Gekwetst innerlijk kind

Vandaag werd ik er opnieuw aan herinnerd aan hoe pijn uit het verleden in het heden aan de oppervlakte kan komen. Iets kleins in het hier en nu raakte in mij dezelfde snaar als in het toen en daar. Ik voelde de fysieke pijn bij de emotie van toen, waardoor ik merkte dat deze er nog is.

Ik neem je mee naar mijn lagere school. Tien jaar oud, net nieuw in de vierde klas. Op die school was de regel: de oudste kinderen bedienen bij toerbeurt tijdens de lunch de leerkrachten. Het moest ons dienstbaarheid leren. De lange tafels in de aula stonden net als anders gedekt, met banken erlangs voor de leerlingen. Op de tafels manden met zelfgebakken brood, plakken kaas, honing, schaaltjes boter en noten, water en melk in grote kannen. De leerkrachten zaten aan een aparte tafel op stoelen, op een verhoging.

Op een dag was ik aan de beurt om het drinken in te schenken. Ik liep naar mijn eigen leerkracht en vroeg: “Wilt u water of melk?” Hij hoorde me niet, of deed alsof hij me niet hoorde. Ik probeerde het opnieuw, iets harder dit keer. Zijn reactie was een afwezige “ja, doe maar”, waarna hij zijn gesprek vervolgde. Zonder me ook maar een moment aan te kijken.

Daar stond ik dan. Met twee zware kannen in mijn handen en geen idee wat “ja, doe maar” betekende. Water? Melk? Nog een keer vragen en het risico lopen dat hij boos werd? Zelf beslissen? Ik voelde boosheid, maar vooral een diepe ontzetting over hoe gemakkelijk een volwassene een kind kan negeren. Alsof ik lucht was. Alsof mijn poging om het goed te doen per definitie zou mislukken. In dat moment voelde ik me klein, onbelangrijk en hopeloos. Alsof ik tekortschoot op een terrein waarvan ik niet eens wist dat er spelregels bestonden.

Dit verhaal deel ik niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat dit soort ervaringen kunnen doorwerken in het volwassen leven. Ook nu, jaren later, kan een soortgelijke situatie als iemand niet reageert of me niet lijkt op te merken, dezelfde oude reflex losmaken. De schrik. De spanning in mijn lijf. De gedachte: ‘wat moet ik nou doen om dit goed te krijgen?’

Het verschil met toen is dat ik het nu kan dragen. Ik herken het patroon, kan mijn jongere ik geruststellen en zeggen: “Je hoeft het niet meer alleen op te lossen.” Ik kan mijn grenzen aangeven en mijn stem laten horen, zonder angst voor straf of de razernij van iemand die zijn rol als leerkracht nooit had mogen vervullen.

De ervaringen van onze innerlijke kinderen komen vaak aan bod in de coaching. Het zijn oude verhalen die ons in de vroege kindertijd gevormd hebben en in het leven met ons meereizen. Ze blijven in het hier en nu bepalen welke keuzes je maakt, welke vrienden je hebt en hoe je je voelt. Tot je moedig genoeg bent om ze onder ogen te zien. En te erkennen dat ze ooit zijn ontstaan in een tijd waarin je weinig keuze had. Omdat we allemaal verhalen meedragen die ons gevormd hebben en omdat we gelukkig elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we ermee omgaan.

Welke innerlijke kinderen laten in jouw leven van zich horen? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.