Gabor Maté, Trauma, Wieteke Snijder, helen, oude pijn, verwerken, accepteren

Helen van oude pijn

The loss of self is the essence of trauma

Gabor Maté

Elk kind loopt onherroepelijk trauma’s op. Dat kunnen grote complexe trauma’s zijn als seksueel misbruik, alcoholverslaving van een van de ouders, een vechtscheiding, drugsmisbruik, verwaarlozing of welke andere onveiligheid dan ook. Maar ook ziekenhuisopname, langdurig gescheiden zijn van de ouder(s), depressie, burn-out of een andere oorzaak waardoor de ouder(s) emotioneel niet beschikbaar zijn, kan een rol spelen. Daarnaast is het gewoon onmogelijk om als kind geheel ongeschonden uit je jeugd te komen. 

Hechting of autonomie

Maar Gabor Maté leert ons: niet wat je overkómt veroorzaakt trauma, maar het mechanisme in ons dat trauma verwerkt. Als er iets traumatisch gebeurt moet het kind kiezen tussen twee dingen: hechting en autonomie. Omdat we als kind hulpeloze wezens zijn en compleet zijn aangewezen op de verzorging van onze ouders, kiezen we in onze vroege kindertijd als het erop aankomt voor hechting boven autonomie. Simpelweg om te overleven. We kunnen hierdoor alleen loyaal blijven -en dus overleven- als we afscheid nemen van onze autonomie en onszelf in de steek laten. We koppelen hiermee los van onze verlangens, onze intuïtie, onze gut feeling, onze emoties, onze eigenheid.

De pijn voelen of verdoven

Trauma is de wond in jezelf die je ervaart door een gebrek aan liefde. Deze wond doet pijn en is elk moment aanwezig. De pijn wil gevoeld worden, dringt zich aan je op. Verdovende middelen (dat kunnen alle middelen zijn: porno, drugs, extreem sporten, internet, gamen, overmatig eten, seks, drank, sigaretten, werk,….) zorgen dat je de pijn van de wond tijdelijk minder voelt. Dat je er even van weg kunt. En sommige middelen zorgen chemisch gezien tijdelijk voor een geluksgevoel. Je voelt je kortstondig gekoesterd, geaccepteerd en geliefd. 

Het kan ook anders

Verslaving is noch genetisch geprogrammeerd, noch een keuze. Het is een doorgeslagen overlevingsmechanisme, waar je niet meer mee kunt stoppen, terwijl je het wel zou willen. Heling vindt dan pas plaats, wanneer je kunt herconnecten met jezelf. Met je emoties, met het getraumatiseerde kind in jezelf. Door opnieuw contact te maken met je lichaam, met je gut feeling, met je gevoelens en emoties.

Wil je uit de spiraal ontsnappen? Zoek hulp. Neem contact op om te zien wat ik voor je kan doen. Kan ik je niet helpen, dan zoek ik met je mee. Blijf er niet mee rondlopen, de wereld is te mooi om niet te genieten.

2 Comments

  1. Dank je wel!! De laatste tijd opeens zo bewust van het ‘doorgeschoten kind’. Opeens liep ik met mezelf als 3 jarige door een ‘gebouw’ en daar waren andere kinderen. Ik voelde de eenkennigheid van mijn eigen kindje dat alleen ‘mamma’ wilde. maar ‘mamma’ voor mij was een moeder die zwaar verslaafd was aan pijnstillers en ziekenhuisoperaties met narcoses.

    Ik voelde hoe of het kind niet had geleerd met anderen te spelen en te ontdekken en altijd ‘volwassen’ ofwel doorgeschoten was. Hierdoor leek het een soort ‘leider’ maar eigenlijk zat het in een rol gedrukt waar het dit helemaal niet kon voelen. Leider zijn maar geen leiding over je eigen leven voelen….

    Ik liet dit kindje kennismaken met andere kinderen. En telkens kwam het bij me terug om te knuffelen. en ik voelde hoe of ik zelf ook wilde spelen. Het was allemaal niet letterlijk wat ik zag en voelde, maar wel wezenlijk.

    De diepste verdoving zat in het feit dat vrouwen altijd mooi en moederlijk moeten zijn. Een rol die ze niet volhouden. Hoe we ons verscholen achter oude machts structuren van workaholic mannen. Met de kop op de spiegel gedrukt en met de neus op het vitrineraam van de materialistische koopziekte/wereld.

    Diep onder en in die verdoving, zitten moeder en kind/vrouw/aarde. Die dwars door de pijn en het verdriet te uiten, samen dansen als nooit eerder vertoond…..(in mijn familelijn).

  2. ps. Toen mijn moeder overleed duurde het jaren voordat ik haar kon missen. Als iemand pijnstillerverslaafd is is het alsof je bij haar in de buurt ook geen pijn hoeft te voelen… Ik gebruikte zelf niet, maar koos vaak contacten uit die workaholic waren of zwaar rookten. Verder ging het eigenlijk niet, maar toch bleek het bepalend te zijn, voor het zowel voelen/niet voelen.

    Mijn pogingen om iets wat niet voelt in de mens ,te laten voelen zodat het mij eindelijk echt bescherming kon geven is een niet zo een handige kwestie gebleken. Soms zijn mensen echt jouw niet voelende bescherming geweest tot je zelf zo ver was om te voelen. Zij hebben die verdoving gedragen om je de pijn waarmee je geboren werd nog niet te hoeven voelen. Jezelf en de ander in die rol houden is enorm jezelf en de ander tegenwerken.

    Uiteindelijk voel ik nu hoe of ik door de verdoving/pijn ook mijn geboorte moeder meeneem.. Of zij dit voelt of ook doet aan Gene Zijde, weet ik niet. maar ik hou van Haar!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.