loslaten en vertrouwen, blog, Wieteke Snijder, depressie, zoon,

Ik kon niet accepteren dat ik machteloos was als onze zoon iets onomkeerbaars zou doen.

Jarenlang was mijn mantra uit nood geboren ‘Stevig vasthouden, alles en iedereen bij elkaar houden’. Ik wist ergens wel dat loslaten en vertrouwen nodig was om zelf overeind te blijven, maar had geen idee hoe dat moest. En ik was letterlijk als de dood voor de gevolgen. Mijn angst bestond eruit dat als ik zou loslaten, dat onze zoon zou stoppen met leven.

Diepgewortelde angst

De angst was diepgeworteld en in zekere zin reëel. Onze zoon raakte in de loop van zijn puberjaren depressiever en depressiever. Toen hij veertien was, zag hij het leven niet meer zitten. Als moeder voelde ik mij totaal ontredderd. Voelde de verantwoordelijk voor zijn toestand zwaar op mij drukken, wilde redden wat er te redden viel en probeerde ondertussen voor zijn broertjes het leven zo gewoon mogelijk te laten zijn.

Curlingmoeder

Dat betekende in de praktijk dat ik overal op anticipeerde. Elke mogelijke hobbel wegpoetste voordat hij kon ontstaan. Glaasjes water in zijn kamer zette in de hoop dat hij iets zou drinken. Hulp inschakelde die hij niet wilde hebben. Ik herinner mij dat ik een zoveelste bange nacht huilend aan een psychiater vroeg wat ik moest doen als onze zoon uitgedroogd flauw zou vallen.

Machteloos

Ik kon niet accepteren dat ik machteloos was als onze zoon iets onomkeerbaars zou doen. De angst hield me in zijn greep. Het systeem waarin wij als gezin verzeild waren geraakt, hield de situatie in stand. Dat systeem moest doorbroken worden. Maar hoe moesten we dat aanpakken als onze zoon geen hulp wilde?

De bevrijding kwam pas toen ik écht kon loslaten

Ik móest inzien en leren accepteren dat onze zoon geen marionettepop is die je kunt aansturen. Dat we hem niet kunnen laten eten, drinken, poepen, uit bed komen, naar school gaan. Ik moest onder ogen zien dat ieder mens, ook onze zoon, zijn eigen pad te lopen heeft in het leven. Zijn eigen hoofd net zo hard en vaak moet stoten als nodig is om te leren wat hij in het leven te leren heeft. En dat dat echt beter gaat als ik loslaat.

Mijn verzet staken tegen wat is

Beginnen met loslaten kwam door het inzicht dat dat de enige manier was om door te kunnen. Dat begon met mijn verzet tegen wat er was te staken. Te accepteren dat ik het leven niet in de hand heb. Te erkennen dat ik weliswaar zijn moeder ben, maar machteloos ben en geen schuld draag. Loslaten betekent dat ik mijn angst onder ogen zie, en de moed heb om mijn handen te openen en met vertrouwen mijn spieren te ontspannen. Dat ik in overgave het leven toelaat zoals het zich aandient. Dat ik erop vertrouw dat mijn kind veerkrachtig is en door deze moeilijke periode heen komt. En de magie is: toen ik kon loslaten, kon onze zoon het woord ‘help’ uitspreken.

Loslaten en vertrouwen

Loslaten en vertrouwen. Het is een levenskunst die ik elke dag blijf beoefenen. Zodat ik met compassie en empathie er kan zijn voor mijn kind. Hem kan liefhebben en ondersteunen. En vertrouwen in zijn kracht.

Ook leren loslaten en vertrouwen? Graag ga ik met je de reis aan. Ik realiseer me dat dat spannend kan zijn. Als je liever niet belt, mail of DM me dan en geef aan op welke manier je contact wilt leggen. Je kunt ook contact met me opnemen via de contactpagina of bellen op 06 19 32 80 73.



Recommended Posts

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *