Burn-out zit ook in het lichaam

Wieteke Snijder coaching en advies, lichaamsgericht herstel, burn-out, overspannen, stress, trauma, herstel, helen, lichaamsgericht werk

Burn-out zit ook in het lichaam

We praten vaak over burn-out als iets wat zich vooral in je hoofd afspeelt. Gedachten die vastlopen, overtuigingen die botsen met de werkelijkheid, moeite met grenzen aangeven. Maar wie goed luistert, merkt dat het lichaam vaak eerder spreekt dan de geest. Het lichaam raakt uitgeput, lang voordat wij erkennen dat we van ons pad zijn geraakt. Hoe reageren lichaam en geest op jaren van stress en hoe begint lichaamsgericht herstel als we beide serieus nemen?

Lichamelijke signalen

Je lichaam verdraagt veel. Als je jarenlang onbewust functioneert op adrenaline is het niet zo gek als je last hebt van een hoge ademhaling, stijve schouders en slecht slapen. Het zijn waarschuwingen van je lichaam dat er iets niet klopt. Een burn-out komt niet plotseling. Het is een optelsom van eerdere alarmsignalen die je hebt genegeerd omdat je ze niet herkent.

Oude patronen

Jouw stressreacties houden verband met patronen uit het verleden. Het zijn onze overlevingsmechanismen die toen hielpen om te overleven, erbij te horen, goed genoeg te zijn, ons gezien te weten. Ongemerkt is een overtuiging een bevel geworden ‘Schouders eronder, niet piepen, wees een flinke jongen/meid’ of ‘Succesvolle mensen moeten nu eenmaal meer dan fulltime werken, netwerken, een rijk sociaal leven hebben’. Wie steeds harder gaat lopen om gezien te worden, raakt vanzelf uitgeput. Het lichaam volgt je oude overlevingsmechanismen zonder dat je je ervan bewust bent.

Rustig bewegen

Tja, daar zit je dan met je diagnose burn-out. Wat nu? Het eerste wat je lichaam nodig heeft bij burn-out of dreigende burn-out is bewegen, maar wel vertraagd. Je lichaam is gebaat bij afbouwen. Als je cortisol level hoog is, heeft het geen zin om nóg meer energie eruit te persen. Rustig bewegen geeft eerst in je lijf en later in je hoofd de nodige ruimte.

Lichaamsgericht herstel

Met lichaamswerk zoals leren letten op je ademhaling, mindfulness en gerichte fysieke oefeningen bereik je in eerste instantie meer dan met praten of therapie, omdat het je helpt weer terug naar binnen te gaan. Je lijf in, naar plekken die je rationeel niet bereikt. Pas wanneer de stress afneemt komen er gevoelens los die lang waren weggestopt.

Nieuwe keuzes

De denkgeest komt idealiter pas op het laatst aan bod in de therapie. Cognitieve gedragstherapie werkt pas echt goed als de stress gezakt is. Als je weer kunt voelen, kun je pas echt heroverwegen welke keuzes bij je passen op dit moment. Vanuit veiligheid en vertrouwen heb je dan een rustiger basis waarop je bewust kunt handelen, zonder automatisch terug te vallen in oude patronen.

Wil je onderzoeken hoe jouw lichaam reageert op langdurige stress en welke vorm van herstel bij jou past? Neem gerust contact met mij op, ik puzzel graag met je mee. Liever eerst meer weten? Bekijk de mogelijkheden op mijn website.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Naar gelijkwaardigheid

Wieteke Snijder coaching en advies, training, co-dependentie, pleasen, sussen, oefenen, stop-denk-voel,

Naar gelijkwaardigheid

In mijn praktijk zie ik voor mijn ogen bij een client een besef indalen dat dat niet eerder zo diep is gevoeld. “In mijn relatie geef ik mijn plek weg om de ander overeind te houden.” Het komt hard binnen. Het gedrag is ontstaan toen aanpassen veiliger was dan bij jezelf blijven. Het besef doet pijn, maar blijkt het begin van de bevrijding te zijn.

Het gedrag dat hoort bij co-dependentie afleren betekent heel veel oefenen. Je gaat (opnieuw) ontdekken wat jij voelt, wat jij nodig hebt en waar jouw grens ligt. Misschien heb je dat dat jarenlang nauwelijks gekund.

In coaching werk ik met het principe van gelijkwaardigheid in de relatie, die begint met eigenwaarde. Je doet ertoe, ook als je de ander niet redt en de situatie niet oplost. Je doet ertoe, want je bent er. Dat beseffen kan al rust geven en ruimte om te oefenen. Natuurlijk merk je hoe snel je terugschiet in pleasen of sussen. Dat opmerken (stop-denk-voel) en je nieuwe gedrag opnieuw kiezen gaat op den duur het verschil maken. Je zult merken dat het spannend is om stevig te blijven staan, terwijl je partner nog erg moet wennen aan jouw nieuwe gedrag.

Stap voor stap ontstaat een nieuwe beweging tussen jou en je partner. Het proces geeft je de ruimte om jezelf te zijn, al gaat het met vallen en opstaan. Het blijft oefenen en het vraagt om een lange adem, maar je zult merken dat je relatie steviger wordt wanneer jij steviger staat.

Wil je ook werken aan gelijkwaardigheid in jouw relatie? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Aanbod voor jongeren

Wieteke Snijder coaching en advies, therapie, jongere, jongeren, tieners, adolescenten, sessies, online,

Aanbod voor jongeren

Veel jongeren willen best even praten, maar coaching vinden ze een te groot woord. Een half uurtje beeldbellen met een therapeut is al een hele inspanning.

Daarom werk ik voor tieners met korte consulten. Twintig minuten, half uurtje, afgestemd op de vraag die er NU is. Gewoon even ademen, klagen, lachen of onderzoeken waar het wringt. En dat werkt verrassend goed, juist omdat het klein is.

Meestal melden ouders hun kind aan, maar ik werk uiteraard alleen met een jongere als deze het zelf ziet zitten.

Wil jij jouw kind een laagdrempelig steuntje geven?
Laat hem of haar dit bericht zien of geef mijn webadres, dan kunnen ze vast even zien met wie ze te maken hebben. Een korte kennismaking via beeldbellen werkt doorgaans goed. Neem gerust ook zelf contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek

De moed om mezelf te zijn

mezelf zijn, Wieteke Snijder coaching en advies, moed, eerlijkheid, durf,

De moed om mezelf te zijn

Er zijn dagen waarop ik precies weet wie ik ben. Dan loop ik buiten, voel de regen op mijn wangen en de wind door mijn haar. Ik heb gezorgd voor mijn lijf, gedaan wat er moest gebeuren. Dan klopt het en geeft het gewone leven genoeg betekenis.

En soms is het alsof ik mijn eigen licht niet meer bereik. Ik doe de dingen, maar lusteloos. De energie waarmee ik normaal gesproken zing, schrijf en werk, is kwijt. Dan wacht er iets in mij tot ik weer aanwezig kan zijn. Of durf te zijn. Ik heb een hekel aan dat lamlendige gevoel.

Wat is dat voor gevoel? Het is een somberheid die al bij me is zolang ik me kan herinneren. Het heeft iets te maken met mezelf verlaten. Met momenten laten gaan die belangrijk voor me zijn. Van teleurstellingen incasseren en vergoelijken dat ze gebeuren. Momenten dat ik me klein maak of woorden inslik om de vrede te bewaren. Mijn eigen grenzen overschrijd om me geliefd en niet afgewezen te voelen. Het gaat onder mijn huid zitten en voor ik het weet ben ik weer bezig te overleven in plaats van te leven en komt die somberheid weer opzetten.

Het gebeurt en ik wil dat niet. Maar voor mezelf staan brengt risico’s met zich mee. Risico om als onaangenaam ervaren te worden. Risico om buiten de ‘tribe’ te vallen, om af te wijken. Voor mezelf staan vraagt moed. Het gaat tegen mijn gevoel van veiligheid in om steeds trouw te zijn aan wat ik voel, wie ik ben, waarnaar ik verlang. Om mijn waarheid te spreken, ook als die spanning oproept. Het vraagt om eerlijkheid, maar ook om mildheid naar mezelf, omdat het vaak nog niet lukt.

Ik voel steeds sterker dat mijn leven pas klopt als het echt van mij is. Dat ik niet kan blijven leven in dienst van andermans verwachtingen. Dan moedig ik mezelf aan: Durf maar. Zeg maar wat waar is. Laat maar zien wie je bent.Want ik weet ook uit ervaring dat als ik mezelf laat zien, er soms juist meer verbinding ontstaat. Natuurlijk niet met iedereen en ook zeker niet altijd. Niet iedereen me hoeft te begrijpen en afwijzing is geen ramp, want het helpt me ruimte te maken wat wél bij me past.

Volgende week word ik vijftig. Een mooi moment om te besluiten dat ik niet meer wil leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Oervertrouwen. Het besef dat ik hier ben om iets echts te brengen, niet iets perfects. Dat ik mag creëren, zingen, schrijven en verbinden op mijn manier.

Dat betekent ook dat ik wil blijven oefenen in eerlijkheid. Soms struikel ik, soms zwijg ik, soms komt mijn reactie er bot, ongenuanceerd en fel uit. Soms lukt het om mezelf niet te veroordelen, maar gewoon te ademen en opnieuw te proberen. Dat is geloof ik wat moed in feite is: niet dat je niet bang bent, maar je angst voelt en toch beweegt. Dat je jezelf toestaat om echt mens te zijn, met alles erop en eraan. En je om met Berthold Gunster te spreken op jouw eigen manier door het leven te harken.

Ik ben benieuwd: herken jij de spanning tussen erbij horen en trouw blijven aan jezelf? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De kracht van de tussenruimte

Wieteke snijder coaching en advies, tussenruimte, keuze tussen actie en reactie, appèl en intentie, keuzeruimte, gedrag, koers, pleaser, behulpzaam, grenzen. aangeven, ruimte innemen

De kracht van de tussenruimte

Actie-reactie. Voor veel mensen is dat een vanzelfsprekend patroon. Voor mij ook jarenlang. Vanuit een overlevingsmechanisme ben ik een pleaser geworden. Altijd bezig om aardig gevonden te worden, altijd bereid om te helpen. Het is een valkuil die ik onlangs met een goede vriendin besprak, want zij herkent het net zo goed.

Lastig voor pleasers

Dat pleasen komt niet zomaar uit de lucht vallen. Aardig gevonden willen worden is niet alleen een menselijke behoefte, het is vaak ook een reactie op een tekort in de kindertijd. Je leert jezelf onbewust aan dat je alleen veilig of waardevol bent als je je aanpast. Daardoor voelt het niet alsof je een keuze hebt: je moet aardig en behulpzaam zijn. Punt.

Het patroon doorbreken

Dat patroon doorbreken is niet eenvoudig. Het kost tijd en oefening. En daarom vind ik het zo waardevol om kennis te maken met de tussenruimte. Tussen een appèl en je reactie ligt namelijk een stukje ruimte. Daar bepaal jij je koers. Je kunt gehoor geven aan de oproep van de ander, je kunt nee zeggen, of je kunt simpelweg je eigen weg vervolgen.

Die tussenruimte is kostbaar, omdat ze je de kans geeft om even stil te staan. Om bij jezelf te rade te gaan: wat wil ík eigenlijk doen?

De tussenruimte is een korte pauze

Veel mensen slaan die pauze over. Niet uit onwil, maar omdat we zijn grootgebracht met gehoorzamen, aanpassen en meebewegen. School, opvoeding en werk leren ons sneller reageren dan stilstaan. Misschien herken je dat wel. Misschien heb je ook nooit gezien hoe het anders kan, omdat niemand jou het voorbeeld gaf.

Is er een appèl?

De kunst is om eerst te herkennen dát er een appèl op je wordt gedaan. Pas daarna kun je de tussenruimte betreden. Daar stel je jezelf de vraag: gaat dit echt over leven of dood? Als ik de enige ben die kan voorkomen dat er iemand in gevaar komt, dan kan ik dat niet negeren. Maar als het gaat om het voldoen aan verwachtingen (aardig gevonden willen worden, behulpzaam zijn) dan is er wél een keuze. Want in die gevallen dreigt een ‘ja’ naar de ander vaak een ‘nee’ naar jezelf te worden. Je raakt van je eigen koers af en gaat over je grenzen heen.

Op ontdekkingsreis

De tussenruimte serieus nemen, is een ontdekkingstocht. Het vraagt dat je onderzoekt wat het voor jou betekent om eigen regie te nemen, om je keuzes en intenties trouw te blijven. Dat is persoonlijk leiderschap: niet reageren omdat het moet, maar handelen omdat jij kiest. Dan blijf je aan het roer van je eigen plan, in plaats van heen en weer geslingerd te worden door de verwachtingen van anderen.

Het levert je iets op

De winst? Je voelt je niet alleen beter over jezelf omdat je trouw blijft aan je waarden. Het scheelt ook energie. Je verspilt die niet langer aan alles waar je eigenlijk geen ja tegen wilde zeggen. Je houdt het stuur in handen.

Herken je de tussenruimte? En lukt het jou om er gebruik van te maken? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Een beetje hoop, als tegenstem

Wieteke Snijder coaching en advies, voorleven, hoop, vertrouwen, liefde, mensen, mens-zijn, therapie, relatietherapie

Een beetje hoop, als tegenstem

Soms vul ik zo’n vragenlijst in over Hoe Nederland Denkt. Een enquête uit naam van de media, politiek of een onderzoeksinstituut. Vandaag had ik er weer even de rust voor. Tien minuten, meer werk is het meestal niet. Maar net als vaker liep ik vast op de woorden.

Het gaat zogenaamd over maatschappelijke thema’s. Over armoedebestrijding, terrorismebestrijding, asielbeleid, klimaatmaatregelen. De woorden klinken neutraal, beleidsmatig. Maar in mij borrelt er iets op. Want het gaat niet over mensen. Niet echt. Het gaat over verschijnselen die bestreden moeten worden, alsof ze losstaan van levens, van verhalen, van oorzaken en samenhang.

Zodra we armoede bestrijden, maken we er een vijand van buiten onszelf van. Zodra we spreken over asielbeleid vergeten we de gezichten, de stemmen, de routes van mensen die op zoek zijn naar veiligheid. En klimaatmaatregelen? Die klinken als technische ingrepen, los van het dagelijkse leven van wie leeft met het weer, het water, de aarde onder onze voeten.

Als witte, theoretisch opgeleide vrouw van autochtone afkomst zou ik tot de groep behoren waar deze taal voor bedoeld is. Maar het botst. Het botst met mijn mensbeeld. Met mijn ervaring. Met mijn verlangen om verbonden te blijven met wat wezenlijk is: menselijkheid, nabijheid, perspectief.

Soms (noem me gerust een sentimentele ouwe taart met mijn bijna vijftig lentes) mis ik de hoop van vroeger. De oprechte hoop uit de jaren negentig, toen de popmuziek je opriep om samen de wereld mooier te maken. Toen de muur gevallen was en Rondom Tien je uitnodigde om alle kanten van een verhaal te zien. Toen je één of twee keer per dag het nieuws keek en de rest van de dag ruimte had om te ademen, te verwerken, te leven.

Vooral bij jongeren zie ik momenteel het gemis aan hoop. Zij krijgen niet de kans om vooruit te kijken. Ze hebben geen huis, geen rust, geen rolmodellen. Alleen een eindeloze stroom van moeten, headlines, rampen, dreigingen, crisisterminologie. Hun leven staat op pauze. Niet omdat er niets te doen is, maar omdat alles tegelijk gebeurt. En alles ernstig is. Overweldigend. Of erger: onoplosbaar.

Daarom pleit ik ervoor dat het weer over mensen gaat. Geen armoedebestrijding, maar welzijnsbevordering. Geen klimaatcrisis, maar zorg voor de aarde. Geen terrorismebestrijding, maar vredeswerk. Geen polarisatie, maar verbinding. Dat is geen semantisch spel, het is een manier van kijken. Een manier van zijn. Van voorleven.

Als we mensen centraal zetten, volgt de rest vanzelf. Wie goed voor anderen zorgt, bestrijdt armoede zonder dat het zo hoeft te heten. Wie zorg draagt voor aarde, plant, dier en mens, zorgt ook voor het klimaat. Wie vrede sticht, voorkomt vluchtelingenstromen. Wie ruimte maakt voor verschillen, maakt protest minder nodig.

Dat wil ik zeggen, in deze tijd waarin zoveel mensen ontmoedigd raken. Waarin de jeugd het vertrouwen verliest in leiders die verdelen in plaats van verbinden. Laat dit dan mijn bescheiden bijdrage zijn. Een hart onder de riem. Een beetje hoop. Voor iedereen die net als ik liever kiest voor liefde dan voor angst. Voor vrede in plaats van controle. Voor verbinding in plaats van verdeeldheid. We weten het nog. We mogen het zeggen. En we mogen het blijven doen. Doe je mee?

Ook hoop ervaren in verwarrende tijden? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of stuur me een berichtje. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Van doen naar zijn

zijn, wieteke snijder coaching en advies, jezelf herkennen, pleasen, contact met jezelf,

Van doen naar zijn

Van doen naar zijn:
Minder moeten, minder hoeven. Meer ruimte voor willen.

Iets diep in mij laat de touwen los waarmee ik ooit het leven in bedwang dacht te houden.
Ik hoef niet meer alles op te vangen, bij te sturen, recht te zetten.
De reflex om te reageren vervaagt.

Ik kijk, ik adem, ik laat.

Er komt ruimte in mij.
Niet leegte, maar stilte.
In die stilte weet ik: ik ben niet aan het verdwijnen,
ik ben aan het verschijnen. Zonder masker, zonder druk.

Ik beweeg van doen naar zijn.
Van stutten naar staan.
Laat los wat ik dacht te moeten dragen

Ik vraag me minder af wat anderen verwachten, maar wat ik werkelijk wil.
Mijn ja is eerlijker, mijn nee helderder.

Ik hoef mezelf niet meer uit te leggen.

Ik vertrouw erop dat wat blijft, klopt.
En dat wat wegvalt, niet meer van mij is.

Ik kan het aan.

Omdat ik niet meer vecht tegen het leven.
Ik leef het.

Ook bewegen van doen naar zijn? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Vrede sluiten met ongemak

Wieteke Snijder coaching en advies, relatietherapie, zingeving, verheldering, blog, verdragen

Vrede sluiten met ongemak

De harmonie bewaken. Dat deed ik altijd.
Zorgen voor sfeer. Soepelheid. Goed contact.
Geen rimpels in het water. Geen zuchten aan tafel of blik van teleurstelling.
Als iedereen het naar z’n zin heeft, dan ben ik veilig. Dan ben ik goed bezig.

Dat kan ik goed. Ik heb het immers jarenlang getraind.
Ik heb een groot hart, een scherp aanvoelend vermogen,
een zachte stem die rust brengt.

Maar het heeft ook een prijs.

Want elke keer dat ik een stilte opvul,
elke keer dat ik niet zeg waar het op staat om de sfeer goed te houden,
elke keer dat ik iets dat niet recht is krom laat,
kom ik verder bij mezelf vandaan te staan.

Ik weet nu:
Het echte werk is niet beter communiceren, beter verschillen wegpoetsen.
Het echte werk is leren verdragen.
Het ongemak. De spanning. De mogelijkheid dat iemand me even niet leuk vindt.
Dat mijn grens frictie oproept.
Dat mijn waarheid iets schuurt.

Mijn zenuwstelsel moet nog wennen en komt in verzet.
Het schreeuwt “Fix het! Maak het weer fijn!”
Ik oefen nu met een ander antwoord:

“Dit mag ongemakkelijk zijn. Ik mag het laten bestaan.”

Want vrede, echte vrede,
komt niet voort uit het vermijden van wrijving,
maar uit het kunnen blijven staan temidden van wrijving.
Het verdragen. Met rechte rug en milde blik.

En dat is geen kilte.
Dat is volwassen liefde.
Voor de ander. En voor mij.

Ook leren verdragen? Neem contact met me op voor een gratis groeigesprek. Wil je elke week mijn blog in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Aanpassen of afstemmen

afstemmen, aanpassen, Wieteke snijder coaching en advies, pleasen, herstel, communicatie

Aanpassen of Afstemmen

Aanpassen. Afstemmen. Wat een wereld van verschil.

Aanpassen verwarde ik met liefde.
Met zorgzaamheid, met sociaal zijn, met verbondenheid.
Als ik jou aanvoelde, je voor was, meedacht, inschoof, verzachtte
dan voelde ik me veilig. Nodig. Geliefd.

Maar daaronder zat iets anders:
Mezelf zijn voelde vooral niet veilig.

Dus paste ik me aan.
Onzichtbaar. Vloeiend.
Zonder dat jij het doorhad.
Zonder dat ík het doorhad.

Tot ik mij leeg voelde.
Niet omdat er te veel jou was,
maar omdat er te weinig mij was overgebleven.

Langzaam leer ik afstemmen.
Niet verdwijnen in jou,
maar voelen: waar ben ík? In dit gesprek. Hier. In dit moment.

Dit vraagt lef.
Het vraagt een tussenmoment.
Een innerlijke check-in:

Is dit mijn waarheid, of zit ik in mijn patroon?

Ik ben nog niet altijd snel genoeg.
Soms ben ik al halverwege het aanpassen als ik het doorheb.
Maar ook dat is afstemmen:
even terugschakelen.
Even terugkomen.
Mezelf weer oppikken.

En steeds vaker kies ik anders.
Niet als afstand nemen.
Maar als bij mezelf thuiskomen.

Ook meer behoefte aan afstemmen en loskomen van het aanpassen? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Notitie van een herstellende pleaser

Wieteke Snijder coaching en advies, trauma, lichaamswerk, fawning, zenuwstelsel, pleaser, herstel, codependency

Notitie van een herstellende pleaser

Als pleaser ben ik aan het ontwaken uit oude patronen. Patronen waarin ik goed was in zorgen, aanpassen, beschikbaar zijn. Maar soms—en steeds vaker—voel ik een tegenstem in mezelf: “Nu even niet.” In deze korte overdenking beschrijf ik zo’n moment. Misschien herken je het.

Als ik even niemand aan mijn kop wil

Er zijn van die momenten waarop ik voel: nu even niet.
Niet praten, niet zorgen, niet schakelen.
Even geen blikken, stemmen, vragen of hints.
Alleen maar een paar minuten in stilte, bij mezelf.

Maar precies dan blijkt het tijd om te koken.
Gezinsmoment. Iets regelen. Praktisch overleg.
In de woonkeuken draait alles door.
En ineens ben ik óók weer beschikbaar.
Terwijl ik net even niet beschikbaar wilde zijn.

Ik doe wat er moet gebeuren.
Snijd, roer, dek tafel, praat mee.
En daarna maak ik alsnog ruimte.
Een wandeling door het bos, alleen.
Geen doel, geen plan—alleen even terug in mijn eigen energie.
Dat is winst.

En toch knaagt er iets.
Want tijdens het koken was ik eigenlijk al over mijn grens gegaan.
Ik had me weer even aangepast.
Weer even ingeslikt dat ik óók iemand ben met behoeftes.

Wat ik lastig vind, is dat ik daar niet zomaar een oplossing voor heb.
Ik wil de verbinding niet verbreken.
Ik wil geen kilheid brengen.
Maar ik wil ook niet verdwijnen in constante beschikbaarheid.

Dus misschien begint het hier:
Dat ik leer de wens om even met rust gelaten te worden serieus te nemen,
zonder me er schuldig over te voelen.
En dat ik oefen met iets eenvoudigs zeggen als:

“Lief dat je iets wilt vertellen, maar ik sta inwendig even op vliegtuigstand. Mag het straks?”

Dat klinkt nog een beetje ongemakkelijk.
Maar het klinkt wél als ik.

Voor wie het herkent:

  • Wat is jouw ‘kookmoment’—dat moment waarop je eigenlijk ruimte nodig hebt, maar toch aan blijft staan voor anderen?
  • Wat zou je nodig hebben om dat moment heilig te verklaren?
  • Kun je oefenen met één zin die zowel respectvol als begrenzend is?

Ook meer zicht op je pleasegedrag en wil je oefenen met je ruimte innemen? Neem contact met me op voor een oriënterend gesprek. Dat is altijd gratis. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.