Gemak dient de mens?

Wieteke Snijder coaching en advies, gemak, blog, contact, coaching, zingeving, zingevingsvragen.

Gemak dient de mens?

We hoeven vergeleken met honderd jaar geleden bijna niets meer zelf te doen. Een heel legertje elektrische apparaten doet een groot deel van het huishouden voor ons en als we iets vergeten zijn te kopen, staat de supermarkt binnen tien minuten voor de deur. Gemak dient de mens, dat zeggen we. Maar als ik vraag me af: dient het gemak ons, of dienen we vooral het vermijden van moeite?

Begrijp me niet verkeerd: gemak kan een zegen zijn. Zeker voor wie leeft met pijn, een beperking of gewoon een zware dag heeft. Maar voor de rest? Bewegen, zelf-doen en zelfs een beetje zwoegen maakt ons lichaam blijer dan een avondje scrollen of zappen op de bank. Onze spijsvertering houdt meer van wandelen dan van zitten. Ons hoofd trouwens ook.

Waar is het ons eigenlijk om te doen? Als we alles uitbesteden, wat blijft er dan over om zelf te beleven? Wat geeft het leven zin wanneer we overal doorheen glijden zonder noemenswaardige inspanning?

Zin. Dat is precies zo’n woord waar je alle kanten mee op kunt. Je kunt zin hebben, geen zin hebben, zin maken of iets compleet onzinnig vinden en toch moeten we om de onzinnigste dingen meestal het hardst lachen. Maar zin hoeft niet iets groots te zijn.

Heeft het leven zin? Niet altijd vanzelf. Maar het kán zin geven als je bereid bent een beetje moeite te doen. En als je geen zin hebt? Dan is dat ook een begin. De vraag is alleen: maak je een keuze omdat die bij jou past, of omdat je geen zin hebt om moeite te doen?

Volg je het nog? Mooi. En zo niet, ook goed; misschien is dit een onzinnige blog. Maar zelfs onzin kan soms precies de juiste snaar raken. Of zoals je ziet bij deze blog: gemak dient mij, ik heb AI de afbeelding laten maken.

Welke keuzes maak je uit gemak en welke maak je om een bewuste activiteit ruimte te geven? Deel je gedachten in de reacties. Wil je bij jezelf de ruimte voor andere keuzes onderzoeken? Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Partir, c’est mourir un peu

Wieteke Snijder coaching en advies, partir, c'est mourir un peu, relatietherapie, relatiecoaching, advies, afscheid, levend verlies, loslaten, vasthouden, zorgen, mantelzorg, zorginstelling

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu. De Fransen zeggen het zo mooi. Afscheid is een beetje als verdriet, als rouwen. Deze weken voel ik dit extra goed, want mijn schoonmoeder verhuist binnenkort na vijfenhalf jaar bij ons te hebben gewoond naar een zorginstelling. We hadden erop gerekend om voor haar te kunnen blijven zorgen tot haar dood, net als we voor mijn schoonvader hebben kunnen doen. We zijn er nu achter dat dementie toch echt andere dimensies heeft dan ziekte en somatiek. En dat wij als schoondochter en zoon ondanks de hulp van derden geen supermensen zijn, maar gewone mensen met een beperkte draagkracht.

En toch. Oude bomen moet je niet verplanten, zeggen ze ook. Er kleeft altijd een risico aan om iemand op leeftijd nog een ander onderkomen te geven. Weer weg uit de vertrouwde omgeving, weer wennen aan de nieuwe omstandigheden. We moeten erop vertrouwen dat dit de goede stap is, al blijft het een dubbel gevoel.

We hebben een fijne instelling gevonden die haar met open armen ontvangt en waar we haar met een gerust hart laten wonen. Dat geeft ons vertrouwen. Of we er goed aan doen en zij een fijne oude dag kan genieten in haar nieuwe omgeving? De tijd zal het leren. Mijn schoonmoeder heeft er ondertussen vrede mee en zelfs zin in. Het is hoe dan ook voor haar, voor ons en voor ons gezin de volgende stap.

Soms is loslaten de meest liefdevolle vorm van vasthouden.

Wat betekent loslaten voor jou, in zorg of in je eigen leven? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Gekwetst innerlijk kind

Wieteke snijder coaching en advies, innerlijk kind, gekwetst, oude pijn, helen, trauma

Gekwetst innerlijk kind

Vandaag werd ik er opnieuw aan herinnerd aan hoe pijn uit het verleden in het heden aan de oppervlakte kan komen. Iets kleins in het hier en nu raakte in mij dezelfde snaar als in het toen en daar. Ik voelde de fysieke pijn bij de emotie van toen, waardoor ik merkte dat deze er nog is.

Ik neem je mee naar mijn lagere school. Tien jaar oud, net nieuw in de vierde klas. Op die school was de regel: de oudste kinderen bedienen bij toerbeurt tijdens de lunch de leerkrachten. Het moest ons dienstbaarheid leren. De lange tafels in de aula stonden net als anders gedekt, met banken erlangs voor de leerlingen. Op de tafels manden met zelfgebakken brood, plakken kaas, honing, schaaltjes boter en noten, water en melk in grote kannen. De leerkrachten zaten aan een aparte tafel op stoelen, op een verhoging.

Op een dag was ik aan de beurt om het drinken in te schenken. Ik liep naar mijn eigen leerkracht en vroeg: “Wilt u water of melk?” Hij hoorde me niet, of deed alsof hij me niet hoorde. Ik probeerde het opnieuw, iets harder dit keer. Zijn reactie was een afwezige “ja, doe maar”, waarna hij zijn gesprek vervolgde. Zonder me ook maar een moment aan te kijken.

Daar stond ik dan. Met twee zware kannen in mijn handen en geen idee wat “ja, doe maar” betekende. Water? Melk? Nog een keer vragen en het risico lopen dat hij boos werd? Zelf beslissen? Ik voelde boosheid, maar vooral een diepe ontzetting over hoe gemakkelijk een volwassene een kind kan negeren. Alsof ik lucht was. Alsof mijn poging om het goed te doen per definitie zou mislukken. In dat moment voelde ik me klein, onbelangrijk en hopeloos. Alsof ik tekortschoot op een terrein waarvan ik niet eens wist dat er spelregels bestonden.

Dit verhaal deel ik niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat dit soort ervaringen kunnen doorwerken in het volwassen leven. Ook nu, jaren later, kan een soortgelijke situatie als iemand niet reageert of me niet lijkt op te merken, dezelfde oude reflex losmaken. De schrik. De spanning in mijn lijf. De gedachte: ‘wat moet ik nou doen om dit goed te krijgen?’

Het verschil met toen is dat ik het nu kan dragen. Ik herken het patroon, kan mijn jongere ik geruststellen en zeggen: “Je hoeft het niet meer alleen op te lossen.” Ik kan mijn grenzen aangeven en mijn stem laten horen, zonder angst voor straf of de razernij van iemand die zijn rol als leerkracht nooit had mogen vervullen.

De ervaringen van onze innerlijke kinderen komen vaak aan bod in de coaching. Het zijn oude verhalen die ons in de vroege kindertijd gevormd hebben en in het leven met ons meereizen. Ze blijven in het hier en nu bepalen welke keuzes je maakt, welke vrienden je hebt en hoe je je voelt. Tot je moedig genoeg bent om ze onder ogen te zien. En te erkennen dat ze ooit zijn ontstaan in een tijd waarin je weinig keuze had. Omdat we allemaal verhalen meedragen die ons gevormd hebben en omdat we gelukkig elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we ermee omgaan.

Welke innerlijke kinderen laten in jouw leven van zich horen? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ben je boos op de sneeuw?

sneeuw, Wieteke snijder coaching en advies, weerstand, acceptatie, meebewegen,

Ben je boos op de sneeuw?

Het sneeuwt al dagen en het gewone ritme ligt plat. De treinverbinding stond in de app, maar blijkt alsnog geannuleerd. Fietsen lukt bijna niemand. Te voet gaat het glijdend en schuifelend. Je afspraak zegt af, je clubje wordt gecanceld. En bij je moeder op de koffie? Vergeet het maar.

Op zo’n dag is het interessant om bij jezelf te bemerken hoe je reageert op het onverwachte of ongewenste. Beweeg je mee met de omstandigheden en maak je er het beste van, of schiet je in de weerstand? Denk je: ‘Ik had plannen, verwachtingen en een best wel volle agenda. En ineens valt alles om. Dit wil ik niet!’

Word je boos op de sneeuw?

Maar boos worden op sneeuw? De sneeuw verandert er niet van. Jijzelf wel, want je wordt er niet blijer of gezelliger van. Natuurlijk, je verzetten voelt veilig, geeft je het idee dat je nog iets van grip hebt. Maar ondertussen verstar je. Verwachtingen houden je vast bij hoe-het-zou-moeten-zijn, terwijl de werkelijkheid al lang laat zien dat-het-anders-is. Als je je blijft verzetten, heb je alleen jezelf ermee.

Of kun je meebewegen?

Meebewegen lijkt voor sommigen hetzelfde als opgeven, maar het is echt iets anders. Het is niet berusten in alles wat tegenzit, maar roeien met de riemen die je hebt en vaststellen wat wel binnen je invloed ligt en wat niet. Natuurlijk mag je best balen en even stilstaan bij het gevoel van teleurstelling dat zaken niet lopen zoals gepland en gehoopt. Dan haal je diep adem en zeg je tegen jezelf: ‘Oké ik heb niet overal invloed op, maar ik laat mijn dag er niet door verpesten.’

Op een dag als vandaag gaat alles door de omstandigheden wat langzamer. De wereld dwingt ons een pas op de plaats te maken. Misschien ook tot voelen. Hoe reageer ik eigenlijk als mijn plannen wegsneeuwen? Waar klamp ik me aan vast? En wat gebeurt er als ik iets meer meebeweeg?

Wie weet brengt die sneeuw op die manier toch meer in beweging dan we denken…

Hoe ga jij ermee om als het anders loopt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Weer gaan voelen

voelen, Wieteke Snijder coaching en advies, LinkedIn, blog, emoties, behoeften, gevoelens, stilstaan

Weer gaan voelen

In mijn praktijk komen veel theoretisch opgeleide mensen. Velen van hen geven aan best te weten wat ze voelen. Tot ik er gericht naar vraag en ze ontdekken dat ze het contact met hun gevoel zijn kwijtgeraakt. Of ze voelen wel iets, maar kunnen het niet benoemen. Of geven aan hun gevoel niet meer te kunnen vertrouwen. Ik weet dat het geen onwil is, maar een oude, ingebakken overlevingsstrategie. Een ongemerkte gewoonte die in het nu de groei, relatie en ontwikkeling in de weg kan zitten. In deze blog neem ik je stap voor stap mee in waarom je emoties leren kennen de weg vooruit is.

Waarom voelen we zo weinig?

Als kind je gevoelens toelaten zou je hart breken, ze wegstoppen voelde veiliger. Je werd er goed in, misschien zelfs zó goed dat je het niet meer merkt. Je lichaam roept wel, maar je geest praat eroverheen. De neiging om gevoelens weg te drukken met humor, een positieve draai, relativering of druk doen is begrijpelijk. Het beschermde je toen, terwijl het je nu weghoudt van je levensgeluk. Inmiddels ben je volwassen en kan je hart alle gevoelens aan, daar mag je op vertrouwen.

Waarom het wél helpt om je gevoelens te kennen

Emoties zijn geen last, maar belangrijke informatie. Ze laten zien welke behoeften vervuld worden en welke juist steeds om aandacht vragen. Als je je eigen binnenwereld leert kennen, wordt het makkelijker om keuzes te maken die bij je passen. Je krijgt er geen perfect leven van, maar wel meer richting om je keuzes op te baseren.

Hoe kun je weer gaan voelen?

Hoe kun je weer gaan voelen? Net als bij alle begin: begin klein. Op rustige momenten, tijdens een routine zoals tandenpoetsen, wandelen of als je even moet wachten (tip: sluit aan bij de ouderwetse kassa en kies de langste rij) Check je lichaam. Voel je spanning? Warmte? Een steek ergens? Laat het er zijn.

Ga daarna naar je gedachten. Welke zorgen dwarrelen rond? Welke emoties zitten daaraan vast? Geef ze woorden. En als je de woorden niet hebt, kan een lijstje woorden je helpen. En dan is het een kwestie van opschrijven aan het eind van de dag. Liefst met de hand, omdat je brein dan de inhoud structuur en betekenis kan geven. Je leert zo welke gevoelens vaak langskomen en kunt gaan ontdekken welke behoefte eronder ligt.

Wat het je brengt

Stap voor stap merk je beter op wat je nodig hebt om je gezien, gehoord en voldaan te voelen. De gevoelens kunnen soms vervelend aanvoelen, maar zie dat maar als een signaal dat je op de goede weg bent. Je leven wordt met voelen niet meteen eenvoudiger, maar je keuzes worden wel eerlijker. Dan ga je ervaren dat je gevoelens voelen minder zwaar is dan het jarenlang wegdrukken van de gevoelens wat je ooit deed.

Contact

Wat merk jij op als je even stilvalt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De regie terugvinden begint klein

Wieteke snijder coaching en advies, blog, kerst, regie, gezondheid

De regie terugvinden begint klein

Of je gezond bent of blijft, hangt voor een deel af van geluk of pech. Toch heb je zelf wel invloed op hoe het met je gaat. Niet op alles natuurlijk, maar als het gaat om mentaal, emotioneel, fysiek en spiritueel gezond leven, zijn er drie gebieden waarop je invloed hebt.

Het eerste gebied gaat over ervaren dat iets je lukt en dat je groeit. Dat je ergens beter in wordt of een kleine stap richting een doel zet. Het kan zijn een taak afronden, een wandeling maken, iets opzoeken wat je wilt weten.

Het tweede gebied gaat over verbondenheid. Ontvang je steun, voel je je gezien, kun je delen wat je bezighoudt? Verbondenheid laat zich zien in de manier waarop je luistert, spreekt en tijd samen doorbrengt.

Het derde gebied gaat over autonomie. Sta je zelf aan het roer, of voelt het alsof het leven voor jou beslist? Veel mensen geven ongemerkt ruimte weg aan gewoontes, verwachtingen of iets waar ze bang voor zijn. Dat kan het gevoel geven dat je controle verliest.

Deze drie thema’s zijn groot en niemand heeft ze altijd helemaal op orde. Zeker rond de feestdagen kun je leegte, vermoeidheid of zinloosheid sterker ervaren dan anders. Misschien ervaar je verdriet, rouw, onzekerheid over de richting die je leven op gaat en voelt het alsof anderen en de omstandigheden de koers van je leven bepalen.

Veel mensen reageren hierop door afleiding te zoeken. Ze vullen de leegte met overmatig eten, scrollen, gamen, gokken, drinken, sporten, kopen, werk, muziek, geluid. Dat verzacht soms voor even, maar het neemt de oorzaak van het gevoel niet weg.

Als je merkt dat je vastloopt, weet dan dat je een keus hebt. Je kunt een andere richting inslaan. Dat kan niet ineens, zeker niet als je weinig energie hebt. Ontzeg jezelf niets, maar voeg kleine dingen toe in de goede richting. Het helpt om het verhaal dat je jezelf vertelt in kleine stapjes te veranderen.

Een paar voorbeelden:
• Als je aldoor behoefte hebt aan suiker of fastfood, voeg twee keer per dag een stuk fruit toe.
• Als je veel frisdrank drinkt, neem dan bij elk glas ook een glas water.
• Als je lang zit, beweeg dan twee minuten na elk uur.
• Als je je terugtrekt, spreek dan bewust één keer per week iemand die je vertrouwt en deel wat je bezighoudt.
• Creëer iets waar je trots op kunt zijn, hoe klein ook.
• Ga naar buiten en ervaar de natuur, al is het maar tien minuten.

Door kleine handelingen toe te voegen, kun je meer regie over je eigen leven ervaren en voelen dat er ook wel eens iets lukt. Niet alles lukt meteen. Dat hoeft ook niet. Straf jezelf er niet voor. Wees geduldig met jezelf, maar laat het niet liggen. Een beetje discipline kan juist bijdragen aan zelfrespect. Je laat jezelf zien dat jouw doel ertoe doet. Dat jij ertoe doet.

Kleine stappen worden onderweg vaak groter. Daar begint regie.

Fijne feestdagen! Ik wens je warmte, rust en ruimte om te groeien op jouw manier, binnen jouw mogelijkheden.

Wat lukt er al wel in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De zachtheid van afscheid

afscheid, Wieteke Snijder coaching en advies, verdriet, rouw, vieren, leven,

De zachtheid van afscheid

Voor afscheid van een overleden persoon bestaan rituelen. We kunnen elkaar vasthouden, samen herinneringen ophalen, met een kaars, lied, diavoorstelling of een toespraak iets van troost scheppen. Voor het verlies van je eigen jeugdigheid of verlies van verstandelijke vermogens bestaat zo’n ritueel niet. Daar staan we vaak alleen in. Toch is de rouw daarin ook aanwezig.

Verdriet haalt niet alleen iets of iemand weg, het verzacht ook. Het opent het hart. Juist omdat het je dwingt stil te staan bij wat er wél is. De liefde die blijft, de mensen die je dragen, zelfs wanneer lichamen of herinneringen dat niet altijd meer kunnen.

Juist daarom wilde ik mijn vijftigste verjaardag vieren. Ik wilde er een feest van maken, een viering van het leven. Ik wilde vieren in overvloed, vol dankbaarheid. Tijdens mijn verjaardagsfeest heb ik mijn brief aan vrienden en familie voorgelezen. Ik keek rond, voelde me met ieder van hen verbonden. Het emotioneerde me dat al deze lieven mensen de moeite genomen hadden om er te zijn. Hoe bijzonder het is om samen te eten, te lachen, te praten, zelfs als kort daarvoor een overlijden eraan herinnerde hoe kwetsbaar dat allemaal is.

In de week na het feest volgde het afscheid van de overledene en de uitvaart. Na de crematie maakten we als neven en nichten meteen een plan om de hele familie weer eens bij elkaar te verzamelen en niet het volgende afscheid af te wachten. In dat voornemen zat duidelijk de wens om elkaar vast te houden zolang het kan.

Elkaar opzoeken, elkaar écht ontmoeten is misschien wel het ritueel dat we nodig hebben voor de rouw die geen naam heeft. Voor het verlies dat zich niet laat vangen in een ceremonie. Blijven kiezen voor verbinding, nabijheid en oprechte aandacht, ook als het leven tegenzit.

Rouw leert ons dat liefde nooit ophoudt, maar van vorm verandert. En dat het leven, zelfs midden in verdriet, uitnodigt om verder te gaan met zachtere ogen en een opener hart.

Leve het leven. En leve de mensen die het lichter maken.

Hoe ga jij om met afscheid in je leven? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De stilte tussen de dingen

Wieteke snijder coaching en advies, de stilte tussen de dingen, stilte, reflectie, rust, ruimte, adem, lucht, coach, relatie, introspectie, reflectie

De stilte tussen de dingen

Als we er niet bewust ruimte voor maken, is stilte zeldzaam. Niet alleen letterlijke stilte, maar ook de mentale ruimte tussen gebeurtenissen. We vullen elk moment, elke leegte, elk gaatje in de dag. Dus ik vraag me af: wat gaat er verloren als de stilte verdwijnt? Wat kunnen terugvinden als we haar (weer) toelaten?

Wachten op de trein, in de wachtkamer bij de tandarts, in de rij voor de kassa of tijdens een etentje als je tafelgenoot even gaat plassen; allemaal momenten dat je gedachteloos je telefoon pakt om gericht of doelloos de tijd te doden. Zonder telefoon of iets van afleiding ervaren we een leegte, een ongemakkelijkheid.

Behalve het wegvallen van de activiteit, de vulling, weten we ons soms letterlijk geen houding meer te geven, bewust als we ons ineens zijn van de leegte, ons lichaam en het vacuüm dat ontstaat. We willen ruis, afleiding, woorden. Zelfs een wandeling vullen we efficiënt met een podcast, telefoongesprek, muziek of onze gedachten.

Toch als je erbij stilstaat, is stilte helemaal niet zo’n vervelend iets. Het betekent niet automatisch leegte, dat is alleen maar onze invulling ervan. Stilte geeft ruimte. Om even in je innerlijk na te gaan wat er echt speelt. Ruimte om te voelen (en ja, dat is soms ongemakkelijk, want je voelt ook wel eens iets onbehaaglijks), maar ook ruimte om te ademen en dat te onderzoeken waar we anders aan voorbij gaan.

Wat gebeurt er als we de leegte niet opvullen, maar ontmoeten? Als we haar zien als een tussenruimte, niet tussen twee dingen, maar als iets op zichzelf? Ruimte om te zijn, in de stilte tussen de dingen?

Wat ervaar jij in de stilte tussen de dingen? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De moed om mezelf te zijn

mezelf zijn, Wieteke Snijder coaching en advies, moed, eerlijkheid, durf,

De moed om mezelf te zijn

Er zijn dagen waarop ik precies weet wie ik ben. Dan loop ik buiten, voel de regen op mijn wangen en de wind door mijn haar. Ik heb gezorgd voor mijn lijf, gedaan wat er moest gebeuren. Dan klopt het en geeft het gewone leven genoeg betekenis.

En soms is het alsof ik mijn eigen licht niet meer bereik. Ik doe de dingen, maar lusteloos. De energie waarmee ik normaal gesproken zing, schrijf en werk, is kwijt. Dan wacht er iets in mij tot ik weer aanwezig kan zijn. Of durf te zijn. Ik heb een hekel aan dat lamlendige gevoel.

Wat is dat voor gevoel? Het is een somberheid die al bij me is zolang ik me kan herinneren. Het heeft iets te maken met mezelf verlaten. Met momenten laten gaan die belangrijk voor me zijn. Van teleurstellingen incasseren en vergoelijken dat ze gebeuren. Momenten dat ik me klein maak of woorden inslik om de vrede te bewaren. Mijn eigen grenzen overschrijd om me geliefd en niet afgewezen te voelen. Het gaat onder mijn huid zitten en voor ik het weet ben ik weer bezig te overleven in plaats van te leven en komt die somberheid weer opzetten.

Het gebeurt en ik wil dat niet. Maar voor mezelf staan brengt risico’s met zich mee. Risico om als onaangenaam ervaren te worden. Risico om buiten de ‘tribe’ te vallen, om af te wijken. Voor mezelf staan vraagt moed. Het gaat tegen mijn gevoel van veiligheid in om steeds trouw te zijn aan wat ik voel, wie ik ben, waarnaar ik verlang. Om mijn waarheid te spreken, ook als die spanning oproept. Het vraagt om eerlijkheid, maar ook om mildheid naar mezelf, omdat het vaak nog niet lukt.

Ik voel steeds sterker dat mijn leven pas klopt als het echt van mij is. Dat ik niet kan blijven leven in dienst van andermans verwachtingen. Dan moedig ik mezelf aan: Durf maar. Zeg maar wat waar is. Laat maar zien wie je bent.Want ik weet ook uit ervaring dat als ik mezelf laat zien, er soms juist meer verbinding ontstaat. Natuurlijk niet met iedereen en ook zeker niet altijd. Niet iedereen me hoeft te begrijpen en afwijzing is geen ramp, want het helpt me ruimte te maken wat wél bij me past.

Volgende week word ik vijftig. Een mooi moment om te besluiten dat ik niet meer wil leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Oervertrouwen. Het besef dat ik hier ben om iets echts te brengen, niet iets perfects. Dat ik mag creëren, zingen, schrijven en verbinden op mijn manier.

Dat betekent ook dat ik wil blijven oefenen in eerlijkheid. Soms struikel ik, soms zwijg ik, soms komt mijn reactie er bot, ongenuanceerd en fel uit. Soms lukt het om mezelf niet te veroordelen, maar gewoon te ademen en opnieuw te proberen. Dat is geloof ik wat moed in feite is: niet dat je niet bang bent, maar je angst voelt en toch beweegt. Dat je jezelf toestaat om echt mens te zijn, met alles erop en eraan. En je om met Berthold Gunster te spreken op jouw eigen manier door het leven te harken.

Ik ben benieuwd: herken jij de spanning tussen erbij horen en trouw blijven aan jezelf? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Bijna vijftig en ik heb er zin in!

vijftig, jarig, verhelderend, Wieteke Snijder coaching en advies,

Bijna vijftig en ik heb er zin in!

Volgende maand mag ik vijftig kaarsjes uitblazen. Als ik eerlijk ben, vond ik dat aan het begin van dit jaar nog best een dingetje. Vijftig klonk als een grens. Alsof je vanaf dan zogenaamd niet meer echt meetelt. Alsof je kansen op iets nieuws, iets leukers, vanzelf zouden opdrogen. En ja, de jeugdigheid van je dertigste is er op je vijftigste echt wel af.

Maar in de loop van dit jaar is dat beeld gekanteld. Wat eerst voelde als een afscheid, blijkt nu eerder een thuiskomst. Ouder worden is voor mij niet langer iets om tegenop te zien, maar iets om me op te verheugen. Om dankbaar voor te zijn.

Het voelt verhelderend.

Er valt steeds meer van me af. Verwachtingen waarvan ik dacht dat ze van mij waren, blijken andermans stemmen. Rollen die ooit nodig waren, passen me niet meer. Idealen er vroeger waren, blijken niet de mijne te zijn. Wat overblijft is lichter, eerlijker, rustiger.

Ik merk dat ik minder bezig ben met hoe ik overkom, en meer met hoe iets voelt. Met wat klopt met wat echt van mij is.
En dat geeft vrijheid van mezelf mogen zijn, zonder masker, zonder mooier, aardiger of leuker te doen dan ik ben.

In dat licht zie ik ouder worden niet als aftakeling, maar als verfijning. Als het loslaten van wat me niet meer dient. Tot ik weer uitkom bij mijn eigen kern. En eerlijk gezegd: daar kan een mens niet vroeg genoeg mee beginnen.

Hoe ervaar jij het ouder worden? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.