Burn-out zit ook in het lichaam

Wieteke Snijder coaching en advies, lichaamsgericht herstel, burn-out, overspannen, stress, trauma, herstel, helen, lichaamsgericht werk

Burn-out zit ook in het lichaam

We praten vaak over burn-out als iets wat zich vooral in je hoofd afspeelt. Gedachten die vastlopen, overtuigingen die botsen met de werkelijkheid, moeite met grenzen aangeven. Maar wie goed luistert, merkt dat het lichaam vaak eerder spreekt dan de geest. Het lichaam raakt uitgeput, lang voordat wij erkennen dat we van ons pad zijn geraakt. Hoe reageren lichaam en geest op jaren van stress en hoe begint lichaamsgericht herstel als we beide serieus nemen?

Lichamelijke signalen

Je lichaam verdraagt veel. Als je jarenlang onbewust functioneert op adrenaline is het niet zo gek als je last hebt van een hoge ademhaling, stijve schouders en slecht slapen. Het zijn waarschuwingen van je lichaam dat er iets niet klopt. Een burn-out komt niet plotseling. Het is een optelsom van eerdere alarmsignalen die je hebt genegeerd omdat je ze niet herkent.

Oude patronen

Jouw stressreacties houden verband met patronen uit het verleden. Het zijn onze overlevingsmechanismen die toen hielpen om te overleven, erbij te horen, goed genoeg te zijn, ons gezien te weten. Ongemerkt is een overtuiging een bevel geworden ‘Schouders eronder, niet piepen, wees een flinke jongen/meid’ of ‘Succesvolle mensen moeten nu eenmaal meer dan fulltime werken, netwerken, een rijk sociaal leven hebben’. Wie steeds harder gaat lopen om gezien te worden, raakt vanzelf uitgeput. Het lichaam volgt je oude overlevingsmechanismen zonder dat je je ervan bewust bent.

Rustig bewegen

Tja, daar zit je dan met je diagnose burn-out. Wat nu? Het eerste wat je lichaam nodig heeft bij burn-out of dreigende burn-out is bewegen, maar wel vertraagd. Je lichaam is gebaat bij afbouwen. Als je cortisol level hoog is, heeft het geen zin om nóg meer energie eruit te persen. Rustig bewegen geeft eerst in je lijf en later in je hoofd de nodige ruimte.

Lichaamsgericht herstel

Met lichaamswerk zoals leren letten op je ademhaling, mindfulness en gerichte fysieke oefeningen bereik je in eerste instantie meer dan met praten of therapie, omdat het je helpt weer terug naar binnen te gaan. Je lijf in, naar plekken die je rationeel niet bereikt. Pas wanneer de stress afneemt komen er gevoelens los die lang waren weggestopt.

Nieuwe keuzes

De denkgeest komt idealiter pas op het laatst aan bod in de therapie. Cognitieve gedragstherapie werkt pas echt goed als de stress gezakt is. Als je weer kunt voelen, kun je pas echt heroverwegen welke keuzes bij je passen op dit moment. Vanuit veiligheid en vertrouwen heb je dan een rustiger basis waarop je bewust kunt handelen, zonder automatisch terug te vallen in oude patronen.

Wil je onderzoeken hoe jouw lichaam reageert op langdurige stress en welke vorm van herstel bij jou past? Neem gerust contact met mij op, ik puzzel graag met je mee. Liever eerst meer weten? Bekijk de mogelijkheden op mijn website.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Wat durf ik nog niet te leven?

durf, leven, congruent, Wieteke Snijder coaching en advies, persoonlijke ontwikkeling, blauwdruk, leven, wilskracht, moed

Wat durf ik nog niet te leven?

Je ontkomt er bijna niet aan; verwachtingen van belangrijke mensen om je heen of maatschappelijke normen bepalen voor een (groot) deel de keuzes die je maakt. Die keuzes leggen een laagje over wie je echt bent. Het leven nodigt je uit om die laagjes af te pellen en jezelf de vraag te stellen: ‘wat durf ik nog niet te leven?’

Durf te zijn wie je bent

Het gaat over durven zijn wie je echt bent, zijn wie je bedoeld bent en dat vraagt om integriteit. Dat betekent dat wat je voelt, denkt en doet congruent is. Je hebt de wil en wilskracht om hierover eerlijk te zijn tegenover jezelf en anderen.

Niet veranderen, alleen loslaten

Als je het pad van de spiritualiteit bewandelt, kun je de indruk krijgen dat je een betere versie van jezelf moet worden. Dat is niet nodig. De benadering van je eigen leven durven leven, je ontslaat van de noodzaak om jezelf te veranderen. Het enige wat je te doen hebt, is loslaten wat niet bij je echte zelf past.

Voor wie leef ik?

Jezelf zijn in de huidige maatschappij vergt moed. Wil je de druk kunnen weerstaan, dan heb je dat radicaal eerlijk bij jezelf te onderzoeken: voor wie leef ik? Aan wiens normen en oordelen meet ik mij? Voel ik mij ongemakkelijk? Dat is een signaal. Ben ik bang voor het oordeel? Ook een signaal. Wat wil er gehoord, geïntegreerd worden in mij? Luister met interesse en nieuwsgierigheid naar deze signalen. Omarm ze. Durf jezelf te zijn.

Ruimte voor authenticiteit

We zijn als mens niet alleen, we reizen samen met alle andere mensen door het leven. Als jij jouw unieke vaardigheden durft te tonen, geef je anderen impliciet de toestemming dat ook te doen. Zo ontstaat een rimpel-effect en draag je bij aan een samenleving waarin ruimte is voor authenticiteit. Waar mensen mogen zijn zoals ze zijn, met al hun bijzonderheden.

Niet doen, maar zijn

Loslaten wat niet van jou is, is niet hard werken. De uitdaging is niet om meer te DOEN, maar om meer te ZIJN. De moed opbrengen om jouw unieke licht te laten schijnen.

Wat is het dat jij nog niet durft te leven, wat houdt jou daarvan tegen? Deel je gedachten in de reacties of neem contact op als je hierover wilt praten. Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Als je partner twijfelt aan jullie relatie

Wieteke Snijder coaching en advies, uitputting, onzekerheid, wanhoop, toekomst, relatiebreuk, relatie,

Als je partner twijfelt aan jullie relatie

‘Hij zei dat hij niet zeker weet of hij nog met me verder wil en we zijn al zo lang samen!’ Je voelt je radeloos, machteloos. Ligt het aan mij? Heb ik iets gemist? Had ik moeten aandringen met vragen hoe het met hem was? Ik zag wel iets aan hem. Ben ik te voorzichtig geweest, of juist te aanwezig?

Alles voelt onzeker

Er komt geen antwoord en geen duidelijkheid. Je partner onderneemt geen actie en zelf voel je je verlamd. Je wilt begrijpen wat er aan de hand is en voelt een mengsel van schaamte, schuld en (wan)hoop. En aldoor is er onduidelijkheid. Je voelt nog de liefde, maar ook de woede. De wanhoop en de angst. En je bent zó ontzettend moe.

Je hoeft dit niet alleen te dragen

Je komt in mijn praktijk en wat doe ik dan? Ik richt me op de mens voor me, die alleen gekomen is. Je bent niet mislukt. En je bent niet de oorzaak van alles wat er gebeurt. De situatie is door twee mensen ontstaan en jij probeert nu in je eentje overeind te blijven. Maar je hoeft dit niet alleen te dragen en je mag ook stoppen met eindeloos analyseren wat jij fout hebt gedaan, want dit gaat niet alleen over jou. Je hoeft geen beslissingen te nemen, je hoeft niet te bepalen of je moet blijven of weggaan, je mag rouwen over je toekomstbeeld en je mag in verwarring zijn. En het is heel dapper en goed van je dat je uitreikt en hulp zoekt, je hebt nu echt steun nodig.

Jouw behoeften weer centraal

Samen gaan we de gevoelens ontvlechten. Wat is van jou en wat is van de ander? Zodat de paniek kan zakken en je overzicht krijgt. Zodat je weer kunt ademen, voelen wat je nodig hebt en dit aan je partner kunt communiceren. Natuurlijk pluizen we ook patronen uit en komen verschillende scenario’s aan bod. Het belangrijkste nu is dat je jezelf terugvindt, los van de onzekerheid van je partner. En weer stevig kunt voelen waar jij staat en wat recht doet aan jouw eigenheid en waardigheid.

Geen garanties, wel houvast

Wat ik nooit doe, is beloven dat je relatie goedkomt. Ook zal ik niet voorspellen of de relatie zal eindigen. Wat ik wel weet is dat wanneer je jezelf terugvindt, elke uitkomst beter dragelijk wordt. Er komt weer lucht en langzaam ook weer richting.

Herken jij jezelf hierin?

Verkeer jij ook in zo’n onzekerheid en weet je niet meer waar je moet beginnen? Je bent welkom in mijn praktijk. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ik ben een multimens

multimens, relatie, hoofd, hart en handen, therapie, ruimte, onderzoek, zelfliefde, zelfhulp, coaching, Wieteke Snijder,

Ik ben een multimens

Als jong kind al kon ik me verheugen in allerlei verschillende activiteiten en vaardigheden. Als vrijeschoolkind had ik de mazzel dat ik kon kiezen uit veel verschillende activiteiten die allemaal met hoofd, hart en handen uitgevoerd konden worden. Ook later in mijn schoolcarrière nam ik geen genoegen met alleen een opleiding, daar moesten activiteiten bij; veel van hetzelfde ging me vervelen. En ook één baan tegelijk bleek niet genoeg.

Inmiddels weet ik dat ik een multimens* ben. Ik beweeg me graag tussen mensen, rollen en activiteiten. Daardoor leef ik in verschillende werelden tegelijk: van zelfstandig relatietherapeut tot tekstschrijver in loondienst, van mantelzorger tot koorzanger en alles daartussen. De vraag ‘wie is de mens?’ houdt me dagelijks bezig. Ik verwonder me erover hoe verschillend we zijn en hoe mooi én ingewikkeld dat relaties maakt. In mijn praktijk onderzoeken we de relaties. Wat gebeurt er in jou, in jullie, in de dynamiek tussen mensen? Wil jij met nieuwe ogen naar jouw relaties leren kijken? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Kijk ook op mijn website voor de mogelijkheden. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

* multimens is een relatief nieuwe term, volgens mij uitgevonden door Merel Lamboo en sindsdien door vele anderen geadopteerd.

Naar gelijkwaardigheid

Wieteke Snijder coaching en advies, training, co-dependentie, pleasen, sussen, oefenen, stop-denk-voel,

Naar gelijkwaardigheid

In mijn praktijk zie ik voor mijn ogen bij een client een besef indalen dat dat niet eerder zo diep is gevoeld. “In mijn relatie geef ik mijn plek weg om de ander overeind te houden.” Het komt hard binnen. Het gedrag is ontstaan toen aanpassen veiliger was dan bij jezelf blijven. Het besef doet pijn, maar blijkt het begin van de bevrijding te zijn.

Het gedrag dat hoort bij co-dependentie afleren betekent heel veel oefenen. Je gaat (opnieuw) ontdekken wat jij voelt, wat jij nodig hebt en waar jouw grens ligt. Misschien heb je dat dat jarenlang nauwelijks gekund.

In coaching werk ik met het principe van gelijkwaardigheid in de relatie, die begint met eigenwaarde. Je doet ertoe, ook als je de ander niet redt en de situatie niet oplost. Je doet ertoe, want je bent er. Dat beseffen kan al rust geven en ruimte om te oefenen. Natuurlijk merk je hoe snel je terugschiet in pleasen of sussen. Dat opmerken (stop-denk-voel) en je nieuwe gedrag opnieuw kiezen gaat op den duur het verschil maken. Je zult merken dat het spannend is om stevig te blijven staan, terwijl je partner nog erg moet wennen aan jouw nieuwe gedrag.

Stap voor stap ontstaat een nieuwe beweging tussen jou en je partner. Het proces geeft je de ruimte om jezelf te zijn, al gaat het met vallen en opstaan. Het blijft oefenen en het vraagt om een lange adem, maar je zult merken dat je relatie steviger wordt wanneer jij steviger staat.

Wil je ook werken aan gelijkwaardigheid in jouw relatie? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Zakelijke relaties

Wieteke Snijder coaching en advies, zakelijke relatie, compagnon, zakenpartner, relatietherapie, ondernemers, ruzie, geschil, gesprek, moed

Zakelijke relaties

Als relatietherapeut richt ik me niet alleen op romantische relaties, maar ook op familierelaties en zakelijke relaties. Want ook deze relaties, zéker wanneer vriendschap of familie verweven is met werk, brengen net zo goed emoties, verwachtingen, teleurstellingen én potentiële groei met zich mee.

Eén van mijn cliënten, een ondernemer, wilde het gesprek aangaan met zijn compagnon om de vriendschap te herwaarderen, duidelijkheid te scheppen in de gezamenlijke doelen, samen heldere taken te formuleren en afspraken te maken voor de nabije toekomst. Hij kwam bij mij om dit voor te bereiden. Tijdens de sessie onderzochten we de juiste aanpak. Wat heb je zelf nodig? En de ander? Wat is de juiste volgorde? Hoe blijf je tijdens het gesprek in contact met jezelf en met de ander? Hoe voorkom je dat emoties de overhand nemen? Welke communicatietechnieken helpen juist om verbinding te behouden wanneer het spannend wordt? Welk commitment kun jij leveren, wat heb je nodig van de ander? Wat wil je dat de gesprekken opleveren en wat kun je er zelf aan bijdragen?

Dit is de kern van mijn werk. Elke relatie, in welke vorm dan ook, vraagt om onderhoud, eerlijkheid en vaak heel veel lef om ongemakkelijke waarheden onder ogen te zien en samen uit te spreken.

Ik voel altijd een zekere dankbaarheid als ik mensen hierin mag begeleiden. Ik krijg een intiem inkijkje in iemands leven en belevingswereld. Mijn cliënten stellen zich kwetsbaar op, ook als ze soms een bittere pil moeten slikken en dat vind ik prachtig en krachtig. Want als je werkt aan de relatie met jezelf en de relaties met belangrijke anderen om je heen, werk je ook aan meer helderheid, eerlijkheid en plezier in het leven en wordt de wereld meteen een stuk mooier. En daar mag ik dan aan bijdragen.

Wil je ook werken aan jouw relatie, zakelijke samenwerking of communicatie binnen een belangrijke verbinding in jouw leven? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

(blog geplaatst met toestemming van de cliënt, foto by Unsplash)

Zingeving. Wat geeft jouw leven zin?

Wieteke Snijder coaching en advies, zingeving, levensenergie, zoektocht, zin, richting, betekenis, energie, coaching, coach, therapeut, Ede, bezielend coach,

Zingeving. Wat geeft jouw leven zin?

Wat is nou eigenlijk zin? Is iets zinnig? Of zinvol? Of geef je er eerst zin aan? Moet je zin maken? Wat is zingeving? En krijgt iets betekenis omdat je het doet, of doe je het omdat het betekenis heeft? Het woordje ‘zin’ gebruiken we vaak. We staan er nauwelijks bij stil welke betekenissen het allemaal heeft. We hebben zin in iets, zoeken zingeving, noemen iets zinvol. Maar wat is zin?

Het woord ‘zin’ gebruiken we als uiting van een verlangen, om ergens betekenis aan te verbinden en om de richting van ons handelen te bepalen. En als deze drie met elkaar kloppen, voel je het leven stromen. Die stroom van het leven onderzoek ik met cliënten die zich met zingevingsvragen melden in mijn praktijk.

Zingevingsvragen gaan dus over de stroom in het leven ervaren. Letterlijk in flow zijn. Je kunt daar een verlangen naar hebben of je kunt nadrukkelijk ervaren dat die stroom is onderbroken. Bijvoorbeeld als je worstelt met verlies van werk, gezondheid of een gedroomd toekomstperspectief. Maar ook als je vol zin bent begonnen aan je pensioen, een nieuwe baan of relatie en je aanloopt tegen verlies van levensenergie. Ook dan kunnen de zin in het leven en de zin van het leven elkaar missen.

Zinloosheid ervaren, de zin missen, leegte, dat is een spannende plek om te zijn. Het is heel menselijk om van het niet-weten weg te willen rennen. Maar als de kwestie het onderzoek waard is, is de pijn ook groot genoeg om de leegte te durven ervaren. Want er is moed voor nodig om de leegte, het niet-weten, te erkennen en verdragen. Om daar te blijven, stil te zijn en te voelen wat zich aandient. Als het lukt om de leegte onder ogen te zien, te omarmen, geeft dat wat daar in die leegte ontstaat een andere zin.

Daar begint opnieuw de zoektocht naar wat nu zin wordt. Wat draagt jou verder? Het helpt als je jezelf hebt leren kennen onderweg. En anders is het een gepast moment om daarmee te beginnen. Dan is het goed om dit te begrijpen: Zin die je leeg trekt, waar je levensenergie op inlevert, klopt niet met wie je bent. Maar zin die je voedt valt samen met wie je bent.

Om dat te ontdekken heb je soms wat hulp van anderen nodig om je te spiegelen of te beschrijven onder welke omstandigheden ze jou hebben zien floreren. Maar je kunt het ook heel subtiel voelen aan je lijf als het ‘klopt’. Er is ruimte, tijd, je ontmoet de juiste mensen, vindt de juiste informatie. Je voelt dat je meewerkt met jezelf. Zin verschijnt wanneer je leeft vanuit die stroom of je laat meevoeren op die stroom. Dan kun je momenten ervaren dat je ‘op je plek’ bent.

Zingeving beweegt op die manier mee met je leven. ‘De zin van het leven’ staat niet vast, maar is net zo veranderlijk als jij dat bent. Je ontwikkelt je, je transformeert. De zin in het leven en de zin van het leven veranderen mee. Uiteindelijk is zingeving je leven zó inrichten dat het overeenkomt met wie je werkelijk bent. Dat het klopt met de manier waarop jij in elkaar zit, met jouw talenten, jouw grenzen, jouw manier van liefhebben, jouw ritme. En dat je voelt ‘dit ben ik. En zo wil ik leven’. Heb je er al zin in?

Wat geeft jouw leven zin? Ben je de zin ook wel eens kwijt? En hoe hervind je die dan? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De moed om mezelf te zijn

mezelf zijn, Wieteke Snijder coaching en advies, moed, eerlijkheid, durf,

De moed om mezelf te zijn

Er zijn dagen waarop ik precies weet wie ik ben. Dan loop ik buiten, voel de regen op mijn wangen en de wind door mijn haar. Ik heb gezorgd voor mijn lijf, gedaan wat er moest gebeuren. Dan klopt het en geeft het gewone leven genoeg betekenis.

En soms is het alsof ik mijn eigen licht niet meer bereik. Ik doe de dingen, maar lusteloos. De energie waarmee ik normaal gesproken zing, schrijf en werk, is kwijt. Dan wacht er iets in mij tot ik weer aanwezig kan zijn. Of durf te zijn. Ik heb een hekel aan dat lamlendige gevoel.

Wat is dat voor gevoel? Het is een somberheid die al bij me is zolang ik me kan herinneren. Het heeft iets te maken met mezelf verlaten. Met momenten laten gaan die belangrijk voor me zijn. Van teleurstellingen incasseren en vergoelijken dat ze gebeuren. Momenten dat ik me klein maak of woorden inslik om de vrede te bewaren. Mijn eigen grenzen overschrijd om me geliefd en niet afgewezen te voelen. Het gaat onder mijn huid zitten en voor ik het weet ben ik weer bezig te overleven in plaats van te leven en komt die somberheid weer opzetten.

Het gebeurt en ik wil dat niet. Maar voor mezelf staan brengt risico’s met zich mee. Risico om als onaangenaam ervaren te worden. Risico om buiten de ‘tribe’ te vallen, om af te wijken. Voor mezelf staan vraagt moed. Het gaat tegen mijn gevoel van veiligheid in om steeds trouw te zijn aan wat ik voel, wie ik ben, waarnaar ik verlang. Om mijn waarheid te spreken, ook als die spanning oproept. Het vraagt om eerlijkheid, maar ook om mildheid naar mezelf, omdat het vaak nog niet lukt.

Ik voel steeds sterker dat mijn leven pas klopt als het echt van mij is. Dat ik niet kan blijven leven in dienst van andermans verwachtingen. Dan moedig ik mezelf aan: Durf maar. Zeg maar wat waar is. Laat maar zien wie je bent.Want ik weet ook uit ervaring dat als ik mezelf laat zien, er soms juist meer verbinding ontstaat. Natuurlijk niet met iedereen en ook zeker niet altijd. Niet iedereen me hoeft te begrijpen en afwijzing is geen ramp, want het helpt me ruimte te maken wat wél bij me past.

Volgende week word ik vijftig. Een mooi moment om te besluiten dat ik niet meer wil leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Oervertrouwen. Het besef dat ik hier ben om iets echts te brengen, niet iets perfects. Dat ik mag creëren, zingen, schrijven en verbinden op mijn manier.

Dat betekent ook dat ik wil blijven oefenen in eerlijkheid. Soms struikel ik, soms zwijg ik, soms komt mijn reactie er bot, ongenuanceerd en fel uit. Soms lukt het om mezelf niet te veroordelen, maar gewoon te ademen en opnieuw te proberen. Dat is geloof ik wat moed in feite is: niet dat je niet bang bent, maar je angst voelt en toch beweegt. Dat je jezelf toestaat om echt mens te zijn, met alles erop en eraan. En je om met Berthold Gunster te spreken op jouw eigen manier door het leven te harken.

Ik ben benieuwd: herken jij de spanning tussen erbij horen en trouw blijven aan jezelf? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De kracht van de tussenruimte

Wieteke snijder coaching en advies, tussenruimte, keuze tussen actie en reactie, appèl en intentie, keuzeruimte, gedrag, koers, pleaser, behulpzaam, grenzen. aangeven, ruimte innemen

De kracht van de tussenruimte

Actie-reactie. Voor veel mensen is dat een vanzelfsprekend patroon. Voor mij ook jarenlang. Vanuit een overlevingsmechanisme ben ik een pleaser geworden. Altijd bezig om aardig gevonden te worden, altijd bereid om te helpen. Het is een valkuil die ik onlangs met een goede vriendin besprak, want zij herkent het net zo goed.

Lastig voor pleasers

Dat pleasen komt niet zomaar uit de lucht vallen. Aardig gevonden willen worden is niet alleen een menselijke behoefte, het is vaak ook een reactie op een tekort in de kindertijd. Je leert jezelf onbewust aan dat je alleen veilig of waardevol bent als je je aanpast. Daardoor voelt het niet alsof je een keuze hebt: je moet aardig en behulpzaam zijn. Punt.

Het patroon doorbreken

Dat patroon doorbreken is niet eenvoudig. Het kost tijd en oefening. En daarom vind ik het zo waardevol om kennis te maken met de tussenruimte. Tussen een appèl en je reactie ligt namelijk een stukje ruimte. Daar bepaal jij je koers. Je kunt gehoor geven aan de oproep van de ander, je kunt nee zeggen, of je kunt simpelweg je eigen weg vervolgen.

Die tussenruimte is kostbaar, omdat ze je de kans geeft om even stil te staan. Om bij jezelf te rade te gaan: wat wil ík eigenlijk doen?

De tussenruimte is een korte pauze

Veel mensen slaan die pauze over. Niet uit onwil, maar omdat we zijn grootgebracht met gehoorzamen, aanpassen en meebewegen. School, opvoeding en werk leren ons sneller reageren dan stilstaan. Misschien herken je dat wel. Misschien heb je ook nooit gezien hoe het anders kan, omdat niemand jou het voorbeeld gaf.

Is er een appèl?

De kunst is om eerst te herkennen dát er een appèl op je wordt gedaan. Pas daarna kun je de tussenruimte betreden. Daar stel je jezelf de vraag: gaat dit echt over leven of dood? Als ik de enige ben die kan voorkomen dat er iemand in gevaar komt, dan kan ik dat niet negeren. Maar als het gaat om het voldoen aan verwachtingen (aardig gevonden willen worden, behulpzaam zijn) dan is er wél een keuze. Want in die gevallen dreigt een ‘ja’ naar de ander vaak een ‘nee’ naar jezelf te worden. Je raakt van je eigen koers af en gaat over je grenzen heen.

Op ontdekkingsreis

De tussenruimte serieus nemen, is een ontdekkingstocht. Het vraagt dat je onderzoekt wat het voor jou betekent om eigen regie te nemen, om je keuzes en intenties trouw te blijven. Dat is persoonlijk leiderschap: niet reageren omdat het moet, maar handelen omdat jij kiest. Dan blijf je aan het roer van je eigen plan, in plaats van heen en weer geslingerd te worden door de verwachtingen van anderen.

Het levert je iets op

De winst? Je voelt je niet alleen beter over jezelf omdat je trouw blijft aan je waarden. Het scheelt ook energie. Je verspilt die niet langer aan alles waar je eigenlijk geen ja tegen wilde zeggen. Je houdt het stuur in handen.

Herken je de tussenruimte? En lukt het jou om er gebruik van te maken? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Je eigen cipier

Wieteke Snijder coaching en advies, cipier, gevangenis, verhalen, normen, constructen, loslaten, vertrouwen, moed.

Je eigen cipier

Eigenlijk schaam ik me om toe te geven dat ik de laatste tijd zo gewend geraakt aan schrijven met behulp van ChatGPT, dat ik nu weer de neiging heb om Chat te raadplegen. Alsof ik vergeten ben hoe ik zelf een verhaal kan opbouwen. Alsof ik het proces van mijn gedachten ordenen heb uitbesteed, brainrot heb toegelaten en dat mijn brein nu liever een snel dopamineshot wil dan rustig de tijd nemen. Dat verhaaltje vertel ik mezelf en daar vind ik wat van. En precies deze gedachten klikte met een gesprek uit de podcast die ik vanmorgen luisterde.

Een vraag uit de 365 podcast

Het was de 365 podcast van David en Arjan. In deze aflevering bespraken ze de vraag die ‘zusje van zus’ schriftelijk stelde of ze de afgelopen jaren wel had kunnen rouwen. Haar zus werd ruim dertig jaar geleden op gruwelijke wijze vermoord door haar echtgenoot (de zwager van zusje), die zich vervolgens zelf van het leven beroofde. Afschuwelijk natuurlijk. Nu, vierendertig jaar later zit zusje nog altijd gevangen in een kluwen in haar hoofd en lijf van angst, ongeloof en verdoving. En dan de vragen: Waar rouwt ze nu eigenlijk om? Mag ze boos zijn? Mag ze ook rouwen om de dader? Ze voelt zich vaak alleen met haar verhaal.

De gevangenis van verhalen

Wat David en Arjan als antwoord schetsen, is dat haar normerende vragen (is dat wel normaal, mag ik dit of dat wel), gedachten en overtuigingen haar vasthouden in haar verhaal en tegenhouden om te rouwen. Het verhaal houdt haar vast, als een cipier die haar geen vrijheid gunt.

Doen we dat niet allemaal?

En ik dacht: wat zusje van zus ervaart, doen we allemaal in ons eigen leven op onze eigen manier ook. We bouwen een verhaal om ons heen en geloven erin. Zoals ik mezelf vertel dat ik pas iets voorstel als ik zelf een blog kan schrijven. Zo’n verhaal voelt vertrouwd, want we hebben het onszelf al lang en vaak verteld, maar houdt ons vaak juist gevangen. Schuldgevoel, frustratie en normen zijn de tralies die we zelf hebben gecreëerd.

Het pijnlijke maar bevrijdende inzicht is dit: als jij je gevangenis zelf hebt gebouwd, kun je hem ook zelf weer afbreken door je verhaal los te laten.

Moed om los te laten

Loslaten klinkt makkelijk, maar vraagt moed. Want zonder verhaal voelt je je kaal, leeg, alsof je je houvast mist. Maar juist daar ontstaat ruimte. Ruimte om adem te halen, om jezelf zachter te bekijken, om niet langer te hoeven voldoen aan een onhaalbare norm. Want je bent niet je verhaal. En je hoeft er dus niet in te geloven.

Een vraag aan jou

Welk verhaal vertel jij jezelf telkens opnieuw? Herken je de cipier in je verhaal? En wat gebeurt er als je dat verhaal, al is het maar voor een moment, loslaat?

Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.