Breedbloeier, je hart fluistert
Velen van ons groeien op met het idee dat je al jong zou moeten weten wat je later wilt worden. Dat beeld wordt versterkt door sommige rolmodellen, die hun leven lang een bepaald onderwerp bestuderen of beroep uitoefenen. En het is zo: sommigen ervaren inderdaad al vroeg iets van een roeping of een fascinatie of nemen een besluit waar ze hun verdere leven aan vasthouden of aan werken, wat er ook gebeurt.
Doordat deze mensen zo zichtbaar zijn, zou je kunnen gaan denken dat zij de standaard vormen. En dat als je niet zo’n sterk verlangen voelt, dat je dan afwijkt van de norm. Het is dan goed om te weten dat en ook andere manieren zijn van ontwikkelen. Er is bijvoorbeeld een manier waarbij richting ontstaat door niet te weten, maar gewoon te leven en af te tasten, breed ervaringen op te doen, uit te proberen, stil te vallen, opnieuw te beginnen. Degenen die op deze manier zichzelf steeds opnieuw uitvinden ervaren veel omdat ze veel kunnen ervaren. Ze kunnen breed kijken en hebben een brede blik. Dat zijn de breedbloeiers. Misschien herken je dat wel?
Onze samenleving wordt gedomineerd door efficiëntie, vastgestelde doelen en doordachte plannen in een bepaalde richting. Als je jezelf vergelijkt met sommige rolmodellen, kun je aan je eigen ontwikkeling gaan twijfelen. Doe ik het wel goed? Zou ik niet een levensdoel moeten hebben ondertussen? Let dan maar eens goed op, want je zult waarschijnlijk herkennen dat je innerlijk kompas je aldoor kleine aanwijzingen geeft.
Twintigers die ik spreek noemen het toevalligheden die op hun pad komen en die ze volgen. De dertigers hebben het over twijfels of ze de juiste keuzes hebben gemaakt tot nu toe. Veertigers voelen zaken in hun leven verschuiven en proberen zich hiertoe te verhouden en vijftigers ervaren soms dat ze laatbloeiers zijn en eindelijk hun hele bagage van overtuigingen en normen overboord kunnen gooien en aan hun bedoeling kunnen beginnen. Maar hoe je het ook benoemt of ervaart, het gaat allemaal over hetzelfde: Je dacht dat je ooit op een dag bij wijze van aha-erlebnis het doel van je leven zou ontdekken, maar je komt tot het inzicht dat het leven je voortdurend kleine zetjes geeft in de goede richting. Aanwijzingen die je kunt volgen. Of negeren, omdat je op je roeping zit te wachten.
Het blijken heel onopvallende en vaak niet eens benoemde momenten te zijn die het hem doen. Een gesprek dat blijft hangen, een onderwerp dat steeds terugkeert, een onverwachte opluchting, een inzicht dat je krijgt, iemand die iets aanraadde en waarop je doorging, ook toen de ander alweer afhaakte. Het zijn geen grote tekenen. Het zijn verschuivingen die je alleen opmerkt als je erbij stilstaat of in retrospect kunt vaststellen.
Als breedbloeier volg je eigen pad en roeping als je je nieuwsgierigheid volgt. Als je je ontvankelijk opstelt voor wat het leven met je wil. Kijk maar eens naar de intrinsieke interesse die je hebt, de activiteiten waarbij je de tijd vergeet, waar je levensenergie van krijgt. Het is een andere manier van luisteren naar je ‘ja’ die sneller is dan je gedachten of bezwaren.
Je stelt je ontvankelijk op en geeft jezelf ruimte om te ontdekken en ervaren. Als je bereid bent het ritme van het leven te volgen, ontstaat een pad dat bij jou hoort. Je hart fluistert, breedbloeier.
Herken je jezelf als breedbloeier, of heb je juist een heel duidelijk pad of doel voor ogen in je leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.
