Als je je kind ziet worstelen in de liefde

Wieteke Snijder coaching en advies,

Als je je kind ziet worstelen in de liefde

De (eerste) liefde van je kind kan je ontroeren, maar je kunt er ook van wakker liggen. Want soms zie jij al iets gebeuren wat je kind en diens partner zelf nog niet doorhebben. De ene partner die over grenzen gaat, een kind dat zichzelf kleiner maakt of twee jonge mensen die elkaar kwijt lijken te raken maar niet weten hoe ze dat moeten zeggen.

Natuurlijk moeten jongeren hun eigen weg vinden. Maar liefde is een oefenterrein waar al vroeg patronen ontstaan die later moeilijker te veranderen zijn. Dat maakt het spannend om toe te blijven kijken vanaf de zijlijn.

Misschien vraag je je af of je iets moet zeggen, of dat je het daarmee alleen maar lastiger maakt. Wat je niet hoeft te doen, is wachten totdat het misgaat. Je kind zit natuurlijk niet te wachten op een preek, maar wel op een ouder die hem/haar ziet. Laat merken dat je kind altijd bij je terecht kan.

Je kunt wel uitnodigende vragen stellen om je kind te helpen nadenken over zichzelf. Over wat liefde mag zijn. Over wederkerigheid, grenzen en eigenheid. Zoals Hoe voel jij je in deze relatie? Wat heb jij nodig om jezelf te blijven? Wat maakt het moeilijk om dat te zeggen?

Je hoeft als ouder de liefde van je kind niet te repareren. Wel kun je bemoediging en steun bieden, zodat vallen en opstaan veilig voelt.

Zie ook jij je kind worstelen, wil je het steunen, maar je weet niet hoe? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik ben een multimens

multimens, relatie, hoofd, hart en handen, therapie, ruimte, onderzoek, zelfliefde, zelfhulp, coaching, Wieteke Snijder,

Ik ben een multimens

Als jong kind al kon ik me verheugen in allerlei verschillende activiteiten en vaardigheden. Als vrijeschoolkind had ik de mazzel dat ik kon kiezen uit veel verschillende activiteiten die allemaal met hoofd, hart en handen uitgevoerd konden worden. Ook later in mijn schoolcarrière nam ik geen genoegen met alleen een opleiding, daar moesten activiteiten bij; veel van hetzelfde ging me vervelen. En ook één baan tegelijk bleek niet genoeg.

Inmiddels weet ik dat ik een multimens* ben. Ik beweeg me graag tussen mensen, rollen en activiteiten. Daardoor leef ik in verschillende werelden tegelijk: van zelfstandig relatietherapeut tot tekstschrijver in loondienst, van mantelzorger tot koorzanger en alles daartussen. De vraag ‘wie is de mens?’ houdt me dagelijks bezig. Ik verwonder me erover hoe verschillend we zijn en hoe mooi én ingewikkeld dat relaties maakt. In mijn praktijk onderzoeken we de relaties. Wat gebeurt er in jou, in jullie, in de dynamiek tussen mensen? Wil jij met nieuwe ogen naar jouw relaties leren kijken? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Kijk ook op mijn website voor de mogelijkheden. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

* multimens is een relatief nieuwe term, volgens mij uitgevonden door Merel Lamboo en sindsdien door vele anderen geadopteerd.

Aanbod voor jongeren

Wieteke Snijder coaching en advies, therapie, jongere, jongeren, tieners, adolescenten, sessies, online,

Aanbod voor jongeren

Veel jongeren willen best even praten, maar coaching vinden ze een te groot woord. Een half uurtje beeldbellen met een therapeut is al een hele inspanning.

Daarom werk ik voor tieners met korte consulten. Twintig minuten, half uurtje, afgestemd op de vraag die er NU is. Gewoon even ademen, klagen, lachen of onderzoeken waar het wringt. En dat werkt verrassend goed, juist omdat het klein is.

Meestal melden ouders hun kind aan, maar ik werk uiteraard alleen met een jongere als deze het zelf ziet zitten.

Wil jij jouw kind een laagdrempelig steuntje geven?
Laat hem of haar dit bericht zien of geef mijn webadres, dan kunnen ze vast even zien met wie ze te maken hebben. Een korte kennismaking via beeldbellen werkt doorgaans goed. Neem gerust ook zelf contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek

Weer gaan voelen

voelen, Wieteke Snijder coaching en advies, LinkedIn, blog, emoties, behoeften, gevoelens, stilstaan

Weer gaan voelen

In mijn praktijk komen veel theoretisch opgeleide mensen. Velen van hen geven aan best te weten wat ze voelen. Tot ik er gericht naar vraag en ze ontdekken dat ze het contact met hun gevoel zijn kwijtgeraakt. Of ze voelen wel iets, maar kunnen het niet benoemen. Of geven aan hun gevoel niet meer te kunnen vertrouwen. Ik weet dat het geen onwil is, maar een oude, ingebakken overlevingsstrategie. Een ongemerkte gewoonte die in het nu de groei, relatie en ontwikkeling in de weg kan zitten. In deze blog neem ik je stap voor stap mee in waarom je emoties leren kennen de weg vooruit is.

Waarom voelen we zo weinig?

Als kind je gevoelens toelaten zou je hart breken, ze wegstoppen voelde veiliger. Je werd er goed in, misschien zelfs zó goed dat je het niet meer merkt. Je lichaam roept wel, maar je geest praat eroverheen. De neiging om gevoelens weg te drukken met humor, een positieve draai, relativering of druk doen is begrijpelijk. Het beschermde je toen, terwijl het je nu weghoudt van je levensgeluk. Inmiddels ben je volwassen en kan je hart alle gevoelens aan, daar mag je op vertrouwen.

Waarom het wél helpt om je gevoelens te kennen

Emoties zijn geen last, maar belangrijke informatie. Ze laten zien welke behoeften vervuld worden en welke juist steeds om aandacht vragen. Als je je eigen binnenwereld leert kennen, wordt het makkelijker om keuzes te maken die bij je passen. Je krijgt er geen perfect leven van, maar wel meer richting om je keuzes op te baseren.

Hoe kun je weer gaan voelen?

Hoe kun je weer gaan voelen? Net als bij alle begin: begin klein. Op rustige momenten, tijdens een routine zoals tandenpoetsen, wandelen of als je even moet wachten (tip: sluit aan bij de ouderwetse kassa en kies de langste rij) Check je lichaam. Voel je spanning? Warmte? Een steek ergens? Laat het er zijn.

Ga daarna naar je gedachten. Welke zorgen dwarrelen rond? Welke emoties zitten daaraan vast? Geef ze woorden. En als je de woorden niet hebt, kan een lijstje woorden je helpen. En dan is het een kwestie van opschrijven aan het eind van de dag. Liefst met de hand, omdat je brein dan de inhoud structuur en betekenis kan geven. Je leert zo welke gevoelens vaak langskomen en kunt gaan ontdekken welke behoefte eronder ligt.

Wat het je brengt

Stap voor stap merk je beter op wat je nodig hebt om je gezien, gehoord en voldaan te voelen. De gevoelens kunnen soms vervelend aanvoelen, maar zie dat maar als een signaal dat je op de goede weg bent. Je leven wordt met voelen niet meteen eenvoudiger, maar je keuzes worden wel eerlijker. Dan ga je ervaren dat je gevoelens voelen minder zwaar is dan het jarenlang wegdrukken van de gevoelens wat je ooit deed.

Contact

Wat merk jij op als je even stilvalt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Breedbloeier, je hart fluistert

breedbloeier, Wieteke Snijder coaching en advies, laatbloeier, twintiger, dertiger, veertiger, vijftiger, ontwikkeling, roeping, levenspad

Breedbloeier, je hart fluistert

Velen van ons groeien op met het idee dat je al jong zou moeten weten wat je later wilt worden. Dat beeld wordt versterkt door sommige rolmodellen, die hun leven lang een bepaald onderwerp bestuderen of beroep uitoefenen. En het is zo: sommigen ervaren inderdaad al vroeg iets van een roeping of een fascinatie of nemen een besluit waar ze hun verdere leven aan vasthouden of aan werken, wat er ook gebeurt.

Doordat deze mensen zo zichtbaar zijn, zou je kunnen gaan denken dat zij de standaard vormen. En dat als je niet zo’n sterk verlangen voelt, dat je dan afwijkt van de norm. Het is dan goed om te weten dat en ook andere manieren zijn van ontwikkelen. Er is bijvoorbeeld een manier waarbij richting ontstaat door niet te weten, maar gewoon te leven en af te tasten, breed ervaringen op te doen, uit te proberen, stil te vallen, opnieuw te beginnen. Degenen die op deze manier zichzelf steeds opnieuw uitvinden ervaren veel omdat ze veel kunnen ervaren. Ze kunnen breed kijken en hebben een brede blik. Dat zijn de breedbloeiers. Misschien herken je dat wel?

Onze samenleving wordt gedomineerd door efficiëntie, vastgestelde doelen en doordachte plannen in een bepaalde richting. Als je jezelf vergelijkt met sommige rolmodellen, kun je aan je eigen ontwikkeling gaan twijfelen. Doe ik het wel goed? Zou ik niet een levensdoel moeten hebben ondertussen? Let dan maar eens goed op, want je zult waarschijnlijk herkennen dat je innerlijk kompas je aldoor kleine aanwijzingen geeft.

Twintigers die ik spreek noemen het toevalligheden die op hun pad komen en die ze volgen. De dertigers hebben het over twijfels of ze de juiste keuzes hebben gemaakt tot nu toe. Veertigers voelen zaken in hun leven verschuiven en proberen zich hiertoe te verhouden en vijftigers ervaren soms dat ze laatbloeiers zijn en eindelijk hun hele bagage van overtuigingen en normen overboord kunnen gooien en aan hun bedoeling kunnen beginnen. Maar hoe je het ook benoemt of ervaart, het gaat allemaal over hetzelfde: Je dacht dat je ooit op een dag bij wijze van aha-erlebnis het doel van je leven zou ontdekken, maar je komt tot het inzicht dat het leven je voortdurend kleine zetjes geeft in de goede richting. Aanwijzingen die je kunt volgen. Of negeren, omdat je op je roeping zit te wachten.

Het blijken heel onopvallende en vaak niet eens benoemde momenten te zijn die het hem doen. Een gesprek dat blijft hangen, een onderwerp dat steeds terugkeert, een onverwachte opluchting, een inzicht dat je krijgt, iemand die iets aanraadde en waarop je doorging, ook toen de ander alweer afhaakte. Het zijn geen grote tekenen. Het zijn verschuivingen die je alleen opmerkt als je erbij stilstaat of in retrospect kunt vaststellen.

Als breedbloeier volg je eigen pad en roeping als je je nieuwsgierigheid volgt. Als je je ontvankelijk opstelt voor wat het leven met je wil. Kijk maar eens naar de intrinsieke interesse die je hebt, de activiteiten waarbij je de tijd vergeet, waar je levensenergie van krijgt. Het is een andere manier van luisteren naar je ‘ja’ die sneller is dan je gedachten of bezwaren.

Je stelt je ontvankelijk op en geeft jezelf ruimte om te ontdekken en ervaren. Als je bereid bent het ritme van het leven te volgen, ontstaat een pad dat bij jou hoort. Je hart fluistert, breedbloeier.

Herken je jezelf als breedbloeier, of heb je juist een heel duidelijk pad of doel voor ogen in je leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.




Aandacht

Wieteke Snijder coaching en advies, aandacht, relaties, therapie, intuïtie

Aandacht

Je richt je blik, je luistert, je voelt even bewust wat er in je leeft. Aandacht zet je leven in beweging door het besluit om je aandacht te richten op wat jij wilt laten groeien. Het brengt je dichter bij jezelf, omdat er ruimte ontstaat om keuzes te maken die kloppen met jouw pad.

Misschien verlang je er net als ik naar om je eigen pad te volgen. Ik volg graag mijn eigen pionierszin, hoe bescheiden dat er soms ook uitziet. Terwijl ik dat doe, wil ik anderen helpen datzelfde te voelen. Ik bekrachtig hun eigenwaarde en moedig hen aan, of herinner hen eraan dat zij iets te brengen hebben.

Toch vraagt dat om oplettendheid. Wanneer ik me vooral op anderen richt, raak ik mijn evenwicht kwijt. Ik geef te veel en krijg er te weinig voor terug. Misschien herken je dat wel. Vaak komt dat doordat je niet eerst voor jezelf hebt gezorgd. Wat helpt, is vertrouwen op je gevoel. Luisteren naar je eerste ingeving, de intuïtie die je vertelt welke kant je uit wilt. En de bezwaren laten voor wat ze zijn.

Wanneer je je aandacht richt op je innerlijke kompas dat je de weg wijst en dankbaarheid voelt voor de stappen die je zet, komt dat je relaties ten goede. Je mág bijdragen; het is geen verplichting. Je mag eerst voor jezelf zorgen en afstemmen op je eigen weg, die je met aandacht bewust hebt gekozen.

Waar richt jij je aandacht op? Doe je dat bewust of onbewust? Geeft het je voldoening? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De stilte tussen de dingen

Wieteke snijder coaching en advies, de stilte tussen de dingen, stilte, reflectie, rust, ruimte, adem, lucht, coach, relatie, introspectie, reflectie

De stilte tussen de dingen

Als we er niet bewust ruimte voor maken, is stilte zeldzaam. Niet alleen letterlijke stilte, maar ook de mentale ruimte tussen gebeurtenissen. We vullen elk moment, elke leegte, elk gaatje in de dag. Dus ik vraag me af: wat gaat er verloren als de stilte verdwijnt? Wat kunnen terugvinden als we haar (weer) toelaten?

Wachten op de trein, in de wachtkamer bij de tandarts, in de rij voor de kassa of tijdens een etentje als je tafelgenoot even gaat plassen; allemaal momenten dat je gedachteloos je telefoon pakt om gericht of doelloos de tijd te doden. Zonder telefoon of iets van afleiding ervaren we een leegte, een ongemakkelijkheid.

Behalve het wegvallen van de activiteit, de vulling, weten we ons soms letterlijk geen houding meer te geven, bewust als we ons ineens zijn van de leegte, ons lichaam en het vacuüm dat ontstaat. We willen ruis, afleiding, woorden. Zelfs een wandeling vullen we efficiënt met een podcast, telefoongesprek, muziek of onze gedachten.

Toch als je erbij stilstaat, is stilte helemaal niet zo’n vervelend iets. Het betekent niet automatisch leegte, dat is alleen maar onze invulling ervan. Stilte geeft ruimte. Om even in je innerlijk na te gaan wat er echt speelt. Ruimte om te voelen (en ja, dat is soms ongemakkelijk, want je voelt ook wel eens iets onbehaaglijks), maar ook ruimte om te ademen en dat te onderzoeken waar we anders aan voorbij gaan.

Wat gebeurt er als we de leegte niet opvullen, maar ontmoeten? Als we haar zien als een tussenruimte, niet tussen twee dingen, maar als iets op zichzelf? Ruimte om te zijn, in de stilte tussen de dingen?

Wat ervaar jij in de stilte tussen de dingen? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De moed om mezelf te zijn

mezelf zijn, Wieteke Snijder coaching en advies, moed, eerlijkheid, durf,

De moed om mezelf te zijn

Er zijn dagen waarop ik precies weet wie ik ben. Dan loop ik buiten, voel de regen op mijn wangen en de wind door mijn haar. Ik heb gezorgd voor mijn lijf, gedaan wat er moest gebeuren. Dan klopt het en geeft het gewone leven genoeg betekenis.

En soms is het alsof ik mijn eigen licht niet meer bereik. Ik doe de dingen, maar lusteloos. De energie waarmee ik normaal gesproken zing, schrijf en werk, is kwijt. Dan wacht er iets in mij tot ik weer aanwezig kan zijn. Of durf te zijn. Ik heb een hekel aan dat lamlendige gevoel.

Wat is dat voor gevoel? Het is een somberheid die al bij me is zolang ik me kan herinneren. Het heeft iets te maken met mezelf verlaten. Met momenten laten gaan die belangrijk voor me zijn. Van teleurstellingen incasseren en vergoelijken dat ze gebeuren. Momenten dat ik me klein maak of woorden inslik om de vrede te bewaren. Mijn eigen grenzen overschrijd om me geliefd en niet afgewezen te voelen. Het gaat onder mijn huid zitten en voor ik het weet ben ik weer bezig te overleven in plaats van te leven en komt die somberheid weer opzetten.

Het gebeurt en ik wil dat niet. Maar voor mezelf staan brengt risico’s met zich mee. Risico om als onaangenaam ervaren te worden. Risico om buiten de ‘tribe’ te vallen, om af te wijken. Voor mezelf staan vraagt moed. Het gaat tegen mijn gevoel van veiligheid in om steeds trouw te zijn aan wat ik voel, wie ik ben, waarnaar ik verlang. Om mijn waarheid te spreken, ook als die spanning oproept. Het vraagt om eerlijkheid, maar ook om mildheid naar mezelf, omdat het vaak nog niet lukt.

Ik voel steeds sterker dat mijn leven pas klopt als het echt van mij is. Dat ik niet kan blijven leven in dienst van andermans verwachtingen. Dan moedig ik mezelf aan: Durf maar. Zeg maar wat waar is. Laat maar zien wie je bent.Want ik weet ook uit ervaring dat als ik mezelf laat zien, er soms juist meer verbinding ontstaat. Natuurlijk niet met iedereen en ook zeker niet altijd. Niet iedereen me hoeft te begrijpen en afwijzing is geen ramp, want het helpt me ruimte te maken wat wél bij me past.

Volgende week word ik vijftig. Een mooi moment om te besluiten dat ik niet meer wil leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Oervertrouwen. Het besef dat ik hier ben om iets echts te brengen, niet iets perfects. Dat ik mag creëren, zingen, schrijven en verbinden op mijn manier.

Dat betekent ook dat ik wil blijven oefenen in eerlijkheid. Soms struikel ik, soms zwijg ik, soms komt mijn reactie er bot, ongenuanceerd en fel uit. Soms lukt het om mezelf niet te veroordelen, maar gewoon te ademen en opnieuw te proberen. Dat is geloof ik wat moed in feite is: niet dat je niet bang bent, maar je angst voelt en toch beweegt. Dat je jezelf toestaat om echt mens te zijn, met alles erop en eraan. En je om met Berthold Gunster te spreken op jouw eigen manier door het leven te harken.

Ik ben benieuwd: herken jij de spanning tussen erbij horen en trouw blijven aan jezelf? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ouderdom en de zin in/van het leven

ouderdom, Wieteke snijder coaching en advies, blog, mantelzorger, coach, relatie, ervaring, levenservaring,

Ouderdom en de zin in/van het leven

Ouderdom. Ze komt op haar eigen tempo een mensenleven binnen. Soms ongemerkt, maar onverbiddelijk. Ik zie het bij mensen om me heen. Familieleden, ouderen, mensen die ooit mijn leermeesters waren. Nu zijn ze brozer. De vanzelfsprekendheid waarmee ze ooit opstonden, plannen maakten, de dag te lijf gingen, is vervangen door aarzelingen, kleine verliezen, herhalingen, stiltes.

Ik ben mantelzorger en coach. In mijn werk help ik mensen betekenis te vinden, maar in mijn privéleven word ik steeds vaker geconfronteerd met het afbrokkelen van die betekenis. De één wil niet meer wil leven, een ander raakt de draad van de herinneringen kwijt, anderen proberen wankel maar waardig te blijven staan.

Het is confronterend, maar ook verhelderend. Ouderdom haalt de franje weg. Wat ooit netjes en sociaal wenselijk was, laat los. Fatsoen brokkelt af en wat overblijft is de pure mens: soms weerbarstig, soms ontroerend zacht. De ware aard komt tevoorschijn. En ik vind dat mooi, juist in zijn rauwheid.

Wat me steeds opnieuw raakt, is hoe verschillend mensen omgaan met hetzelfde lot. De één vindt nog elke dag reden tot dankbaarheid voor de kleine dingen in het leven. Ondanks pijn en verlies. De ander zakt weg in moedeloosheid, ook al is diens situatie ogenschijnlijk beter. Oud worden is geen voorspelbaar proces, meer een persoonlijk landschap.

Ik leer van die verschillen. Ze maken me oordeellozer. Waar ik vroeger dacht: “Dat had anders gekund”, voel ik nu vooral mildheid. Achter prikkelbaarheid zit vaak angst. Onzekerheid uit zich als wantrouwen. Achter boosheid zit vaak onmacht. Ouderdom legt niet alleen de waarheid van een lichaam bloot, maar ook de waarheid van een leven.

Mantelzorgen is intensief. Het vraagt tijd, energie en een hart dat open blijft. Een kwart van mijn week gaat erin op, naast praktijk, werk, gezin en huishouden. Daarom zorg ik bewust voor mezelf. Bewegen, de natuur in, regelmaat, reflectie en om hulp vragen zijn mijn ankers.

Wat ik leer, telkens weer, is dit: je kunt niet alles oplossen en dat hoeft ook niet. Zorgen betekent niet het lijden wegnemen, maar erbij blijven, met aandacht. Uiteindelijk draait het leven niet om wat we bezitten of presteren, maar om wat we aanraken in de ander. De warmte die we doorgeven. Dat maakt ons mensen.

Hoe kijk jij naar ouder worden? Wat heb jij geleerd van de ouderen in je leven of van het ouder worden van jezelf? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Levenskunstspel, Anky Floris, Humanistisch Verbond, koffiezin-bijeenkomst, gelijkgestemden, Intens leven, kleur bekennen, jezelf zijn,

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Afgelopen zondag nam ik deel aan een koffiezin-bijeenkomst van het Humanistisch Verbond Eemland, die werd georganiseerd in De Binnenhof van Hof der Toekomst in Amersfoort. De bijeenkomst stond in het teken van het spelen van het Levenskunstspel van Anky Floris. Anky schrijft in de spelegels onder andere ‘Levenskunst is de kunst om jouw eigen, authentieke leven te leven. Dat vraagt om vaardigheden en lef. Levenskunst gaat erover dat je je leven niet zomaar leeft, maar er echt iets van probeert te maken. De beste versie van jezelf. Intens leven vraagt lef om kleur te bekennen om jezelf te zijn.’ Ik vat dit op als uitnodiging!

Spelopzet

We maakten kort kennis met elkaar tijdens de koffie/thee en vertelden hoe we daar verzeild waren geraakt. Voor het spel verdeelden we ons in groepjes, waarna elk groepje een stapeltje Levenskunstkaarten kreeg. Ieder trok blind drie kaarten en koos daaruit één kaart die “zijn of haar” kaart werd. Op iedere kaart stonden drie vragen en een beeldhaiku.

Beurtelings vertelden we welke kaart we hadden gekozen en beantwoordden we de vragen. Vervolgens mochten de andere groepsleden open vragen stellen over de gegeven antwoorden, waarbij de vraag moest beginnen met wie, wat, wanneer, waarom of hoe. Belangrijk was dat er met een open luisterhouding werd deelgenomen, zonder oordeel.

Mijn bedoeling

Ik had mij aangemeld met de intentie om gelijkgestemden te ontmoeten en in een open sfeer met elkaar van gedachten te wisselen over wat ons bezighoudt in het leven. Tot mijn verbazing was ik veruit de jongste deelnemer; de meeste aanwezigen waren op leeftijd of gepensioneerd. Toch voelde het waardevol en fijn om samen ervaringen te delen en persoonlijke ontboezemingen uit te wisselen.

Mijn kaart: Gillend gek

De kaart die ik koos, droeg de titel Gillend gek. De beeldhaiku toonde een hoekige mensfiguur in roodtinten, zeer passend bij de titel. De vragen op de kaart gingen onder meer over wie of wat mij gillend gek kon maken en hoe ik grenzen kan aangeven.

Mijn antwoorden kwamen vooral in relatie tot mantelzorg naar voren. Hoe lukt het me om mij soms af te sluiten en tijd voor mezelf te nemen, in een situatie waarin man, kinderen en een inwonende schoonmoeder vaak mijn aanwezigheid als vanzelfsprekend en beschikbaar ervaren? Hoe kan ik communiceren dat ik er even niet ben, dat ik “uit” sta en niet beschikbaar ben? En bovenal: vind ik zelf eigenlijk dat ik voortdurend beschikbaar moet zijn?

Dit leverde waardevolle stof tot nadenken en bood een mooie aanleiding voor een verdiepend gesprek met de anderen.

Een palet aan mensen en thema’s

In dezelfde ronde kwamen ook de kaarten Engelengeduld, Heimwee en Liefde voor jezelf uit het Levenskunstspel aan bod. Samen vormden ze een rijk palet aan thema’s die ons uitnodigden om persoonlijke ervaringen te delen en elkaar beter te leren kennen. Opmerkelijk vond ik de openhartigheid waarmee deelnemers in het spel stonden. Ook de veelkleurigheid en maatschappelijke betrokkenheid en activiteit van de deelnemers vielen op. Ondanks de soms hoge leeftijd vond ieder wel een manier om zinvol maatschappelijk bij te dragen. Werkelijk ontroerend!

Dank

Met dank aan het Humanistisch Verbond voor het hartelijke welkom en aan de Hof der Toekomst voor de gastvrijheid. Het was een inspirerende en waardevolle middag. Het Levenskunstspel is wat mij betreft een echte aanrader. Het is nog aan te schaffen!

Welke rol speelt zingeving in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.