Wat durf ik nog niet te leven?

durf, leven, congruent, Wieteke Snijder coaching en advies, persoonlijke ontwikkeling, blauwdruk, leven, wilskracht, moed

Wat durf ik nog niet te leven?

Je ontkomt er bijna niet aan; verwachtingen van belangrijke mensen om je heen of maatschappelijke normen bepalen voor een (groot) deel de keuzes die je maakt. Die keuzes leggen een laagje over wie je echt bent. Het leven nodigt je uit om die laagjes af te pellen en jezelf de vraag te stellen: ‘wat durf ik nog niet te leven?’

Durf te zijn wie je bent

Het gaat over durven zijn wie je echt bent, zijn wie je bedoeld bent en dat vraagt om integriteit. Dat betekent dat wat je voelt, denkt en doet congruent is. Je hebt de wil en wilskracht om hierover eerlijk te zijn tegenover jezelf en anderen.

Niet veranderen, alleen loslaten

Als je het pad van de spiritualiteit bewandelt, kun je de indruk krijgen dat je een betere versie van jezelf moet worden. Dat is niet nodig. De benadering van je eigen leven durven leven, je ontslaat van de noodzaak om jezelf te veranderen. Het enige wat je te doen hebt, is loslaten wat niet bij je echte zelf past.

Voor wie leef ik?

Jezelf zijn in de huidige maatschappij vergt moed. Wil je de druk kunnen weerstaan, dan heb je dat radicaal eerlijk bij jezelf te onderzoeken: voor wie leef ik? Aan wiens normen en oordelen meet ik mij? Voel ik mij ongemakkelijk? Dat is een signaal. Ben ik bang voor het oordeel? Ook een signaal. Wat wil er gehoord, geïntegreerd worden in mij? Luister met interesse en nieuwsgierigheid naar deze signalen. Omarm ze. Durf jezelf te zijn.

Ruimte voor authenticiteit

We zijn als mens niet alleen, we reizen samen met alle andere mensen door het leven. Als jij jouw unieke vaardigheden durft te tonen, geef je anderen impliciet de toestemming dat ook te doen. Zo ontstaat een rimpel-effect en draag je bij aan een samenleving waarin ruimte is voor authenticiteit. Waar mensen mogen zijn zoals ze zijn, met al hun bijzonderheden.

Niet doen, maar zijn

Loslaten wat niet van jou is, is niet hard werken. De uitdaging is niet om meer te DOEN, maar om meer te ZIJN. De moed opbrengen om jouw unieke licht te laten schijnen.

Wat is het dat jij nog niet durft te leven, wat houdt jou daarvan tegen? Deel je gedachten in de reacties of neem contact op als je hierover wilt praten. Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik ben een multimens

multimens, relatie, hoofd, hart en handen, therapie, ruimte, onderzoek, zelfliefde, zelfhulp, coaching, Wieteke Snijder,

Ik ben een multimens

Als jong kind al kon ik me verheugen in allerlei verschillende activiteiten en vaardigheden. Als vrijeschoolkind had ik de mazzel dat ik kon kiezen uit veel verschillende activiteiten die allemaal met hoofd, hart en handen uitgevoerd konden worden. Ook later in mijn schoolcarrière nam ik geen genoegen met alleen een opleiding, daar moesten activiteiten bij; veel van hetzelfde ging me vervelen. En ook één baan tegelijk bleek niet genoeg.

Inmiddels weet ik dat ik een multimens* ben. Ik beweeg me graag tussen mensen, rollen en activiteiten. Daardoor leef ik in verschillende werelden tegelijk: van zelfstandig relatietherapeut tot tekstschrijver in loondienst, van mantelzorger tot koorzanger en alles daartussen. De vraag ‘wie is de mens?’ houdt me dagelijks bezig. Ik verwonder me erover hoe verschillend we zijn en hoe mooi én ingewikkeld dat relaties maakt. In mijn praktijk onderzoeken we de relaties. Wat gebeurt er in jou, in jullie, in de dynamiek tussen mensen? Wil jij met nieuwe ogen naar jouw relaties leren kijken? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Kijk ook op mijn website voor de mogelijkheden. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

* multimens is een relatief nieuwe term, volgens mij uitgevonden door Merel Lamboo en sindsdien door vele anderen geadopteerd.

Naar gelijkwaardigheid

Wieteke Snijder coaching en advies, training, co-dependentie, pleasen, sussen, oefenen, stop-denk-voel,

Naar gelijkwaardigheid

In mijn praktijk zie ik voor mijn ogen bij een client een besef indalen dat dat niet eerder zo diep is gevoeld. “In mijn relatie geef ik mijn plek weg om de ander overeind te houden.” Het komt hard binnen. Het gedrag is ontstaan toen aanpassen veiliger was dan bij jezelf blijven. Het besef doet pijn, maar blijkt het begin van de bevrijding te zijn.

Het gedrag dat hoort bij co-dependentie afleren betekent heel veel oefenen. Je gaat (opnieuw) ontdekken wat jij voelt, wat jij nodig hebt en waar jouw grens ligt. Misschien heb je dat dat jarenlang nauwelijks gekund.

In coaching werk ik met het principe van gelijkwaardigheid in de relatie, die begint met eigenwaarde. Je doet ertoe, ook als je de ander niet redt en de situatie niet oplost. Je doet ertoe, want je bent er. Dat beseffen kan al rust geven en ruimte om te oefenen. Natuurlijk merk je hoe snel je terugschiet in pleasen of sussen. Dat opmerken (stop-denk-voel) en je nieuwe gedrag opnieuw kiezen gaat op den duur het verschil maken. Je zult merken dat het spannend is om stevig te blijven staan, terwijl je partner nog erg moet wennen aan jouw nieuwe gedrag.

Stap voor stap ontstaat een nieuwe beweging tussen jou en je partner. Het proces geeft je de ruimte om jezelf te zijn, al gaat het met vallen en opstaan. Het blijft oefenen en het vraagt om een lange adem, maar je zult merken dat je relatie steviger wordt wanneer jij steviger staat.

Wil je ook werken aan gelijkwaardigheid in jouw relatie? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Partir, c’est mourir un peu

Wieteke Snijder coaching en advies, partir, c'est mourir un peu, relatietherapie, relatiecoaching, advies, afscheid, levend verlies, loslaten, vasthouden, zorgen, mantelzorg, zorginstelling

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu. De Fransen zeggen het zo mooi. Afscheid is een beetje als verdriet, als rouwen. Deze weken voel ik dit extra goed, want mijn schoonmoeder verhuist binnenkort na vijfenhalf jaar bij ons te hebben gewoond naar een zorginstelling. We hadden erop gerekend om voor haar te kunnen blijven zorgen tot haar dood, net als we voor mijn schoonvader hebben kunnen doen. We zijn er nu achter dat dementie toch echt andere dimensies heeft dan ziekte en somatiek. En dat wij als schoondochter en zoon ondanks de hulp van derden geen supermensen zijn, maar gewone mensen met een beperkte draagkracht.

En toch. Oude bomen moet je niet verplanten, zeggen ze ook. Er kleeft altijd een risico aan om iemand op leeftijd nog een ander onderkomen te geven. Weer weg uit de vertrouwde omgeving, weer wennen aan de nieuwe omstandigheden. We moeten erop vertrouwen dat dit de goede stap is, al blijft het een dubbel gevoel.

We hebben een fijne instelling gevonden die haar met open armen ontvangt en waar we haar met een gerust hart laten wonen. Dat geeft ons vertrouwen. Of we er goed aan doen en zij een fijne oude dag kan genieten in haar nieuwe omgeving? De tijd zal het leren. Mijn schoonmoeder heeft er ondertussen vrede mee en zelfs zin in. Het is hoe dan ook voor haar, voor ons en voor ons gezin de volgende stap.

Soms is loslaten de meest liefdevolle vorm van vasthouden.

Wat betekent loslaten voor jou, in zorg of in je eigen leven? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Gekwetst innerlijk kind

Wieteke snijder coaching en advies, innerlijk kind, gekwetst, oude pijn, helen, trauma

Gekwetst innerlijk kind

Vandaag werd ik er opnieuw aan herinnerd aan hoe pijn uit het verleden in het heden aan de oppervlakte kan komen. Iets kleins in het hier en nu raakte in mij dezelfde snaar als in het toen en daar. Ik voelde de fysieke pijn bij de emotie van toen, waardoor ik merkte dat deze er nog is.

Ik neem je mee naar mijn lagere school. Tien jaar oud, net nieuw in de vierde klas. Op die school was de regel: de oudste kinderen bedienen bij toerbeurt tijdens de lunch de leerkrachten. Het moest ons dienstbaarheid leren. De lange tafels in de aula stonden net als anders gedekt, met banken erlangs voor de leerlingen. Op de tafels manden met zelfgebakken brood, plakken kaas, honing, schaaltjes boter en noten, water en melk in grote kannen. De leerkrachten zaten aan een aparte tafel op stoelen, op een verhoging.

Op een dag was ik aan de beurt om het drinken in te schenken. Ik liep naar mijn eigen leerkracht en vroeg: “Wilt u water of melk?” Hij hoorde me niet, of deed alsof hij me niet hoorde. Ik probeerde het opnieuw, iets harder dit keer. Zijn reactie was een afwezige “ja, doe maar”, waarna hij zijn gesprek vervolgde. Zonder me ook maar een moment aan te kijken.

Daar stond ik dan. Met twee zware kannen in mijn handen en geen idee wat “ja, doe maar” betekende. Water? Melk? Nog een keer vragen en het risico lopen dat hij boos werd? Zelf beslissen? Ik voelde boosheid, maar vooral een diepe ontzetting over hoe gemakkelijk een volwassene een kind kan negeren. Alsof ik lucht was. Alsof mijn poging om het goed te doen per definitie zou mislukken. In dat moment voelde ik me klein, onbelangrijk en hopeloos. Alsof ik tekortschoot op een terrein waarvan ik niet eens wist dat er spelregels bestonden.

Dit verhaal deel ik niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat dit soort ervaringen kunnen doorwerken in het volwassen leven. Ook nu, jaren later, kan een soortgelijke situatie als iemand niet reageert of me niet lijkt op te merken, dezelfde oude reflex losmaken. De schrik. De spanning in mijn lijf. De gedachte: ‘wat moet ik nou doen om dit goed te krijgen?’

Het verschil met toen is dat ik het nu kan dragen. Ik herken het patroon, kan mijn jongere ik geruststellen en zeggen: “Je hoeft het niet meer alleen op te lossen.” Ik kan mijn grenzen aangeven en mijn stem laten horen, zonder angst voor straf of de razernij van iemand die zijn rol als leerkracht nooit had mogen vervullen.

De ervaringen van onze innerlijke kinderen komen vaak aan bod in de coaching. Het zijn oude verhalen die ons in de vroege kindertijd gevormd hebben en in het leven met ons meereizen. Ze blijven in het hier en nu bepalen welke keuzes je maakt, welke vrienden je hebt en hoe je je voelt. Tot je moedig genoeg bent om ze onder ogen te zien. En te erkennen dat ze ooit zijn ontstaan in een tijd waarin je weinig keuze had. Omdat we allemaal verhalen meedragen die ons gevormd hebben en omdat we gelukkig elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we ermee omgaan.

Welke innerlijke kinderen laten in jouw leven van zich horen? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ben je boos op de sneeuw?

sneeuw, Wieteke snijder coaching en advies, weerstand, acceptatie, meebewegen,

Ben je boos op de sneeuw?

Het sneeuwt al dagen en het gewone ritme ligt plat. De treinverbinding stond in de app, maar blijkt alsnog geannuleerd. Fietsen lukt bijna niemand. Te voet gaat het glijdend en schuifelend. Je afspraak zegt af, je clubje wordt gecanceld. En bij je moeder op de koffie? Vergeet het maar.

Op zo’n dag is het interessant om bij jezelf te bemerken hoe je reageert op het onverwachte of ongewenste. Beweeg je mee met de omstandigheden en maak je er het beste van, of schiet je in de weerstand? Denk je: ‘Ik had plannen, verwachtingen en een best wel volle agenda. En ineens valt alles om. Dit wil ik niet!’

Word je boos op de sneeuw?

Maar boos worden op sneeuw? De sneeuw verandert er niet van. Jijzelf wel, want je wordt er niet blijer of gezelliger van. Natuurlijk, je verzetten voelt veilig, geeft je het idee dat je nog iets van grip hebt. Maar ondertussen verstar je. Verwachtingen houden je vast bij hoe-het-zou-moeten-zijn, terwijl de werkelijkheid al lang laat zien dat-het-anders-is. Als je je blijft verzetten, heb je alleen jezelf ermee.

Of kun je meebewegen?

Meebewegen lijkt voor sommigen hetzelfde als opgeven, maar het is echt iets anders. Het is niet berusten in alles wat tegenzit, maar roeien met de riemen die je hebt en vaststellen wat wel binnen je invloed ligt en wat niet. Natuurlijk mag je best balen en even stilstaan bij het gevoel van teleurstelling dat zaken niet lopen zoals gepland en gehoopt. Dan haal je diep adem en zeg je tegen jezelf: ‘Oké ik heb niet overal invloed op, maar ik laat mijn dag er niet door verpesten.’

Op een dag als vandaag gaat alles door de omstandigheden wat langzamer. De wereld dwingt ons een pas op de plaats te maken. Misschien ook tot voelen. Hoe reageer ik eigenlijk als mijn plannen wegsneeuwen? Waar klamp ik me aan vast? En wat gebeurt er als ik iets meer meebeweeg?

Wie weet brengt die sneeuw op die manier toch meer in beweging dan we denken…

Hoe ga jij ermee om als het anders loopt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik kon niet accepteren dat ik machteloos was als onze zoon iets onomkeerbaars zou doen.

loslaten en vertrouwen, blog, Wieteke Snijder, depressie, zoon,

Ik kon niet accepteren dat ik machteloos was als onze zoon iets onomkeerbaars zou doen.

Jarenlang was mijn mantra uit nood geboren ‘Stevig vasthouden, alles en iedereen bij elkaar houden’. Ik wist ergens wel dat loslaten en vertrouwen nodig was om zelf overeind te blijven, maar had geen idee hoe dat moest. En ik was letterlijk als de dood voor de gevolgen. Mijn angst bestond eruit dat als ik zou loslaten, dat onze zoon zou stoppen met leven.

Diepgewortelde angst

De angst was diepgeworteld en in zekere zin reëel. Onze zoon raakte in de loop van zijn puberjaren depressiever en depressiever. Toen hij veertien was, zag hij het leven niet meer zitten. Als moeder voelde ik mij totaal ontredderd. Voelde de verantwoordelijk voor zijn toestand zwaar op mij drukken, wilde redden wat er te redden viel en probeerde ondertussen voor zijn broertjes het leven zo gewoon mogelijk te laten zijn.

Curlingmoeder

Dat betekende in de praktijk dat ik overal op anticipeerde. Elke mogelijke hobbel wegpoetste voordat hij kon ontstaan. Glaasjes water in zijn kamer zette in de hoop dat hij iets zou drinken. Hulp inschakelde die hij niet wilde hebben. Ik herinner mij dat ik een zoveelste bange nacht huilend aan een psychiater vroeg wat ik moest doen als onze zoon uitgedroogd flauw zou vallen.

Machteloos

Ik kon niet accepteren dat ik machteloos was als onze zoon iets onomkeerbaars zou doen. De angst hield me in zijn greep. Het systeem waarin wij als gezin verzeild waren geraakt, hield de situatie in stand. Dat systeem moest doorbroken worden. Maar hoe moesten we dat aanpakken als onze zoon geen hulp wilde?

De bevrijding kwam pas toen ik écht kon loslaten

Ik móest inzien en leren accepteren dat onze zoon geen marionettepop is die je kunt aansturen. Dat we hem niet kunnen laten eten, drinken, poepen, uit bed komen, naar school gaan. Ik moest onder ogen zien dat ieder mens, ook onze zoon, zijn eigen pad te lopen heeft in het leven. Zijn eigen hoofd net zo hard en vaak moet stoten als nodig is om te leren wat hij in het leven te leren heeft. En dat dat echt beter gaat als ik loslaat.

Mijn verzet staken tegen wat is

Beginnen met loslaten kwam door het inzicht dat dat de enige manier was om door te kunnen. Dat begon met mijn verzet tegen wat er was te staken. Te accepteren dat ik het leven niet in de hand heb. Te erkennen dat ik weliswaar zijn moeder ben, maar machteloos ben en geen schuld draag. Loslaten betekent dat ik mijn angst onder ogen zie, en de moed heb om mijn handen te openen en met vertrouwen mijn spieren te ontspannen. Dat ik in overgave het leven toelaat zoals het zich aandient. Dat ik erop vertrouw dat mijn kind veerkrachtig is en door deze moeilijke periode heen komt. En de magie is: toen ik kon loslaten, kon onze zoon het woord ‘help’ uitspreken.

Loslaten en vertrouwen

Loslaten en vertrouwen. Het is een levenskunst die ik elke dag blijf beoefenen. Zodat ik met compassie en empathie er kan zijn voor mijn kind. Hem kan liefhebben en ondersteunen. En vertrouwen in zijn kracht.

Ook leren loslaten en vertrouwen? Graag ga ik met je de reis aan. Ik realiseer me dat dat spannend kan zijn. Als je liever niet belt, mail of DM me dan en geef aan op welke manier je contact wilt leggen. Je kunt ook contact met me opnemen via de contactpagina of bellen op 06 19 32 80 73.