‘Als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt’ 

als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt, Wieteke Snijder coaching en advies, coaching, overlevingsstrategie, vechten, vluchten pleasen, bevriezen, helen, Overlevingsmechanismen en hun langetermijneffecten

‘Als je niet krijgt wat je nodig hebt, pak je wat je wilt’ 

Overlevingsmechanismen en hun langetermijneffecten

De meesten van ons kregen in onze vroege kindertijd niet de liefde, aandacht en veiligheid die we nodig hadden. Als je geluk had, deden je ouders/verzorgers hun best om er te zijn voor je. Je te spiegelen en hun liefde te geven. Je te troosten als je verdriet had, interesse in je te hebben en te bemoedigen als het tegenzat. Niets ten nadele van je ouders, maar ook zij waren mensen met hun beperkingen en sores. Daardoor waren ze in periodes meer met zichzelf, hun relatie, werk of geldtekort bezig. Om toch te kunnen bestaan als ze er niet voor je waren, ontwikkelde je overlevingsmechanismen. 

Fight, flight, fawn of freeze

De vier bekendste overlevingsmechanismen zijn vechten, vluchten, pleasen of bevriezen. (In het Engels fight, flight, fawn en freeze). Vechten uit zich bijvoorbeeld in de vorm van agressief of dominant gedrag. Vluchten kan betekenen dat je je afzondert of juist steeds prikkels en avontuur opzoekt. Pleasen kan ertoe leiden dat je je eigen behoeften en grenzen negeert om anderen tevreden te stellen. Bevriezen kan je verlammen en verhinderen actie te ondernemen, zelfs als dat nodig is.

Afscheid van je authentieke zelf

Welke combinatie van overlevingsmechanismen je koos, hangt van veel factoren af. Zeker is dat ze hebben bijgedragen aan je overlevingskansen. Want je bent er nog! Ze zijn effectief geweest om je te beschermen tegen pijnlijke gevoelens en onveiligheid. Het verdrietige is echter dat je uit loyaliteit naar je eerste verzorgers afscheid hebt moeten nemen van je authenticiteit. Op de lange termijn kunnen je overlevingsstrategieën daarom schadelijk zijn. Ze zorgen er op den duur voor dat je alsnog niet gezien, gehoord of gekoesterd wordt. Je raakt meer en meer los van je ware zelf, wat kan leiden tot een gevoel van leegte of onvrede. 

Welke afleiding gebruik je?

Zoals ieder mens verlang je ernaar je gezien, gehoord en erkend te weten. Mee te kunnen doen, erbij te horen. Maar je hebt geen idee hoe je dat voor elkaar moet krijgen. De leegte en onvrede voelen ook niet fijn. Je zoekt wellicht onbewust afleiding in overmatig sporten, carrièredrang, alcohol, drugs, roken, seks, religie, eten, of zelfs gezondheid. Deze strategieën bieden een tijdelijke ontsnapping, maar lossen de onderliggende gevoelens niet op. De pijn blijft sluimeren onder de oppervlakte, wachtend om erkend te worden.

Illusie van coltrole

Je gevoelens onderdrukken lijkt aantrekkelijk omdat het je de illusie geeft van controle. Maar vroeg of laat dwingt het leven je om je alsnog met deze gevoelens bezig te houden. Als dat je overkomt en je kunt er niet meer omheen, pak dan de kans met beide handen aan. Door je emoties te erkennen en te doorvoelen, kun je langzaam de weg terugvinden naar je authenticiteit en een leven leiden dat echt bij je past.

Regie in plaats van controle

Voor heling is er geen pil, geen quick fix. Het is een proces dat tijd en moed vergt. Het is een uitdagende reis, maar de beloning is groot: een leven waarin je niet alleen kunt overleven, maar echt leert Leven. Maakt dit een verlangen in je wakker? Wakker het vlammetje aan en ga ermee aan de slag. Bijvoorbeeld met een coach. Bijvoorbeeld met mij. Of zelf. Maar doe het. Wacht niet langer. Neem de verantwoordelijkheid over je leven en pak de regie.

Pleasegedrag. Geven, geven, geven, niet krijgen

Wieteke Snijder coaching en advies, pleasegedrag, de regie pakken, aan de slag

Pleasegedrag. Geven, geven, geven, niet krijgen

Mijn vader had een voltijdbaan. Mijn moeder had haar handen vol aan het huishouden en bestieren van het grote gezin met vijf kinderen. Als oudste meisje had ik al heel jong precies in de gaten wanneer het thuis fijn en gezellig was en wanneer de stress van het leven te groot werd. Een deel van de stress ging over of er voldoende geld was voor de boodschappen. En hoewel mijn ouders de zorgen inhoudelijk bij ons weghielden, ondervond ik als kind wel de gevolgen. 

‘Het ligt aan mij’ 

Die gevolgen die eruitzagen als vluchtige aandacht, minder geduld, weinig betrokkenheid bij mijn bezigheden, vaker klusjes krijgen, betrok ik op mijzelf. Hoe klein ik ook was, trok ik de conclusie dat ik te veel was. Dat mijn aanwezigheid stressverhogend werkte. En dat wilde ik niet. Ik hield van harmonie, gezelligheid. Ik wilde graag leuke aandacht. En ik dacht dat ik daar invloed op had. 

Voelsprieten aan en gaan

Mijn kunst werd me inspannen om zo precies mogelijk in te schatten hoe de vlag erbij hing bij mijn moeder. Sfeer proeven. Peilen of er ruimte was voor mij. Was die ruimte er niet, dan maakte ik mij onzichtbaar. Dan zorgde ik dat ik niet in de weg liep. Dan maande ik mijn broer of zusjes tot kalmte als er tijdens het spelen ruzie dreigde te komen. Om mama te ontlasten. Volgde zonder morren orders op. Door mijn gedrag aan te passen aan wat ik dacht dat van mij verwacht werd, probeerde ik mezelf te beschermen tegen afwijzing en kritiek. Was er ontspanning, dan kon ik vertellen over wat ik had meegemaakt. Of grapjes maken, liedjes zingen. Als ik goed meehielp en geen ruzie maakte, kreeg ik complimentjes. Mijn moeder prees hoe handig ik was. Dan voelde ik mij even gezien. Moeder blij, ik blij.

Ook het goede voorbeeld geven

Als oudste meisje had ik niet alleen mijn ‘taak’ om te zorgen dat mijn moeder het drukke gezin en huishouden aankon. Ik moest ook Groot zijn. Niet meegaan in kinderlijk gedrag. Verantwoordelijk en zuinig met de spullen omgaan. Mijn zusjes helpen. Inschikkelijk zijn, een ander wat gunnen, in het belang van het gezin denken, doen wat er van me gevraagd werd en me voegen naar de omstandigheden. En dat alles liefst zonder morren. En niet in de laatste plaats moet ik als oudste meisje natuurlijk het Goede Voorbeeld geven. 

Pleasegedrag ontmaskerd

Wat ik toen niet wist maar nu wel, is dat dit pleasegedrag heet. En dat ik er echt heel goed in was geworden. Als klein kind heb ik hard geoefend, maar toen ik ouder werd, bleef het gedrag bij me. Ik was gewend geraakt aan af te stemmen op de anderen en te voldoen aan de wensen en behoeften van anderen ten koste van mijzelf en mijn eigen verlangens. Het maakte me boos en putte mij uit. 

Ook pleasen in mijn relatie

Onwetend over mijn overlevingsmechanisme ging ik in volwassenheid door met mijn pleasegedrag. Ik had geen andere manier om in het leven te staan. Door het mijn man, mijn werkgever, collega’s, ouders, letterlijk iedereen naar de zin te maken, kon ik me goed voelen over mijzelf. Ik deed wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten en vergat totaal ten denken aan wat ik zélf leuk vond om te doen. Waar ik van oplaadde en wat mij gelukkig en blij maakte. Terwijl ik eigenlijk juist zo verlangde naar rust, zorg en aandacht voor mij. Ook in mijn relatie. Van binnen ontstond een conflict. Ik was aan het geven, geven, geven en niet krijgen. Ik voelde mij miskend. Ontvangen kon ik al helemaal niet meer. En juist dit droeg bij aan de stress en resulteerde uiteindelijk in een burn-out op 33-jarige leeftijd. Dat was het keerpunt. 

Cognitieve gedragstherapie

Me ziekmelden, bezoek aan de huisarts, de arbo-arts, een hele reeks gesprekken en EMDR met een psycholoog om oude trauma’s op te ruimen. Wandelen, gezond eten, ontgiften, voldoende slapen, sporten, rust en cognitieve gedragstherapie. Dat moest eraan te pas komen voor ik oorzaak-gevolg kon zien in mijn niet-meer-helpende gedragspatronen. En mijn gedrag kon omkeren. Wat heb ik ontdekt? 

‘Ik ben een pleaser die moet stoppen met aardig doen om de regie over mijn eigen leven te pakken.‘

Hoe ging dat in zijn werk? En voor jou, als je ook een pleaser bent: Hoe pak je dat dan aan?

Stap 1: Snappen wat er aan de hand is

De eerste stap naar verandering is snappen welk mechanisme jouw gedrag bepaalt. Hier volledig de verantwoordelijkheid voor te nemen en bij jezelf te onderzoeken hoe het mechanisme in jou werkt. Daarvoor moet je steeds ‘als een helikoptertje boven jezelf vliegen’ om je eigen gedachten en gevoelens te observeren. Wat gebeurt er? Wat denk ik daarbij? Wat is mijn gevoel hierover? Sommige mensen schrijven dit ook op. Dat kan helpen om patronen te ontdekken in je pleasegedrag. En de destructieve werking ervan voor jou te onderkennen.

Stap 2: Onderzoek jouw verlangens 

De verandering van jouw leven zit in jou. Ga daarom op zoek naar wat jij leuk vindt. Wat jij zou willen in het leven. Dat kan een heel lastige opdracht zijn als je geen idee hebt omdat je net als ik zo lang aan jezelf voorbij bent gegaan. Begin dan eerst te onderzoeken welke gedachten je boos maken. Waar je teleurgesteld in bent. Je verlangt dan waarschijnlijk precies het tegenovergestelde. Door te reflecteren op je eigen wensen en behoeften, kun je een beter beeld krijgen van wie je werkelijk bent en wat jou gelukkig maakt, betekenis aan jouw leven geeft. Dat begint al met te voelen welk signaal je lijf geeft als je voor een keuze staat. Vertraag, voel, vertrouw je lichaam, merk op. Het doe is uit te vinden waar jij warm voor loopt en waarvoor jouw hart een sprongetje maakt?

Stap 3: Stop met aardig doen

Stoppen met aardig doen? Stel grenzen. Reuze spannend natuurlijk, zeker als je altijd gewend bent geweest de lieve vrede te bewaren. Stap 1 en 2 hebben je er waarschijnlijk al van doordrongen dat je afscheid moet nemen van het mechanisme pleasen. Dat leer je stapje bij beetje door ‘nee’ te zeggen tegen alles wat jouw eigen welzijn niet dient. En ‘ja’ tegen wat goed is voor jou. Begin met kleine stapjes en bouw je zelfvertrouwen op. Onthoud dat het respecteren van je eigen grenzen net zo belangrijk is als het respecteren van die van anderen. Als je dit voor ogen houdt, heeft het niets met egoïsme te maken en mag je je oude oordeel hierop laten varen. 

Stap 4: Neem risico’s

Pleasen was je houvast en het leverde je ooit een zekere mate van bestaansrecht op. Nu weet je ineens niet meer precies waar je je bestaansrecht vandaan moet halen. Maar neem van mij aan: je bent er. Dus dat bestaansrecht heb je gewoon. Wat anderen denken of verwachten, doet er niet meer toe. Stop dus met aardig doen. Wie jou niet waardeert om wie je bent, is jouw inspanning al helemaal niet waard. Stop dan ook met bang zijn om afgewezen te worden. Want juist de angst houdt pleasegedrag in stand. Neem kleine risico’s en zie je angsten onder ogen. Zo kun je de angst stap voor stap overwinnen. 

Stap 5: Heel je innerlijke kind

Nu, in volwassenheid, ben je niet meer in levensgevaar als iemand je niet ziet of waardeert. Maar je innerlijke kind, dat ooit het pleasegedrag ontwikkelde, heeft jouw volwassen zorg en liefde hard nodig. Word je eigen liefhebbende vader of moeder. Werk actief aan het helen van oude wonden met therapie, meditatie en/of creatieve expressie. Als je voor je innerlijke kind zorgt, het erkent en troost, kun je jezelf leren accepteren en de regie pakken over je eigen leven.

Stap 6: Beoefen mildheid 

Wees trots als je voor jezelf durft te kiezen en wees mild voor jezelf als je terugvalt. Ook na jaren nog. Pleasepatroon is hardnekkig. Nieuwe levenssituaties kunnen je overlevingsinstinct weer aanzetten. Je boort in het leven steeds diepere lagen van emoties aan, waardoor je voor je gevoel weer terug bij ‘af’ kunt zijn. Veroordeel jezelf hier niet om. Wees mild. Zet gewoon weer je helikoptertje aan, herken het mechanisme, glimlach en begin weer bij stap één. Je zult zien dat je het proces steeds sneller doorloopt en je je weer herinnert wie er voor jou zorgt: JIJ.

Regie over jouw eigen leven

Na jouw zoektocht wens ik je toe dat je net als ik op het pad van heling terug kunt kijken en vaststellen dat pleasegedrag ooit een nuttige strategie was, maar het je groei en geluk als volwassene belemmerde. Dat je door zelfbewustzijn te ontwikkelen, je verlangens te onderzoeken, grenzen te stellen, je angsten te overwinnen en het innerlijke kind te helen, de regie over jezelf kon terugpakken. Stapje voor stapje en met oefenen, vallen en opstaan worden wie je bedoeld was te zijn: een authentieke, gelukkige en vervulde versie van jezelf. 

Kies nu voor jezelf

De zes stappen van mijn helingsproces beveel ik ook andere pleasers van harte aan. Ben jij er klaar mee om te geven, geven, geven en niet te krijgen? Wil je de regie over je eigen leven terug durven pakken en jouw authentieke stralende zelf worden die je bedoeld bent te zijn? Meld je aan voor een kennismaking. Kosteloos en vrijblijvend.

Stapelen en doorploeteren – een persoonlijke reflectie

Wieteke Snijder, doorploeteren, burn-out, depressie, stapelen, loslaten, accepteren, oefenen

Stapelen en doorploeteren – een persoonlijke reflectie

Stapelen, ploeteren en doorgaan. Iedere ouder met jonge kinderen kent deze mantra. Je moet dóór. Wat moet je anders? Liefst volgens het perfecte plaatje. Terwijl je van binnen totaal leeg en uitgeput bent. 

Ook ik kwam aan de beurt

Het gebeurde mij ook. Alles goed willen doen. Werk, kinderen verzorgen, poetsen, boodschappen, huis verbouwen, gezond koken, clubjes, huilbaby, echtgenoot veel van huis, autistisch kind, geen oppas… Stapelen, stapelen, stapelen. Geen ontspanning voor mijzelf, geen betekenisvolle connecties, alleen doorploeteren tot de donkere put van burn-out erop volgde. 

Halloooo

Achteraf waren er wel waarschuwingssignalen van mijn lichaam. Een spastische dikke darm. Keelontsteking. Maar ja, ik had niet geleerd dat als signalen te zien. En was zo gewend geraakt lichamelijke ongemakken te negeren. Want tja, wat moet je dan? Niet boodschappen doen? Niet de was? Niet met de kinderen knutselen, of naar de kinderboerderij? Er kon niets van het lijstje af. Tot dat dus ineens wel kon, want er ging niks meer. 

Tot(ale) stilstand

Toen pas viel het kwartje. Toen alles letterlijk tot stilstand kwam en ik ineens mijn dagen bleek te kunnen vullen met opstaan, de hele dag huilen, iets eten en weer naar bed gaan. En dat weken achter elkaar. Er moest een inzinking aan te pas komen voor ik tot stilstand kwam. Tot ik kon gaan voelen. En niet anders kon dan tot de ontdekking komen dat doorploeteren niet een oplossing is, maar een ongezonde strategie om aan het beeld dat ik had van een goede moeder, werkende vrouw, sociale vriendin, zorgende echtgenote te kunnen voldoen. 

Een harde les

Een harde les, die ik in de daaropvolgende maanden heb moeten leren. Waar heel veel innerlijk werk bij kwam kijken. Elke niet-helpende overtuiging kwam aan bod. De zorg voor lichaam (elke dag wandelen), geest (uitdaging), ziel (zingeving). Ont-spannen en inspannen in balans krijgen. Leren accepteren. Leren loslaten. Vertrouwen. Oude trauma’s aankijken en verwerken. Grenzen leren aangeven. Mijn eigen behoeften herontdekken en benoemen. Mijn eigen sterfelijkheid erkennen. 

Het blijft oefenen

Hoewel dit inmiddels ruim vijftien jaar geleden is, kan ik nog steeds niet zeggen dat het makkelijk was. Of dat het ooit makkelijk wordt. Wel kan ik zeggen dat die donkere periode mij veel heeft geleerd over wie ik denk te moeten zijn. Inmiddels doorzie ik het als ik mezelf saboteer, onderuithaal, klein maak. En kan ik bewust stappen zetten als de donkerte weer dichterbij dreigt te komen. Niet vanuit hulpeloosheid, maar vanuit de regie over mijn eigen leven. Nog steeds ploeteren, maar nu krachtig.

Ook krachtig leren ploeteren? Als bezielend (relatie)coach kan ik je helpen helderheid te scheppen in je leven. Zodat je bewust keuzes kunt maken voor zaken die jou verder helpen. Neem contact met me op als je wilt kennismaken om te onderzoeken of je een klik voelt.

Groeien door loslaten, kan dat?

loslaten, vertrouwen, controle, regie, lef, leven, veranderen, kiezen, blog, Wieteke Snijder

Groeien door loslaten, kan dat? 

Heb je dat ook, dat je soms vasthoudt aan elke vezel van controle en grip in je leven? Vasthouden aan wat we kennen of hebben lijkt ons te beschermen tegen de onzekerheden van het leven. Ik begrijp je. Het voelt veilig, vertrouwd zelfs, om alles strak vast te houden, bang om iets kostbaars te verliezen. Maar wees eerlijk. Hoe vaak heeft vasthouden aan het vertrouwde je echt vooruit geholpen?

Uit je jasje groeien doet een beetje pijn

Om te kunnen groeien, zul je wat je deed anders moeten gaan doen. Anders verandert er niks. Vasthouden aan het oude vertrouwde verstikt. Het houdt je tegen om te groeien en te evolueren. Wil je wel groeien, maar ben je bang de controle los te laten? Begin dan met kleine dingen. Stapje voor stapje loslaten is ook groeien. Laat de kleine controlebehoeften varen en zie hoe de wereld je niet laat vallen. Stukje voor stukje bouw je vertrouwen op. Laat vervolgens die grotere angsten en zorgen los. Vertrouw erop dat het universum je zal steunen, dat het een antwoord heeft op al je vragen.

Voor vertrouwen heb je lef nodig

Ja, ik snap het, het is eng. Het voelt als een sprong in het diepe zonder te weten wat er aan de andere kant is. Maar weet je, soms is dat precies wat we nodig hebben. Want alleen wanneer we loslaten, kunnen we ruimte maken voor nieuwe kansen, nieuwe ervaringen, nieuwe groei. Dus, lieve jij, durf te vertrouwen. Durf los te laten. Het leven heeft zoveel moois voor je in petto. Laat je grip los, laat het Leven zich ontvouwen. En wie weet ontdek je dat het antwoord van de kosmos precies is wat je nodig hebt.

Aanmoediging nodig?

Wil je meer vrijheid ervaren en de regie pakken over je leven in plaats van de controle vasthouden en heb je een beetje lef nodig? Soms is een kleine aanmoediging al voldoende. Lukt het nog niet zelf en heb je wat aanmoediging nodig? Een korte sessie kan al genoeg zijn. Daarom bied ik aan deze maand de eerste drie personen die mij een berichtje sturen en de code ‘Groeien door loslaten’ vermelden, een half uur gratis coaching aan. Ook als je al eerder coaching bij mij volgde of al volgt kun je meedoen. Laat je verlangen niet liggen, doe het meteen. Kleine moeite, groot plezier.

Boosheid: gezond of ongezond?

Boosheid, Wieteke Snijder, coaching, relatiecoaching, emotie, emoties, reguleren, ongezonde boosheid, gezonde boosheid, grenzen aangeven, ruzie maken, conflicten oplossen

Boosheid: gezond of ongezond?

Boosheid is een natuurlijke menselijke emotie, maar niet alle boosheid is hetzelfde. Er bestaat een verschil tussen gezonde en ongezonde boosheid. Hoe je je emoties uit, is vaak onbewust en onder andere afhankelijk van de ervaringen en voorbeelden die je hebt gehad in je jeugd. Mochten jouw emoties er zijn, of werden ze genegeerd, afgekeurd of onderdrukt? Of kreeg je een adequaat voorbeeld van emotioneel volwassen ouders? 

Gezonde boosheid: een signaal voor grenzen en behoeften

Gezonde boosheid komt van voort uit het herkennen van persoonlijke grenzen en onvervulde behoeften. Jouw lichaam geeft een signaal af dat er in je leven (of zelfs op dit moment!) iets moet veranderen. De emotie die je voelt, helpt je te registreren dat er een natuurlijke grens is bereikt of overschreden. Dat er waarden geschaad worden die voor jou essentieel zijn. Herkennen en begrijpen wat er aan de hand is, kun je leren. De woede komt automatisch op, dat is een natuurlijke reactie. Maar de gedachten die je over het gebeurde hebt, bepalen in grote mate wat je vervolgens met je emotie doet. Je kunt je boosheid leren kanaliseren, zodat je de emotie als kracht kunt inzetten voor een positieve verandering, zoals je grenzen aangeven, voor jezelf opkomen en jouw ruimte innemen.

Ongezonde boosheid: uitbarstingen en schadelijke effecten

Ongezonde boosheid is grenzeloos. Vaak komt dat doordat de emotie zich richt op zaken waarop je geen invloed hebt. Bijvoorbeeld gebeurtenissen die je bestempelt als niet eerlijk, maar niet binnen jouw invloedsfeer vallen. De gedachten die je over de situatie hebt, vergroten de onmacht. Als gevolg hiervan groeit de emotie, die tot een uitbarsting leidt. Bij dergelijke uitbarstingen gaat er eigenlijk altijd iets stuk. De uitbarsting is destructief en leidt tot verbittering en emotionele uitputting. Deze reactie kan relaties beschadigen en zelfs onze fysieke gezondheid beïnvloeden. In de coaching kunnen we in een veilige omgeving de oorzaken van ongezonde boosheid verkennen en alternatieve manieren van reageren ontwikkelen.

Begrip en vaardigheden voor emotioneel welzijn

Als coach help ik je om dieper inzicht te krijgen in jouw boosheid. Je leert jouw triggers te identificeren, de onderliggende emoties te begrijpen en ontdekken hoe je op gezonde manieren met je woede om kunt gaan. Je leert manieren en strategieën om je impulsen te beheersen, helder te communiceren en effectief conflicten op te lossen.

Streven naar emotionele balans

Het helpt je om meer regie en verbinding met jezelf en anderen te hebben als je boosheid leert transformeren van een destructieve kracht naar een constructieve en positieve kracht voor verandering. Door de woede te erkennen en te kanaliseren, kun je effectiever leren communiceren en gezondere relaties opbouwen omdat je emotioneel meer in balans bent.

afbeelding: Freepik

Aanpassen ten koste van jezelf

aanpassen, Wieteke Snijder coaching en advies, communicatie, ontwikkeling, trauma, ten koste van jezelf

Aanpassen ten koste van jezelf

Het leven vraagt veel van ons allemaal. In de maatschappij gelden vele geschreven en ongeschreven regels waaraan je ‘moet’ voldoen, of je je wilt aanpassen, wil je niet buiten de norm vallen. 

Als mens zijn we van nature sociale dieren die de behoefte hebben om ons gezien, gehoord en gewaardeerd te weten door onze soortgenoten. Andere mensen dus. Om te voorkomen dat we onszelf buiten de groep plaatsen, willen we om het hardst meedoen. Meedoen geeft ons een veilig gevoel. Je bent oké, je hoort erbij.

Aanpassen 

Als je niet aan de norm voldoet, val je buiten de groep. Iedereen kent voldoende voorbeelden om te weten dat het buiten de groep oncomfortabel is. Wie is niet eens in het leven uitgelachen, buitengesloten, genegeerd, gekleineerd? Dat gevoel is akelig. Je doet er alles aan om dat gevoel niet (meer) te hoeven voelen.

Pijn

Toch voel je de pijn op den duur. Want je aanpassen gaat ten koste van jezelf, je eigenheid. Steeds als je je aanpast, al is het maar een kleine beweging, druk je als het ware steeds een stukje van jouw uniciteit aan de kant. Dat kan zich gaan wreken in angsten, eenzaamheid, boosheid en ten slotte in lichamelijke signalen en ziekte.

Levensenergie

Elke keer dat je afwijkt van jouw blauwdruk, bij wie jij ten diepste bent en een ander een plezier doet, voldoet aan de norm, voldoet aan het ideaalplaatje, gaat het ten koste van jouw levensenergie. Dat gaat veelal ongemerkt. Het kan heel goed zijn dat je ondertussen helemaal niet meer weet of in de gaten hebt dat je überhaupt tegen je eigen natuur ingaat en je grenzen overschrijdt. 

Naar binnen

.Om erachter te komen wat je systeem je wil vertellen, is het nodig om letterlijk erbij stil te staan welke signalen je van je lichaam krijgt en waarop die kunnen duiden. Want ook je lichaam wil je duidelijk maken dat je van je eigen kern bent afgedwaald. Dat er aanpassing nodig is, maar nu ten gunste van jouzelf. Dat kan niet als je de symptomen blijft negeren of verdoven. Dat kan wel door open te staan, de stilte op te zoeken en in je lichaam te voelen wat er in je leeft.

Spannend

Weer gaan voelen, waarnemen, zitten met wat er is, kan spannend zijn. Omdat we gewend zijn met ons hoofd keuzes te maken en door te rennen, kunnen we de stilte soms zelfs moeilijk verdragen. We weten immers nooit welke emoties er tevoorschijn kunnen komen. Doodeng!

De enige weg

Toch is waarnemen wat er in je leeft en gevoeld wil worden, de enige weg naar heling en een energiek leven. Het kan best een poosje duren voor je weer contact kunt maken met je kern. Het is geen quick fix en niemand anders kan het voor je doen. Maar je hoeft het niet alleen te doen!

Wil je onderzoeken welke weg er voor jou naar binnen is? Neem contact met me op, dan gaan we samen op reis.

De kracht van liefde en vergeving

Wieteke Snijder coaching en advies, vergeving, liefde, Gerald Jampolsky, de kracht van liefde en vergeving, natuur, vrijheid, coach, verdriet, rouwen.

De kracht van liefde en vergeving

De kracht van vergeving is de moed hebben om de hoop op een ander verleden los te laten. 

                                                                                               vrij naar Gerald Jampolsky

Vergeven gaat niet vanzelf. Je kunt het wel leren.  

Bijna niemand groeit op zonder nare ervaringen mee te maken. Of juist fijne ervaringen te moeten missen. Ouders die je niet zagen zoals je was, gebrek aan geborgenheid, liefde en veiligheid. Of juist verwaarlozing, emotionele of fysieke mishandeling. Maar ook als je redelijk beschermd bent opgegroeid kun je verbitterd raken over wat er in de jeugd is voorgevallen.

Ook aan nare gebeurtenissen na je jeugd kun je een machteloos gevoel overhouden. Als een vriendschap is stukgelopen, je een vechtscheiding of nare ruzies hebt meegemaakt, diepe teleurstellingen, afwijzing of andere pijn hebt gevoeld.

Je kunt hierover wrok koesteren. Omdat het gebeurde je een gevoel van onmacht, machteloosheid of afhankelijkheid heeft gegeven. Je je vernederd, verraden, bedrogen of in de steek gelaten voelt. Omdat je vindt dat de dader in kwestie excuses moet maken. Of omdat het gewoon nooit had mogen gebeuren. De wrok is groot en vergeven lijkt dan ver weg of zelfs onmogelijk.

Belemmerende overtuigingen

Gedachten die zich in je hebben vastgezet en die je doorgaans gelooft, noemen we overtuigingen. Overtuigingen die je afhouden van datgene waarnaar je verlangt, zijn belemmerende overtuigingen. En belemmerende overtuigingen kunnen een opening naar vergeving in de weg staan. Misschien herken je een paar van deze:

‘Vergeven betekent accepteren wat de ander heeft gedaan.’

‘Het is de ander zijn schuld, dus moet de ander het oplossen.’

‘De ander moet boeten voor wat hij gedaan heeft.‘

‘De eerste stap zetten? Ík heb het toch niet verpest??‘

‘Wat er gebeurd is, is onvergeeflijk.‘

‘Als ik vergeef, geef ik de ander gelijk.‘

‘Door niet te vergeven heb ik macht over de ander.‘

‘Wraak te kunnen nemen voelt lekker.‘

‘Pas als iemand zijn oprechte excuses aanbiedt, kan ik het gedrag vergeven.‘

De pijn blijft

Vergelding willen, je slachtoffer voelen, een dader aanwijzen, genoegdoening eisen, vasthouden aan je woede en je gelijk – het zit misschien wel ingebakken in ons systeem. Een niet-werkend systeem welteverstaan. Want we hebben alleen onszelf ermee door de pijn, woede en de wens naar genoegdoening vast te houden. We denken misschien wel dat we onszelf beschermen, maar we creëren alleen maar afstand. En de pijn blijft. 

Je ondermijnt je eigen gezondheid

Niet vergeven betekent dat je besluit dat je wilt blijven lijden. Je beleeft je boosheid en ergernis steeds opnieuw, je voert voortdurend een innerlijke strijd. Je houdt stug vast aan je gedachten en je lichaam lijdt mee. De woede die zich in je heeft vastgezet geeft stress, waardoor je rusteloos wordt, prikkelbaarder bent en negatiever en ontevredener wordt. Woede heeft op die manier een aantoonbare negatieve invloed op je gezondheid. Niet vergeven, vasthouden aan je boosheid, houdt je in deze vicieuze cirkel gevangen.

Bereidheid om te vergeven

Inzien dat je vooral en alleen jezelf ermee hebt als je je woede vasthoudt, kan een eerste stap zijn naar de wens om te vergeven. Omdat je besluit om niet meer te lijden. Om niet meer slachtoffer te zijn van de gebeurtenissen, maar je te bevrijden van de last.

 “De bereidheid om te vergeven is het sleutelwoord als je wilt leren vergeven.”

                                                                       Gerald Jampolsky

Het verleden loslaten

“Vergeving is de bereidheid een pijnlijk verleden of een pijnlijke gebeurtenis los te laten.” 

                                                                       Gerald Jampolsky

Het verleden loslaten, de woede loslaten, uit de kramp te komen, hangt samen met het besluit niet langer te lijden. Je kiest ervoor geen waarde meer te hechten aan haat en woede. Je laat het verlangen los om anderen of jezelf pijn te doen om iets dat in het verleden ligt. De illusie van hoop op een ander verleden laat je los. En de hoop dat iemand het verleden gaat goedmaken.

Vergeven is een besluit

Het besluit om te vergeven geeft ruimte aan andere gevoelens. Door te vergeven bevrijd je jezelf. Het nodigt je uit om naar je eigen pijn te gaan en te rouwen, de situatie emotioneel te verwerken. Het betekent ook dat je stopt de ander te zien als agressor, maar dat je onderzoekt welke gevoelens er achter dit oordeel zitten. Het kan je helpen het dader-slachtoffer-denken los te laten en te leren mededogen te voelen voor het leven en gedrag van de ander. Door te vergeven stem je nadrukkelijk niet in met het gedrag van de ander. Wel krijg je zicht op jouw eigen gedachten en overtuigingen ten opzichte van de situatie. Op die manier is vergeving is een reis naar innerlijke rust.

“Laat je gemoedsrust je enige doel zijn, niet het veranderen of straffen van de ander.”

                                                                       Gerald Jampolsky

Vergeven, durf ik dat wel?

Hoe te beginnen? En als het mislukt? Om te vergeven heb je moed nodig. Een dapper besluit, daar begint het. ‘En nu is het klaar. Ik weiger nog langer slachtoffer te zijn.’ En dan? Hoe begin je aan vergeven? Het kan helpen om een brief te schrijven aan de persoon die je niet kunt vergeven. Dat kan door alles op te schrijven wat je denkt en voelt. Radicaal eerlijk. En daarna de brief te verscheuren of te verbranden. 

Au!

Het kan zijn dat er allerlei gevoelens bovenkomen die je moeilijk of pijnlijk vindt. Geef jezelf dan alle liefde en mededogen om de gevoelens te verwelkomen en ze er te laten zijn. Voel ze helemaal. En weet dat je OP DIT MOMENT veilig bent. Help jezelf herinneren dat er NU geen levensgevaar is. Dat je HIER mag voelen wat je voelt, boos mag zijn, verdriet mag laten stromen. Spannend? Doodeng. Maar het is tijd. Het mag nu. 

De kracht van de natuur

Het proces van loslaten kan allerlei ongemakken met zich meebrengen. Bijvoorbeeld hoofdpijn, lusteloosheid, irritatie of vermoeidheid. Dat hoort er allemaal bij. Zoek als het even kan de natuur op, liefst elke dag. Waai uit in de duinen of aan het strand of maak een boswandeling. Fiets en voel de wind in je haren. Of mijmer op een bankje aan het water. Geef jezelf de tijd om de kracht van de natuur te voelen. Ongestoord. Laat rust en liefde toe en voel je vrij(heid).

Leestip

DE KRACHT VAN LIEFDE EN VERGEVING – Gerald Jampolsky
Van de boekcover: ‘Vergeving kan veel mensen helpen van hun pijn, wrok, woede en haat af te komen, hun relaties te helen en zo (weer) innerlijke vrede te vinden. Vergeven betekent niet dat we het gedrag van een ander goedkeuren of dat we ons geluk afhankelijk stellen van het veranderen van de ander. Het zijn onze gekwetste gevoelens en negatieve gedachten die genezing nodig hebben. Jampolsky wil laten zien dat vergeven letterlijk gezond maakt, niet alleen van geest maar vaak ook van lichaam. Door vergeving worden we heel en compleet met onze omgeving en ons verleden. Er ontstaat een nieuwe, ongekende vrijheid van zijn.’

Verder praten en oefenen?

Ook coaching kan je helpen je verdriet te verwerken en vergeving toe te laten. Mildheid voor jezelf te voelen en met een liefdevolle blik naar jezelf te leren kijken. Wil je dit? Maak dan gebruik van de mogelijkheid om kosteloos kennis te maken met coaching. Neem contact met me op, gun jezelf de bevrijding door vergeven.

Autonomie ofwel zelfbeschikking: deel twee uit het drieluik

autonomie, zelfbeschikking, Wieteke Snijder coaching en advies, drieluik, coming strategie,

Autonomie ofwel zelfbeschikking: jezelf je eigen wetten opleggen

Elk mens kent drie basisbehoeften: verbinding, autonomie en competentie. In deel twee van dit drieluik: autonomie.

Autonomie. Letterlijk vertaald uit het Grieks betekent dit dat je jezelf eigen wetten oplegt. (autonomía of autos betekent ‘ zelf’ en van nomos duidt op ‘de wet’). Iemand die autonoom is heeft de drang om zelf te bepalen wat hij doet en hoe hij dat doet en voert dit uit in afstemming met zijn omgeving. Een voorwaarde om autonoom te kunnen zijn is het erkennen dat persoonlijke mogelijkheden begrensd zijn en dat de omgeving grenzen stelt. Een autonoom persoon ervaart onafhankelijkheid, kan zelfstandig te werk gaan en eigen keuzes maken. Hij kan zelf beslissen over goed en kwaad, zinvol en zinloos.

Weggedreven van autonomie

Een jong kind is volledig afhankelijk van de zorg van de ouders/verzorgers. Voor zowel een dak boven het hoofd, eten, drinken, kleding en aandacht, maar ook (in het beste geval onvoorwaardelijke) liefde. In de interactie met ouders/verzorgers kan het kind ervaren welk gedrag liefde en aandacht oplevert. De baby of dreumes zal zich gaan afstemmen op de verzorger en het gedrag aanpassen om de liefde te ontvangen. Door deze aanpassing zal het jonge kind meer en meer afstand moeten doen van zijn autonomie.

Coping

De aanpassing die volgt op de poging om de liefde te ontvangen, ontwikkelt zich tot een coping strategie. Het is een geleidelijk proces dat een mens afhoudt van de connectie met de eigen wil, die wegleidt bij autonomie. Voortdurend zorgen voor anderen, hard werken om de lieve vrede te bewaren en steeds moeten presteren, leveren niet alleen aandacht en waardering op, maar ook een gevoel er te mogen zijn. 

Terugkeer naar autonomie

De coping strategie is op enig moment uitgewerkt. Van voortdurend geven, presteren en zorgen raakt elk mens op enig moment uitgeput. Het is dodelijk vermoeiend om steeds aardig, zorgzaam en de beste te zijn. Het verlangen is geboren om zich te ontdoen van dit heilige moeten en terug te keren naar autonomie. 

Au

Terugkeren naar autonomie kan in het begin aanvoelen als levensbedreigend. Immers, je laat je veilige gedrag los en moet maar zien wat ervoor in de plaats komt. Gaandeweg zal je echter merken dat je eigen waarheid spreken, je eigen ruimte innemen en dingen doen waar jij blij van wordt, bevrijdend werken. Je begint meer zelfrespect te voelen, meer verbinding en respect van anderen te ervaren. Je ontdekt weer waar je geluk bij ervaart, met welke mensen je wilt zijn en welke activiteiten zinvol aanvoelen. Langzaamaan heel je jezelf tot een autonoom persoon met zelfbeschikking, die leeft in afstemming met zijn omgeving.

Verlang je ernaar jezelf terug te vinden en wil je eigen verlangen ontdekken? En hoe dat werkt in een relatie? Neem contact op voor een oriënterend gesprek. Vrijblijvend en het eerste halfuur helemaal kosteloos.

Opgevoed door emotioneel onvolwassen ouder(s)

ouder(s), eenzaam, internaliseren, externaliseren, verlaten in de steek gelaten, emotioneel onvolwassen ouders, heling,

Opgevoed door emotioneel onvolwassen ouder(s)

In onze vroege jeugd weten we niet beter. Onze ouders zorgen voor ons. Of niet. Ze geven ons liefde. Of niet. Ze bieden ons bescherming. Of niet. En ze bieden fysieke, emotionele en psychische veiligheid. Of niet. Hoe de situatie ook is, we accepteren deze als normaal. 

Warm nest?

Ook al heeft het je fysiek misschien aan niets ontbroken, als je in je jeugd geborgenheid, veiligheid of liefde hebt gemist, werkt dat door in je volwassen leven. Je vraagt je wellicht af hoe het komt dat je je in de steek gelaten voelt binnen je eigen ouderlijk gezin. Je komt toch uit een ‘warm nest’, hebt toch veel fijne herinneringen? Hoe kan het dan dat je je tegenwoordig vaak eenzaam voelt?

Externaliseren 

Het kan zijn dat je externe factoren de schuld geeft van jouw ongeluk. Je bent van mening dat de situatie, een ander, een instituut, je ouders jouw leven hebben verpest. Het gedrag dat je daarbij laat zien, kan eruitzien als slachtoffer spelen, manipuleren of bijvoorbeeld driftbuien. Je uit je ongenoegen naar buiten, waar volgens jou de oorsprong van je ongemak ligt. Je externaliseert.

Internaliseren 

Groter is de kans dat je concludeert dat je ongelukkige gevoel je eigen schuld wel zal zijn. Je wijt je ongeluk aan jezelf, concludeert dat je de aandacht en zorg van anderen niet waard bent. En dat je anderen niet moet lastigvallen met jouw gedoe. Je maakt je onzichtbaar. Past je aan, praat minder of helemaal niet over je gevoelens. Vindt het zelfs moeilijk om te weten wát je voelt. Of vindt het egoïstisch om met jezelf bezig te zijn. Je internaliseert.

Onvolwassen ouder(s)

In beide gevallen is de kans groot dat je opgevoed bent door emotioneel onvolwassen ouders. Of emotioneel niet beschikbare ouders. Narcistische, afstandelijke of afwijzende ouders. Ouders die het te druk hebben (gehad) met hun eigen gedoe om zich over jouw welbevinden te bekommeren. Niet bewust, nee, meestal niet. Vaak ook met de beste bedoelingen. Niet per sé verwijtbaar. Maar de gevolgen van het gemis aan liefde, belangstelling en geborgenheid zijn er bij jou wel.

Heling is mogelijk

Zonder het nu te hebben over schuld of vergelding, kun je in het reine komen met de werkelijkheid. Inzien waarom jouw pogingen tot een goed gesprek met je ouder(s) op niets uitliepen. Hoe het komt dat je ouder(s) je niet de liefde, zorg en aandacht konden geven die je nodig had als kind. Inzicht in de ongezonde dynamiek die er was in je ouderlijk gezin kan je helpen om een nieuwe houding aan te leren tegenover je vader en/of moeder. Zodat de geschiedenis zich niet hoeft te herhalen. 

Gelukkig is het nooit te laat. Ook als je ouder(s) niet meer onder ons zijn, is heling mogelijk.

Helen van oude pijn

Gabor Maté, Trauma, Wieteke Snijder, helen, oude pijn, verwerken, accepteren

Helen van oude pijn

The loss of self is the essence of trauma

Gabor Maté

Elk kind loopt onherroepelijk trauma’s op. Dat kunnen grote complexe trauma’s zijn als seksueel misbruik, alcoholverslaving van een van de ouders, een vechtscheiding, drugsmisbruik, verwaarlozing of welke andere onveiligheid dan ook. Maar ook ziekenhuisopname, langdurig gescheiden zijn van de ouder(s), depressie, burn-out of een andere oorzaak waardoor de ouder(s) emotioneel niet beschikbaar zijn, kan een rol spelen. Daarnaast is het gewoon onmogelijk om als kind geheel ongeschonden uit je jeugd te komen. 

Hechting of autonomie

Maar Gabor Maté leert ons: niet wat je overkómt veroorzaakt trauma, maar het mechanisme in ons dat trauma verwerkt. Als er iets traumatisch gebeurt moet het kind kiezen tussen twee dingen: hechting en autonomie. Omdat we als kind hulpeloze wezens zijn en compleet zijn aangewezen op de verzorging van onze ouders, kiezen we in onze vroege kindertijd als het erop aankomt voor hechting boven autonomie. Simpelweg om te overleven. We kunnen hierdoor alleen loyaal blijven -en dus overleven- als we afscheid nemen van onze autonomie en onszelf in de steek laten. We koppelen hiermee los van onze verlangens, onze intuïtie, onze gut feeling, onze emoties, onze eigenheid.

De pijn voelen of verdoven

Trauma is de wond in jezelf die je ervaart door een gebrek aan liefde. Deze wond doet pijn en is elk moment aanwezig. De pijn wil gevoeld worden, dringt zich aan je op. Verdovende middelen (dat kunnen alle middelen zijn: porno, drugs, extreem sporten, internet, gamen, overmatig eten, seks, drank, sigaretten, werk,….) zorgen dat je de pijn van de wond tijdelijk minder voelt. Dat je er even van weg kunt. En sommige middelen zorgen chemisch gezien tijdelijk voor een geluksgevoel. Je voelt je kortstondig gekoesterd, geaccepteerd en geliefd. 

Het kan ook anders

Verslaving is noch genetisch geprogrammeerd, noch een keuze. Het is een doorgeslagen overlevingsmechanisme, waar je niet meer mee kunt stoppen, terwijl je het wel zou willen. Heling vindt dan pas plaats, wanneer je kunt herconnecten met jezelf. Met je emoties, met het getraumatiseerde kind in jezelf. Door opnieuw contact te maken met je lichaam, met je gut feeling, met je gevoelens en emoties.

Wil je uit de spiraal ontsnappen? Zoek hulp. Neem contact op om te zien wat ik voor je kan doen. Kan ik je niet helpen, dan zoek ik met je mee. Blijf er niet mee rondlopen, de wereld is te mooi om niet te genieten.