Stapelen en doorploeteren – een persoonlijke reflectie

Stapelen en doorploeteren – een persoonlijke reflectie

Stapelen, ploeteren en doorgaan. Iedere ouder met jonge kinderen kent deze mantra. Je moet dóór. Wat moet je anders? Liefst volgens het perfecte plaatje. Terwijl je van binnen totaal leeg en uitgeput bent. 

Ook ik kwam aan de beurt

Het gebeurde mij ook. Alles goed willen doen. Werk, kinderen verzorgen, poetsen, boodschappen, huis verbouwen, gezond koken, clubjes, huilbaby, echtgenoot veel van huis, autistisch kind, geen oppas… Stapelen, stapelen, stapelen. Geen ontspanning voor mijzelf, geen betekenisvolle connecties, alleen doorploeteren tot de donkere put van burn-out erop volgde. 

Halloooo

Achteraf waren er wel waarschuwingssignalen van mijn lichaam. Een spastische dikke darm. Keelontsteking. Maar ja, ik had niet geleerd dat als signalen te zien. En was zo gewend geraakt lichamelijke ongemakken te negeren. Want tja, wat moet je dan? Niet boodschappen doen? Niet de was? Niet met de kinderen knutselen, of naar de kinderboerderij? Er kon niets van het lijstje af. Tot dat dus ineens wel kon, want er ging niks meer. 

Tot(ale) stilstand

Toen pas viel het kwartje. Toen alles letterlijk tot stilstand kwam en ik ineens mijn dagen bleek te kunnen vullen met opstaan, de hele dag huilen, iets eten en weer naar bed gaan. En dat weken achter elkaar. Er moest een inzinking aan te pas komen voor ik tot stilstand kwam. Tot ik kon gaan voelen. En niet anders kon dan tot de ontdekking komen dat doorploeteren niet een oplossing is, maar een ongezonde strategie om aan het beeld dat ik had van een goede moeder, werkende vrouw, sociale vriendin, zorgende echtgenote te kunnen voldoen. 

Een harde les

Een harde les, die ik in de daaropvolgende maanden heb moeten leren. Waar heel veel innerlijk werk bij kwam kijken. Elke niet-helpende overtuiging kwam aan bod. De zorg voor lichaam (elke dag wandelen), geest (uitdaging), ziel (zingeving). Ont-spannen en inspannen in balans krijgen. Leren accepteren. Leren loslaten. Vertrouwen. Oude trauma’s aankijken en verwerken. Grenzen leren aangeven. Mijn eigen behoeften herontdekken en benoemen. Mijn eigen sterfelijkheid erkennen. 

Het blijft oefenen

Hoewel dit inmiddels ruim vijftien jaar geleden is, kan ik nog steeds niet zeggen dat het makkelijk was. Of dat het ooit makkelijk wordt. Wel kan ik zeggen dat die donkere periode mij veel heeft geleerd over wie ik denk te moeten zijn. Inmiddels doorzie ik het als ik mezelf saboteer, onderuithaal, klein maak. En kan ik bewust stappen zetten als de donkerte weer dichterbij dreigt te komen. Niet vanuit hulpeloosheid, maar vanuit de regie over mijn eigen leven. Nog steeds ploeteren, maar nu krachtig.

Ook krachtig leren ploeteren? Als bezielend (relatie)coach kan ik je helpen helderheid te scheppen in je leven. Zodat je bewust keuzes kunt maken voor zaken die jou verder helpen. Neem contact met me op als je wilt kennismaken om te onderzoeken of je een klik voelt.