillen of juist herkenning?

Ik geloof dat we veel te winnen hebben als we onszelf én elkaar deze vraag vaker stellen.

Dus ik ben benieuwd: wanneer voelde jij je voor het laatst écht levend? Wat betekent voor jou zingeving? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Slechts één gesprek verwijderd

vader, Wieteke snijder coaching en advies, relatiecoaching, gesprek,

Slechts één gesprek verwijderd

Er is een gesprek dat ik nog niet gevoerd heb. Een gesprek met mijn vader.
Het wacht. Soms dringt het zich aan me op, op onverwachte momenten.
Het is geen makkelijk gesprek, maar wel noodzakelijk.

Emotioneel en biologisch is hij mijn vader. Hij is liefdevol; ik heb me altijd door hem geliefde gevoeld. Maar hij voldeed voor mij niet aan de vaderrol. Hij was niet degene die leidde.

Mijn vader volgde. Stelde geen eisen. Als kind zag ik dat. Als puber begon ik hem erom te verachten en riep ik uit “Wat heb ik nou aan jou als vader?” En ergens ben ik daar nooit helemaal van teruggekomen.

Ik zette hem als het ware op een zijspoor. Hield en houd veel van hem, maar luisterde niet echt meer naar wat hij te zeggen had. Sloot mijn oren, zelfs als ik advies aan hem vroeg. Het kon vast niet veel te betekenen hebben, wat hij te vertellen had.

Eindelijk ben ik er klaar voor om mijn houding te veranderen. Te onderzoeken of ik weer dochter kan worden.

Niet de dochter die zich afzet of het beter denkt te weten. Maar de dochter die ziet: jij hebt mij het jouwe gegeven. Misschien was het niet wat ik dacht nodig te hebben. Maar je gaf me jouw liefde. Ik wil me niet langer boven jou plaatsen. Ik wil onder jou kunnen staan. Zoals dat hoort, in de stroom van generaties.

Dat gesprek wil ik binnenkort voeren. Want ik geloof dit:

Veel in het leven is één gesprek van ons verwijderd.
Eén gesprek dat iets losmaakt, opent, verzacht, verbindt.

Misschien heb jij ook zo’n gesprek in je leven.
Met een ouder, kind, collega, vriend. Of met jezelf.
Een gesprek dat je uitstelt uit angst, gemak, ongemak of oud zeer.

Het wordt belangrijker met de tijd én het is nooit te laat.

Ik ga het doen.

Durf jij het aan?

Van gedachten wisselen hierover? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Een beetje hoop, als tegenstem

Wieteke Snijder coaching en advies, voorleven, hoop, vertrouwen, liefde, mensen, mens-zijn, therapie, relatietherapie

Een beetje hoop, als tegenstem

Soms vul ik zo’n vragenlijst in over Hoe Nederland Denkt. Een enquête uit naam van de media, politiek of een onderzoeksinstituut. Vandaag had ik er weer even de rust voor. Tien minuten, meer werk is het meestal niet. Maar net als vaker liep ik vast op de woorden.

Het gaat zogenaamd over maatschappelijke thema’s. Over armoedebestrijding, terrorismebestrijding, asielbeleid, klimaatmaatregelen. De woorden klinken neutraal, beleidsmatig. Maar in mij borrelt er iets op. Want het gaat niet over mensen. Niet echt. Het gaat over verschijnselen die bestreden moeten worden, alsof ze losstaan van levens, van verhalen, van oorzaken en samenhang.

Zodra we armoede bestrijden, maken we er een vijand van buiten onszelf van. Zodra we spreken over asielbeleid vergeten we de gezichten, de stemmen, de routes van mensen die op zoek zijn naar veiligheid. En klimaatmaatregelen? Die klinken als technische ingrepen, los van het dagelijkse leven van wie leeft met het weer, het water, de aarde onder onze voeten.

Als witte, theoretisch opgeleide vrouw van autochtone afkomst zou ik tot de groep behoren waar deze taal voor bedoeld is. Maar het botst. Het botst met mijn mensbeeld. Met mijn ervaring. Met mijn verlangen om verbonden te blijven met wat wezenlijk is: menselijkheid, nabijheid, perspectief.

Soms (noem me gerust een sentimentele ouwe taart met mijn bijna vijftig lentes) mis ik de hoop van vroeger. De oprechte hoop uit de jaren negentig, toen de popmuziek je opriep om samen de wereld mooier te maken. Toen de muur gevallen was en Rondom Tien je uitnodigde om alle kanten van een verhaal te zien. Toen je één of twee keer per dag het nieuws keek en de rest van de dag ruimte had om te ademen, te verwerken, te leven.

Vooral bij jongeren zie ik momenteel het gemis aan hoop. Zij krijgen niet de kans om vooruit te kijken. Ze hebben geen huis, geen rust, geen rolmodellen. Alleen een eindeloze stroom van moeten, headlines, rampen, dreigingen, crisisterminologie. Hun leven staat op pauze. Niet omdat er niets te doen is, maar omdat alles tegelijk gebeurt. En alles ernstig is. Overweldigend. Of erger: onoplosbaar.

Daarom pleit ik ervoor dat het weer over mensen gaat. Geen armoedebestrijding, maar welzijnsbevordering. Geen klimaatcrisis, maar zorg voor de aarde. Geen terrorismebestrijding, maar vredeswerk. Geen polarisatie, maar verbinding. Dat is geen semantisch spel, het is een manier van kijken. Een manier van zijn. Van voorleven.

Als we mensen centraal zetten, volgt de rest vanzelf. Wie goed voor anderen zorgt, bestrijdt armoede zonder dat het zo hoeft te heten. Wie zorg draagt voor aarde, plant, dier en mens, zorgt ook voor het klimaat. Wie vrede sticht, voorkomt vluchtelingenstromen. Wie ruimte maakt voor verschillen, maakt protest minder nodig.

Dat wil ik zeggen, in deze tijd waarin zoveel mensen ontmoedigd raken. Waarin de jeugd het vertrouwen verliest in leiders die verdelen in plaats van verbinden. Laat dit dan mijn bescheiden bijdrage zijn. Een hart onder de riem. Een beetje hoop. Voor iedereen die net als ik liever kiest voor liefde dan voor angst. Voor vrede in plaats van controle. Voor verbinding in plaats van verdeeldheid. We weten het nog. We mogen het zeggen. En we mogen het blijven doen. Doe je mee?

Ook hoop ervaren in verwarrende tijden? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of stuur me een berichtje. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Zonder vertrouwen raakt het recht uitgehold

Wieteke Snijder coaching en advies, vertrouwen, blog, recht, privacy, wet, politiek, filosofie

Zonder vertrouwen raakt het recht uitgehold

Er is iets vreemds aan de hand met vertrouwen. We roepen het vaak op in toespraken, beleidsteksten en voornemens. Maar wie zorg nodig heeft, een uitkering aanvraagt of een kwetsbare ander helpt, merkt dat vertrouwen niet de grondtoon is. Controle is dat. En controle vraagt zijn tol.

Wie een beroep doet op het systeem, moet iets inleveren: zijn verhaal, zijn privacy, zijn autonomie. Je wordt niet geholpen omdat je mens bent, maar alleen als je het goed uitlegt, op tijd aanvraagt en geen fouten maakt. Dat wringt. Want juist als je kwetsbaar bent, zou vertrouwen de basis moeten zijn. Geen onderhandeling.

Dat wantrouwen zit diep ingebakken. Het systeem gaat uit van misbruik, van fraude, van dat ene zwarte scenario. En dus timmeren we alles dicht met regels. Er is geen ruimte voor menselijkheid, uitzonderingen. Hulp vernauwd tot procedures. Maar het gevolg is dat het recht zijn ziel verliest. Regels zonder vertrouwen zijn net zo hol als beloften zonder intentie.

Wat me raakt, is dat deze benadering langzaamaan normaliseert. Dat we ons er schijnbaar bij neerleggen dat menselijkheid moeilijk is en dat helpen verdacht kan zijn. Neem het wetsvoorstel dat hulp aan mensen zonder papieren strafbaar wil maken. Niet omdat ze kwaad doen, maar omdat ze het systeem omzeilen. Alsof compassie op papier moet kloppen voordat het mag bestaan.

Daarmee raken we iets kwijt wat moeilijk te herstellen is: de overtuiging dat een samenleving sterker wordt van zorg, niet van wantrouwen. Dat autonomie geen luxe is, maar een voorwaarde voor waardigheid. En dat privacy niet iets is dat je inlevert voor steun, maar iets wat je juist beschermt op het moment dat je steun nodig hebt.

Vertrouwen is niet naïef. Het is kiezen voor menselijkheid in een systeem dat liever afvinkt dan om zich heen kijkt. Misschien is dat wel de meest politieke daad die we nu kunnen stellen: weigeren om mee te gaan in het wantrouwen en blijven handelen omdat mensen het waard zijn om op te vertrouwen.

Raakt dit jou ook en wil je erover doorpraten? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Aan alle moeders van bijna vijftig

Wieteke Snijder coaching en advies, vrouw, vijftig, opvoeden, helen, rust, ruimte

Aan alle moeders van bijna vijftig

Lieve vrouw,

Je bent van de generatie die alles moest. En alles wílde.
Je ging studeren, werken, kinderen krijgen. Ging door.
Smeerde ’s morgens boterhammen, leidde vergaderingen, vouwde de was, regelde zwemles, maakte gezonde maaltijden klaar en zei met een glimlach: “Ja hoor, het gaat goed.”

Je werd volwassen in een tijd waarin de politiek zei: “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.” Moederschap was vanzelfsprekend, maar niet meer heilig. Eerder iets dat je erbij deed. De norm was: presteren, doorgaan, combineren.

Dus deed jij wat vrouwen altijd hebben gedaan: je paste je aan.
Je droeg. Zorgde. Werkte. Hield het vol. Zelden vroeg iemand: “Wie zorgt er eigenlijk voor jou?”

Je deed het allemaal, maar vaak ten koste van jezelf.
Waar was de tijd om stil te staan? De ruimte om níét te moeten?
De erkenning voor al dat onzichtbare werk? De mentale last? Het meedenken, het voelen, het onthouden, het beschikbaar zijn?

Jij bent de stille motor geweest van je gezin, je werk, je omgeving. Niet met grote woorden, maar met daden.
Met lijstjes, zorg, organiserend vermogen en eindeloos veel ‘even nog’.

En nu?
Nu verandert je lichaam. Je energie verschuift.
Misschien voel je iets dat al jaren onder de oppervlakte sluimerde:
“En ik dan?”

Lieve vrouw,

je mag moe zijn.
De rekening opmaken.
Rouwen om wat je onderweg vergat: je eigen verlangens, je zachtheid, je grenzen.

Je hoeft het niet meer te bewijzen. Je bént al genoeg.

Na jaren van zorgen, aanpassen, ploeteren en sprinten mag jij nu eindelijk landen.
Misschien is dit wel jouw tijd om terug te nemen wat van jou is. Rust. Ruimte. Erkenning.
Geen nieuwe versie van jezelf, maar gewoon: jij.

Voor alles wat je gaf zonder dank: Dankjewel.
Alles wat je droeg zonder erkenning: We zien je.
Alles wat je nu verlangt: Je mag het nemen.

Met liefde, voor jou
en met jou

Ook erkennen wat was en voelen wat is? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Van doen naar zijn

zijn, wieteke snijder coaching en advies, jezelf herkennen, pleasen, contact met jezelf,

Van doen naar zijn

Van doen naar zijn:
Minder moeten, minder hoeven. Meer ruimte voor willen.

Iets diep in mij laat de touwen los waarmee ik ooit het leven in bedwang dacht te houden.
Ik hoef niet meer alles op te vangen, bij te sturen, recht te zetten.
De reflex om te reageren vervaagt.

Ik kijk, ik adem, ik laat.

Er komt ruimte in mij.
Niet leegte, maar stilte.
In die stilte weet ik: ik ben niet aan het verdwijnen,
ik ben aan het verschijnen. Zonder masker, zonder druk.

Ik beweeg van doen naar zijn.
Van stutten naar staan.
Laat los wat ik dacht te moeten dragen

Ik vraag me minder af wat anderen verwachten, maar wat ik werkelijk wil.
Mijn ja is eerlijker, mijn nee helderder.

Ik hoef mezelf niet meer uit te leggen.

Ik vertrouw erop dat wat blijft, klopt.
En dat wat wegvalt, niet meer van mij is.

Ik kan het aan.

Omdat ik niet meer vecht tegen het leven.
Ik leef het.

Ook bewegen van doen naar zijn? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Vrede sluiten met ongemak

Wieteke Snijder coaching en advies, relatietherapie, zingeving, verheldering, blog, verdragen

Vrede sluiten met ongemak

De harmonie bewaken. Dat deed ik altijd.
Zorgen voor sfeer. Soepelheid. Goed contact.
Geen rimpels in het water. Geen zuchten aan tafel of blik van teleurstelling.
Als iedereen het naar z’n zin heeft, dan ben ik veilig. Dan ben ik goed bezig.

Dat kan ik goed. Ik heb het immers jarenlang getraind.
Ik heb een groot hart, een scherp aanvoelend vermogen,
een zachte stem die rust brengt.

Maar het heeft ook een prijs.

Want elke keer dat ik een stilte opvul,
elke keer dat ik niet zeg waar het op staat om de sfeer goed te houden,
elke keer dat ik iets dat niet recht is krom laat,
kom ik verder bij mezelf vandaan te staan.

Ik weet nu:
Het echte werk is niet beter communiceren, beter verschillen wegpoetsen.
Het echte werk is leren verdragen.
Het ongemak. De spanning. De mogelijkheid dat iemand me even niet leuk vindt.
Dat mijn grens frictie oproept.
Dat mijn waarheid iets schuurt.

Mijn zenuwstelsel moet nog wennen en komt in verzet.
Het schreeuwt “Fix het! Maak het weer fijn!”
Ik oefen nu met een ander antwoord:

“Dit mag ongemakkelijk zijn. Ik mag het laten bestaan.”

Want vrede, echte vrede,
komt niet voort uit het vermijden van wrijving,
maar uit het kunnen blijven staan temidden van wrijving.
Het verdragen. Met rechte rug en milde blik.

En dat is geen kilte.
Dat is volwassen liefde.
Voor de ander. En voor mij.

Ook leren verdragen? Neem contact met me op voor een gratis groeigesprek. Wil je elke week mijn blog in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Kiezen vanuit jezelf

Wieteke Snijder coaching en advies, kiezen voor jezelf, blog

Kiezen vanuit jezelf

Kiezen vanuit mijzelf vind ik lastig. Zeker omdat ik als pleaser -als ik niet oppas- vooral erop gericht ben anderen tevreden te stellen. De vraag “Wat wil ík eigenlijk?” vervang ik automatisch door “Wat verwachten anderen van mij?” Het eindeloze afwegen en rekening houden met iedereen om me heen kan me verlammen. Dan kies ik maar niets. En om de spagaat niet te hoeven voelen, leid ik mezelf maar af.

Aan wie ben ik loyaal?

Inmiddels weet ik dat andere pleasers net als ik worstelen met loyaliteit. Je weet dat er iets moet veranderen, maar je wilt trouw zijn aan familie, vrienden of werk. Dat geeft een spagaat. Want elke keuze lijkt een verlies: van goedkeuring, harmonie, of zelfs van liefde. Maar ja, ik realiseer me ook: is trouw zijn aan anderen niet pas écht waardevol wanneer je trouw kunt blijven aan jezelf?

Verwachtingen

En dan heb je nog te maken met de verwachtingen. Die van anderen, maar ook die van jezelf. Wij pleasers hebben vaak het idee dat onze eigen verlangens minder belangrijk zijn of zelfs egoïstisch. Maar wat blijkt? Als je jezelf keer op keer wegcijfert, draaien de keuzes die je maakt om anderen, niet om jou. Kiezen vanuit jezelf is niet egoïstisch. Je eigen geluk nastreven is niet egoïstisch. Het is een voorwaarde om te kunnen zijn wie jij bent. Helemaal te stralen zoals jij bent. Of geldt dat alleen voor anderen, niet voor jou?

Hart

Om écht te kunnen kiezen vanuit jezelf, zul je willen ontdekken waar je hart van gaat kloppen. Goed voelen: wat wil je diep vanbinnen? Stilte en reflectie kunnen hierbij helpen. Of praten met iemand die goed oordeelloos kan luisteren. Door ruimte te maken voor jouw wensen en verlangens, wordt duidelijk wat jou energie en vreugde geeft. Kom je er nog niet zo achter? Soms helpt het om deze vragen te stellen: Als niemand iets van mij zou verwachten, wat zou ik dan kiezen? Hoe wil ik dat mijn leven eruitziet over vijf jaar?

Actie

Naar je hart luisteren kan onwennig zijn, of zelfs spannend. Je zult uit gewoonte jezelf regelmatig afleiden of wegrennen van wat je weet. Maar gebruik je hoofd: kiezen voor jezelf is geen egoïsme, maar zelfzorg. Het is een krachtig signaal naar jezelf én je omgeving dat jouw behoeften ertoe doen. Het kan eng zijn om oude patronen los te laten en je hart te volgen, maar iedere kleine stap brengt je dichter bij een leven dat écht van jou is. Zodat je jouw échte kwaliteiten aan de wereld kunt geven.

Wat is een keuze die jij vandaag kunt maken om dichter bij jezelf te blijven?

Wil je terugpraten, dat vind ik altijd leuk. Hierover doorpraten of toe aan een goed gesprek? Neem contact met me op, stuur een connectieverzoek of volg me op LinkedIn.

Pleaser en weer plezier vinden?

Wieteke Snijder coaching en advies, plezier, pleaser, onderzoek, blijdschap.

Pleaser en weer plezier vinden?

Je bent continu bezig anderen gelukkig te maken. Je eigen interesses en bezigheden verdwijnen naar de achtergrond. Het resultaat is een leegte waarin je jezelf niet meer herkent. Hoe kun je je enthousiasme terugvinden en tegelijkertijd leren om je eigen behoeften te respecteren? In deze blog onderzoek ik de relatie tussen pleasegedrag en plezier. En hoe je die balans kunt herstellen.

Ik vervreemdde van mezelf

Als kind al had ik geleerd dat mijn eigen verlangens ondergeschikt waren aan het collectief. Niet alleen om de lieve vrede te bewaren, maar ook omdat ik dacht dat aardig zijn betekende dat ik altijd ‘ja’ moest zeggen. Dat ik altijd aan de verwachtingen van anderen moest voldoen. Mijn eigen gevoelens en interesses schoof ik onbewust opzij. Mijn motto was: zij blij, mij blij. Dat ikzelf de belangrijkste in mijn leven ben, had ik toen nog niet geleerd. Laat staan hoe ik op een gezonde manier mijn grenzen aan kon geven.

Huh, ik vind het niet meer leuk…

Maar na al dat rekening houden met anderen ervaarde ik een leegte in mijzelf. Wat ik eerder met enthousiasme deed, werd meer routinematig en voelde als een verplichting. Mijn oorspronkelijke plezier leek verdwenen. Mijn activiteiten gaven me geen energie meer. Ik begon met af te vragen hoe ik het plezier weer kon terugvinden.

hoe kan dat nou?

Als je iets al vaker gedaan hebt, leun je meer op routine. Je hebt dan nauwelijks creativiteit meer nodig. Je raakt verveeld. Dat gebeurde. Als je dan ook nog dingen doet omdat je aardig gevonden wilt worden, kun je burn-out raken. Dat gebeurde. Of je verliest je plezier simpelweg omdat je leven in een andere fase is gekomen. Ook dat gebeurde. Je bent gegroeid en veranderd. Het is belangrijk om je passie opnieuw te vinden, zodat je je werk en leven weer met enthousiasme kunt benaderen.

Hoe vind ik het plezier terug?

Om weer plezier te krijgen in wat je doet, is even stilstaan bij waar je vroeger blij van werd een goed begin. Ook de vraag wat je nu zou willen leren of ervaren kan je vuurtje weer aanwakkeren. Probeer gewoon eens nieuwe activiteiten of hobby’s uit en verken andere interesses. Of praat erover met anderen. Wat vinden zij leuk, welke activiteiten geven hen plezier? Laat je door hen enthousiasmeren en inspireren.

Wat helpt mij?

Mij helpt het om terug te grijpen op wat ik vroeger leuk vond: dingen mooi maken. Nu ik me daarvan bewust ben, kies ik vaker activiteiten die daarbij passen. Ook ben ik dol op leren en groeien. Ik verwen mezelf zo nu en dan met een boek dat me aanspreekt (zonder de verplichting om het uit te lezen). Door bewust tijd te maken voor ontspanning, een wandeling in het bos, een goed boek, een fijne ontmoeting, een interessante podcast, kom ik meer aan mijn trekken en herstelt zich de balans tussen geven en nemen. Ik heb inmiddels geleerd gezonde grenzen te stellen en aan te geven waar ik behoefte aan heb. Dat begon met kleine stapjes, maar werd steeds vanzelfsprekender. Ik respecteer mezelf meer, waardoor mijn tevredenheid en blijdschap groeit.

Herken jij de spagaat tussen pleasegedrag en het verlies van blijdschap? Welke stappen heb jij al gezet, of welke obstakels ervaar je? Leuk als je terugpraat! Dat kan in de comments hieronder of op LinkedIn. Doorpraten over dit onderwerp? Neem contact met me op of bel/app voor een gratis inspiratiegesprek.