Langdurige overbelasting: ‘doorzetten’ put je uit

langdurige overbelasting, Wieteke snijder coaching en advies, begeleiding, liefdeskoppels, zingeving, rust, moed, durf,

Langdurige overbelasting: ‘doorzetten’ put je uit

Doorzetten als patroon

Veel van ons groeiden op met het idee dat je altijd moet doorgaan. Onze ouders hamerden erop om ‘even door te zetten’. Later als je groot bent, dan… of als je je diploma hebt, dan… Doorzetten is in de samenleving een deugd op zichzelf geworden. En dat is een vergissing. Natuurlijk is doorzetten best handig, anders kom je nergens, maar het doet afbreuk aan je levensenergie als altijd moeten doorzetten een patroon is geworden. Dan raak je door langdurige overbelasting de verbinding kwijt met je levensenergie.

Toch houden we vaak jarenlang iets vol dat ons leeg trekt. Onze overtuigingen als “ik moet sterk zijn”, “anderen gaan voor” of “je mag blij zijn dat je werk hebt” zitten zo diep, dat we blijven doorzetten.

Overbelasting

Overbelasting is nooit alleen lichamelijk of alleen geestelijk. Het werkt op alle lagen door: emotioneel, mentaal, fysiek en spiritueel. Als je langer doorgaat dan je aankunt, geeft je lichaam of je psyche je seintjes. Je voelt je moe, gespannen, hebt hoofdpijn, mist je scherpte, voelt je overprikkeld of je emoties zijn juist afgevlakt.

We hopen in zulke gevallen dat een paracetamolletje en een nachtje extra goed slapen ons zullen redden. Maar overbelasting is van een andere orde. Als je de signalen blijft negeren, trekt overbelasting aan de rem. Dan zit je met gedwongen rust en dat komt bijna nooit uit. Zit je dan met je plannen…

Stilstaan is geen schande

Gehoor geven aan de signalen die je lichaam geeft, vraagt moed. Zeker in deze maatschappij, waar we presteren tot het hoogste goed verheven hebben. Maar als je ruimte neemt om te voelen waar het misgaat en je durft te kijken naar het hele plaatje, kun je weer je levensenergie vinden. Je lichaam kalmeert, je hoofd wordt helderder en je krijgt letterlijk nieuwe ‘zin’ in het leven.

Want als je acties en keuzes bij je passen, kun je nog steeds doorzetten, maar dan met de dingen die je dienen in plaats van slopen.

Begeleiding kan helpen

In mijn praktijk begeleid ik volwassenen die vastlopen met burn-outklachten door langdurige overbelasting en liefdeskoppels met vragen rondom levensenergie, bedoeling en zingeving.

Waar wil jij mee stoppen?

Als je wilt onderzoeken wat jou uitput of juist vooruit kan helpen, neem gerust contact met mij op, ik puzzel graag met je mee. Liever eerst meer weten? Bekijk de mogelijkheden op mijn website.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Je wilt helpen, maar hoe?

ACT, Acceptance and commitment therapy, ondersteunen, coaching, begeleiding, helpen, nabij zijn

Je wilt helpen, maar hoe?

Als iemand in je omgeving het moeilijk heeft, wil je diegene ondersteunen. Meestal grijpen we naar advies geven, meedenken of dragen we tips en oplossingen aan. Maar als iemand een ACT-traject volgt, is dat niet wat diegene nodig heeft. ACT (Acceptance and Commitment Therapy) gaat over anders omgaan met wat er is. Daar kun je wel bij helpen.

Aanwezig blijven

Wat je kunt doen, is eenvoudig en tegelijk lastig: erbij blijven, zonder te sturen, zonder oplossingen, tips, meedenken, eigen verhalen of advies. Blijven luisteren, ook als je het verhaal al lang kent. Blijven zitten, zonder het gesprek te sturen. Gewoon er zijn en verdragen wat er is, samen met de ander.

Als je toch iets wilt zeggen

Het is tof dat je er bent en erbij blijft. Als je toch iets wilt zeggen, heb je misschien iets aan deze zinnetjes, die niets willen veranderen. “Je hoeft hier niet meteen iets mee.”
“Het is er gewoon, hè.” of “Ik ben hier bij je.”

Richting helpen herinneren

ACT gaat ook over leven volgens je eigen waarden. Je helpt de ander om contact te houden met zichzelf als het onrustig is vanbinnen door de gedachten te benoemen “Het klinkt alsof je hoofd hard aan het werk is.”, gevoelens te erkennen en normaliseren: “Het is logisch dat je je zo voelt.” Ook kun jehelpen ontdekken wat diegene belangrijk vindt. “Wat vind je daar belangrijk aan?” of “Welke kleine stap klopt nu voor jou?”

Samen blijven bewegen

Ondersteunen betekent de ander te helpen dragen wat er is, door jouw oordeelloze aanwezigheid. Maak samen een wandeling, drink samen koffie of doe samen een kleine activiteit. Dat helpt om te ervaren dat het leven doorgaat met alles wat er speelt.

Wil je ook je naaste helpen en weet je niet zo goed hoe? Verder lezen over ACT kun je in het boek ‘De valstrik van het geluk’ van de hand van Russ Harris. Oefenen in nabijheid en verdragen kan goed aan de hand van mindfulness. En aankijken wat het proces van de ander bij jou teweegbrengt, kan bij mij in de praktijkruimte. Je bent welkom in mij praktijk met al je zorgen, problemen en vragen. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Gemak dient de mens?

Wieteke Snijder coaching en advies, gemak, blog, contact, coaching, zingeving, zingevingsvragen.

Gemak dient de mens?

We hoeven vergeleken met honderd jaar geleden bijna niets meer zelf te doen. Een heel legertje elektrische apparaten doet een groot deel van het huishouden voor ons en als we iets vergeten zijn te kopen, staat de supermarkt binnen tien minuten voor de deur. Gemak dient de mens, dat zeggen we. Maar als ik vraag me af: dient het gemak ons, of dienen we vooral het vermijden van moeite?

Begrijp me niet verkeerd: gemak kan een zegen zijn. Zeker voor wie leeft met pijn, een beperking of gewoon een zware dag heeft. Maar voor de rest? Bewegen, zelf-doen en zelfs een beetje zwoegen maakt ons lichaam blijer dan een avondje scrollen of zappen op de bank. Onze spijsvertering houdt meer van wandelen dan van zitten. Ons hoofd trouwens ook.

Waar is het ons eigenlijk om te doen? Als we alles uitbesteden, wat blijft er dan over om zelf te beleven? Wat geeft het leven zin wanneer we overal doorheen glijden zonder noemenswaardige inspanning?

Zin. Dat is precies zo’n woord waar je alle kanten mee op kunt. Je kunt zin hebben, geen zin hebben, zin maken of iets compleet onzinnig vinden en toch moeten we om de onzinnigste dingen meestal het hardst lachen. Maar zin hoeft niet iets groots te zijn.

Heeft het leven zin? Niet altijd vanzelf. Maar het kán zin geven als je bereid bent een beetje moeite te doen. En als je geen zin hebt? Dan is dat ook een begin. De vraag is alleen: maak je een keuze omdat die bij jou past, of omdat je geen zin hebt om moeite te doen?

Volg je het nog? Mooi. En zo niet, ook goed; misschien is dit een onzinnige blog. Maar zelfs onzin kan soms precies de juiste snaar raken. Of zoals je ziet bij deze blog: gemak dient mij, ik heb AI de afbeelding laten maken.

Welke keuzes maak je uit gemak en welke maak je om een bewuste activiteit ruimte te geven? Deel je gedachten in de reacties. Wil je bij jezelf de ruimte voor andere keuzes onderzoeken? Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik ben een multimens

multimens, relatie, hoofd, hart en handen, therapie, ruimte, onderzoek, zelfliefde, zelfhulp, coaching, Wieteke Snijder,

Ik ben een multimens

Als jong kind al kon ik me verheugen in allerlei verschillende activiteiten en vaardigheden. Als vrijeschoolkind had ik de mazzel dat ik kon kiezen uit veel verschillende activiteiten die allemaal met hoofd, hart en handen uitgevoerd konden worden. Ook later in mijn schoolcarrière nam ik geen genoegen met alleen een opleiding, daar moesten activiteiten bij; veel van hetzelfde ging me vervelen. En ook één baan tegelijk bleek niet genoeg.

Inmiddels weet ik dat ik een multimens* ben. Ik beweeg me graag tussen mensen, rollen en activiteiten. Daardoor leef ik in verschillende werelden tegelijk: van zelfstandig relatietherapeut tot tekstschrijver in loondienst, van mantelzorger tot koorzanger en alles daartussen. De vraag ‘wie is de mens?’ houdt me dagelijks bezig. Ik verwonder me erover hoe verschillend we zijn en hoe mooi én ingewikkeld dat relaties maakt. In mijn praktijk onderzoeken we de relaties. Wat gebeurt er in jou, in jullie, in de dynamiek tussen mensen? Wil jij met nieuwe ogen naar jouw relaties leren kijken? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Kijk ook op mijn website voor de mogelijkheden. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

* multimens is een relatief nieuwe term, volgens mij uitgevonden door Merel Lamboo en sindsdien door vele anderen geadopteerd.

Partir, c’est mourir un peu

Wieteke Snijder coaching en advies, partir, c'est mourir un peu, relatietherapie, relatiecoaching, advies, afscheid, levend verlies, loslaten, vasthouden, zorgen, mantelzorg, zorginstelling

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu. De Fransen zeggen het zo mooi. Afscheid is een beetje als verdriet, als rouwen. Deze weken voel ik dit extra goed, want mijn schoonmoeder verhuist binnenkort na vijfenhalf jaar bij ons te hebben gewoond naar een zorginstelling. We hadden erop gerekend om voor haar te kunnen blijven zorgen tot haar dood, net als we voor mijn schoonvader hebben kunnen doen. We zijn er nu achter dat dementie toch echt andere dimensies heeft dan ziekte en somatiek. En dat wij als schoondochter en zoon ondanks de hulp van derden geen supermensen zijn, maar gewone mensen met een beperkte draagkracht.

En toch. Oude bomen moet je niet verplanten, zeggen ze ook. Er kleeft altijd een risico aan om iemand op leeftijd nog een ander onderkomen te geven. Weer weg uit de vertrouwde omgeving, weer wennen aan de nieuwe omstandigheden. We moeten erop vertrouwen dat dit de goede stap is, al blijft het een dubbel gevoel.

We hebben een fijne instelling gevonden die haar met open armen ontvangt en waar we haar met een gerust hart laten wonen. Dat geeft ons vertrouwen. Of we er goed aan doen en zij een fijne oude dag kan genieten in haar nieuwe omgeving? De tijd zal het leren. Mijn schoonmoeder heeft er ondertussen vrede mee en zelfs zin in. Het is hoe dan ook voor haar, voor ons en voor ons gezin de volgende stap.

Soms is loslaten de meest liefdevolle vorm van vasthouden.

Wat betekent loslaten voor jou, in zorg of in je eigen leven? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De regie terugvinden begint klein

Wieteke snijder coaching en advies, blog, kerst, regie, gezondheid

De regie terugvinden begint klein

Of je gezond bent of blijft, hangt voor een deel af van geluk of pech. Toch heb je zelf wel invloed op hoe het met je gaat. Niet op alles natuurlijk, maar als het gaat om mentaal, emotioneel, fysiek en spiritueel gezond leven, zijn er drie gebieden waarop je invloed hebt.

Het eerste gebied gaat over ervaren dat iets je lukt en dat je groeit. Dat je ergens beter in wordt of een kleine stap richting een doel zet. Het kan zijn een taak afronden, een wandeling maken, iets opzoeken wat je wilt weten.

Het tweede gebied gaat over verbondenheid. Ontvang je steun, voel je je gezien, kun je delen wat je bezighoudt? Verbondenheid laat zich zien in de manier waarop je luistert, spreekt en tijd samen doorbrengt.

Het derde gebied gaat over autonomie. Sta je zelf aan het roer, of voelt het alsof het leven voor jou beslist? Veel mensen geven ongemerkt ruimte weg aan gewoontes, verwachtingen of iets waar ze bang voor zijn. Dat kan het gevoel geven dat je controle verliest.

Deze drie thema’s zijn groot en niemand heeft ze altijd helemaal op orde. Zeker rond de feestdagen kun je leegte, vermoeidheid of zinloosheid sterker ervaren dan anders. Misschien ervaar je verdriet, rouw, onzekerheid over de richting die je leven op gaat en voelt het alsof anderen en de omstandigheden de koers van je leven bepalen.

Veel mensen reageren hierop door afleiding te zoeken. Ze vullen de leegte met overmatig eten, scrollen, gamen, gokken, drinken, sporten, kopen, werk, muziek, geluid. Dat verzacht soms voor even, maar het neemt de oorzaak van het gevoel niet weg.

Als je merkt dat je vastloopt, weet dan dat je een keus hebt. Je kunt een andere richting inslaan. Dat kan niet ineens, zeker niet als je weinig energie hebt. Ontzeg jezelf niets, maar voeg kleine dingen toe in de goede richting. Het helpt om het verhaal dat je jezelf vertelt in kleine stapjes te veranderen.

Een paar voorbeelden:
• Als je aldoor behoefte hebt aan suiker of fastfood, voeg twee keer per dag een stuk fruit toe.
• Als je veel frisdrank drinkt, neem dan bij elk glas ook een glas water.
• Als je lang zit, beweeg dan twee minuten na elk uur.
• Als je je terugtrekt, spreek dan bewust één keer per week iemand die je vertrouwt en deel wat je bezighoudt.
• Creëer iets waar je trots op kunt zijn, hoe klein ook.
• Ga naar buiten en ervaar de natuur, al is het maar tien minuten.

Door kleine handelingen toe te voegen, kun je meer regie over je eigen leven ervaren en voelen dat er ook wel eens iets lukt. Niet alles lukt meteen. Dat hoeft ook niet. Straf jezelf er niet voor. Wees geduldig met jezelf, maar laat het niet liggen. Een beetje discipline kan juist bijdragen aan zelfrespect. Je laat jezelf zien dat jouw doel ertoe doet. Dat jij ertoe doet.

Kleine stappen worden onderweg vaak groter. Daar begint regie.

Fijne feestdagen! Ik wens je warmte, rust en ruimte om te groeien op jouw manier, binnen jouw mogelijkheden.

Wat lukt er al wel in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De zachtheid van afscheid

afscheid, Wieteke Snijder coaching en advies, verdriet, rouw, vieren, leven,

De zachtheid van afscheid

Voor afscheid van een overleden persoon bestaan rituelen. We kunnen elkaar vasthouden, samen herinneringen ophalen, met een kaars, lied, diavoorstelling of een toespraak iets van troost scheppen. Voor het verlies van je eigen jeugdigheid of verlies van verstandelijke vermogens bestaat zo’n ritueel niet. Daar staan we vaak alleen in. Toch is de rouw daarin ook aanwezig.

Verdriet haalt niet alleen iets of iemand weg, het verzacht ook. Het opent het hart. Juist omdat het je dwingt stil te staan bij wat er wél is. De liefde die blijft, de mensen die je dragen, zelfs wanneer lichamen of herinneringen dat niet altijd meer kunnen.

Juist daarom wilde ik mijn vijftigste verjaardag vieren. Ik wilde er een feest van maken, een viering van het leven. Ik wilde vieren in overvloed, vol dankbaarheid. Tijdens mijn verjaardagsfeest heb ik mijn brief aan vrienden en familie voorgelezen. Ik keek rond, voelde me met ieder van hen verbonden. Het emotioneerde me dat al deze lieven mensen de moeite genomen hadden om er te zijn. Hoe bijzonder het is om samen te eten, te lachen, te praten, zelfs als kort daarvoor een overlijden eraan herinnerde hoe kwetsbaar dat allemaal is.

In de week na het feest volgde het afscheid van de overledene en de uitvaart. Na de crematie maakten we als neven en nichten meteen een plan om de hele familie weer eens bij elkaar te verzamelen en niet het volgende afscheid af te wachten. In dat voornemen zat duidelijk de wens om elkaar vast te houden zolang het kan.

Elkaar opzoeken, elkaar écht ontmoeten is misschien wel het ritueel dat we nodig hebben voor de rouw die geen naam heeft. Voor het verlies dat zich niet laat vangen in een ceremonie. Blijven kiezen voor verbinding, nabijheid en oprechte aandacht, ook als het leven tegenzit.

Rouw leert ons dat liefde nooit ophoudt, maar van vorm verandert. En dat het leven, zelfs midden in verdriet, uitnodigt om verder te gaan met zachtere ogen en een opener hart.

Leve het leven. En leve de mensen die het lichter maken.

Hoe ga jij om met afscheid in je leven? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Antiloo­pinrichting

Wieteke Snijder coaching en advies, railtechniek, minor, werktuigbouwkunde, antiloopinrichting, antilope, anti-loopinrichting, taalkunde,

Antiloopinrichting

Sinds onze middelste zoon de minor railtechniek volgt, sijpelt er nieuw spoorjargon ons huis binnen. We leren woorden die nergens op lijken, behalve op iets dat toevallig al bestaat. Zo ging het laatst aan tafel over de antiloo­pinrichting.

Dat woord deed bij ons meteen een belletje rinkelen. Of liever gezegd: een hoefje trippelen. Want wat is een antiloo­pinrichting anders dan een plek waar antilopen strafrechtelijk opgeborgen worden of hun therapie uitzitten? Een soort strafsafariversie van een zorginstelling met stro in plaats van linoleum en een oppasser met een schep.

Maar spoorwegmensen bedoelen er iets heel anders mee. In hun wereld gaat het om maatregelen om te voorkomen dat mensen het spoor op lopen of oversteken waar dat niet de bedoeling is: hekken, puntige stenen en andere subtiele hints van “blijf weg van het spoor alstublieft.”

We begrijpen het goed hoor: het aantal ongelukken moet omlaag en daar staan we vierkant achter. Overwegen verdwijnen of worden vervangen door tunnels en bruggen. Alles voor de veiligheid. Toch voelt dat woord antiloo­pinrichting taalkundig gewoon niet lekker. Wij zouden eerder pleiten voor anti-loopinrichting: een inrichting die tegen lopen is, niet tegen antilopen.

Nederland telt natuurlijk geen grote kuddes antilopen. En, zoals mijn schoonmoeder droog opmerkte: “Zelfs áls ze er waren, zouden ze nooit de weg vragen naar die inrichting. En ze kunnen niet eens lezen.”

Daar valt weinig tegenin te brengen.

Welke woorden komen jouw huis binnen en knagen aan je taalgevoel? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Verbinding en Omdenken: twee sporen komen samen

Verbinding, erkenning, Omdenken, Omdenkkringen, Stichting Omdoen, Wieteke Snijder coaching en advies,

Verbinding en omdenken: twee sporen komen samen


In de auto op weg naar een afspraak beluisterde ik zoals elke maandag de Omdenken-podcast. Dit keer een special over de Omdenkkringen die van start zijn gegaan. Geestelijk vader van Omdenken Berthold Gunster sprak met de initiatiefnemers van de pilot Omdenkkringen. Zij vertelden over hun ervaringen met hun pilot-groepen, Hoe ze deze samenbrachten, onzekerheden, opbrengsten, het elkaar ontmoeten en ruimte maken voor ieders inbreng.

Afgelopen weekend attendeerde mijn vader mij op het interview dat Annemiek Schrijver had met psychiater Jim van Os in De Verwondering. Ik beluisterde het gesprek in mijn podcast-app op de terugweg. Jim sprak over verbinding als medicijn, bijvoorbeeld bij psychose. Over hoe we niet genezen door afstand, maar door nabijheid. Over hoe herstel begint waar mensen elkaar werkelijk ontmoeten. Willen erkennen dat ze het ook niet weten, maar willen helpen zoeken naar de zin. En ik merkte: dit is eigenlijk hetzelfde gesprek als dat met Omdenken. Alleen de taal verschilt.

Waar Jim spreekt over psychose, herstel en zingeving, spreekt Berthold met de initiatiefnemers over omdenken, kwetsbaarheid en de kracht van de groep. Maar beiden raken aan hetzelfde: de menselijke behoefte aan verbinding en betekenis. Aan samen doen. Een luisterend oor zonder oordeel, het delen van verwarring, het zoeken naar wat klopt. Behoefte aan erkenning en herkenning in de problemen die we ondervinden als mens.

Stichting Omdoen faciliteert dat mensen elkaar vinden om zulke gesprekken aan te gaan. Niet omdat alles opgelost moet worden, maar omdat het al helpt om je uit te kunnen spreken. Dat is precies wat Van Os bedoelt: positieve zingeving groeit in contact.

Ik vind het ontroerend dat psychiatrie en omdenken elkaar op deze manier ontmoeten. En zelfs met de uitgesproken intentie: er staan bijna honderdduizend Nederlanders op de wachtlijst voor de GGZ. Terwijl heling niet iets is wat met je gebeurt, maar iets wat tussen ons ontstaat. Waar we moeite voor moeten willen doen. Moed voor op moeten durven brengen om onszelf kwetsbaar op te stellen en tijd nemen in ons drukke schema voor niet-weten, elkaar toelaten, ook als het schuurt. We hebben elkaar en positieve zingeving nodig om mens te blijven. Met nieuwsgierige, open, oordeelloze luisteraars. Het begint waar we elkaar echt ontmoeten.

Welke rol speelt ontmoeten in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Levenskunstspel, Anky Floris, Humanistisch Verbond, koffiezin-bijeenkomst, gelijkgestemden, Intens leven, kleur bekennen, jezelf zijn,

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Afgelopen zondag nam ik deel aan een koffiezin-bijeenkomst van het Humanistisch Verbond Eemland, die werd georganiseerd in De Binnenhof van Hof der Toekomst in Amersfoort. De bijeenkomst stond in het teken van het spelen van het Levenskunstspel van Anky Floris. Anky schrijft in de spelegels onder andere ‘Levenskunst is de kunst om jouw eigen, authentieke leven te leven. Dat vraagt om vaardigheden en lef. Levenskunst gaat erover dat je je leven niet zomaar leeft, maar er echt iets van probeert te maken. De beste versie van jezelf. Intens leven vraagt lef om kleur te bekennen om jezelf te zijn.’ Ik vat dit op als uitnodiging!

Spelopzet

We maakten kort kennis met elkaar tijdens de koffie/thee en vertelden hoe we daar verzeild waren geraakt. Voor het spel verdeelden we ons in groepjes, waarna elk groepje een stapeltje Levenskunstkaarten kreeg. Ieder trok blind drie kaarten en koos daaruit één kaart die “zijn of haar” kaart werd. Op iedere kaart stonden drie vragen en een beeldhaiku.

Beurtelings vertelden we welke kaart we hadden gekozen en beantwoordden we de vragen. Vervolgens mochten de andere groepsleden open vragen stellen over de gegeven antwoorden, waarbij de vraag moest beginnen met wie, wat, wanneer, waarom of hoe. Belangrijk was dat er met een open luisterhouding werd deelgenomen, zonder oordeel.

Mijn bedoeling

Ik had mij aangemeld met de intentie om gelijkgestemden te ontmoeten en in een open sfeer met elkaar van gedachten te wisselen over wat ons bezighoudt in het leven. Tot mijn verbazing was ik veruit de jongste deelnemer; de meeste aanwezigen waren op leeftijd of gepensioneerd. Toch voelde het waardevol en fijn om samen ervaringen te delen en persoonlijke ontboezemingen uit te wisselen.

Mijn kaart: Gillend gek

De kaart die ik koos, droeg de titel Gillend gek. De beeldhaiku toonde een hoekige mensfiguur in roodtinten, zeer passend bij de titel. De vragen op de kaart gingen onder meer over wie of wat mij gillend gek kon maken en hoe ik grenzen kan aangeven.

Mijn antwoorden kwamen vooral in relatie tot mantelzorg naar voren. Hoe lukt het me om mij soms af te sluiten en tijd voor mezelf te nemen, in een situatie waarin man, kinderen en een inwonende schoonmoeder vaak mijn aanwezigheid als vanzelfsprekend en beschikbaar ervaren? Hoe kan ik communiceren dat ik er even niet ben, dat ik “uit” sta en niet beschikbaar ben? En bovenal: vind ik zelf eigenlijk dat ik voortdurend beschikbaar moet zijn?

Dit leverde waardevolle stof tot nadenken en bood een mooie aanleiding voor een verdiepend gesprek met de anderen.

Een palet aan mensen en thema’s

In dezelfde ronde kwamen ook de kaarten Engelengeduld, Heimwee en Liefde voor jezelf uit het Levenskunstspel aan bod. Samen vormden ze een rijk palet aan thema’s die ons uitnodigden om persoonlijke ervaringen te delen en elkaar beter te leren kennen. Opmerkelijk vond ik de openhartigheid waarmee deelnemers in het spel stonden. Ook de veelkleurigheid en maatschappelijke betrokkenheid en activiteit van de deelnemers vielen op. Ondanks de soms hoge leeftijd vond ieder wel een manier om zinvol maatschappelijk bij te dragen. Werkelijk ontroerend!

Dank

Met dank aan het Humanistisch Verbond voor het hartelijke welkom en aan de Hof der Toekomst voor de gastvrijheid. Het was een inspirerende en waardevolle middag. Het Levenskunstspel is wat mij betreft een echte aanrader. Het is nog aan te schaffen!

Welke rol speelt zingeving in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.