Gemak dient de mens?

Wieteke Snijder coaching en advies, gemak, blog, contact, coaching, zingeving, zingevingsvragen.

Gemak dient de mens?

We hoeven vergeleken met honderd jaar geleden bijna niets meer zelf te doen. Een heel legertje elektrische apparaten doet een groot deel van het huishouden voor ons en als we iets vergeten zijn te kopen, staat de supermarkt binnen tien minuten voor de deur. Gemak dient de mens, dat zeggen we. Maar als ik vraag me af: dient het gemak ons, of dienen we vooral het vermijden van moeite?

Begrijp me niet verkeerd: gemak kan een zegen zijn. Zeker voor wie leeft met pijn, een beperking of gewoon een zware dag heeft. Maar voor de rest? Bewegen, zelf-doen en zelfs een beetje zwoegen maakt ons lichaam blijer dan een avondje scrollen of zappen op de bank. Onze spijsvertering houdt meer van wandelen dan van zitten. Ons hoofd trouwens ook.

Waar is het ons eigenlijk om te doen? Als we alles uitbesteden, wat blijft er dan over om zelf te beleven? Wat geeft het leven zin wanneer we overal doorheen glijden zonder noemenswaardige inspanning?

Zin. Dat is precies zo’n woord waar je alle kanten mee op kunt. Je kunt zin hebben, geen zin hebben, zin maken of iets compleet onzinnig vinden en toch moeten we om de onzinnigste dingen meestal het hardst lachen. Maar zin hoeft niet iets groots te zijn.

Heeft het leven zin? Niet altijd vanzelf. Maar het kán zin geven als je bereid bent een beetje moeite te doen. En als je geen zin hebt? Dan is dat ook een begin. De vraag is alleen: maak je een keuze omdat die bij jou past, of omdat je geen zin hebt om moeite te doen?

Volg je het nog? Mooi. En zo niet, ook goed; misschien is dit een onzinnige blog. Maar zelfs onzin kan soms precies de juiste snaar raken. Of zoals je ziet bij deze blog: gemak dient mij, ik heb AI de afbeelding laten maken.

Welke keuzes maak je uit gemak en welke maak je om een bewuste activiteit ruimte te geven? Deel je gedachten in de reacties. Wil je bij jezelf de ruimte voor andere keuzes onderzoeken? Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Als je je kind ziet worstelen in de liefde

Wieteke Snijder coaching en advies,

Als je je kind ziet worstelen in de liefde

De (eerste) liefde van je kind kan je ontroeren, maar je kunt er ook van wakker liggen. Want soms zie jij al iets gebeuren wat je kind en diens partner zelf nog niet doorhebben. De ene partner die over grenzen gaat, een kind dat zichzelf kleiner maakt of twee jonge mensen die elkaar kwijt lijken te raken maar niet weten hoe ze dat moeten zeggen.

Natuurlijk moeten jongeren hun eigen weg vinden. Maar liefde is een oefenterrein waar al vroeg patronen ontstaan die later moeilijker te veranderen zijn. Dat maakt het spannend om toe te blijven kijken vanaf de zijlijn.

Misschien vraag je je af of je iets moet zeggen, of dat je het daarmee alleen maar lastiger maakt. Wat je niet hoeft te doen, is wachten totdat het misgaat. Je kind zit natuurlijk niet te wachten op een preek, maar wel op een ouder die hem/haar ziet. Laat merken dat je kind altijd bij je terecht kan.

Je kunt wel uitnodigende vragen stellen om je kind te helpen nadenken over zichzelf. Over wat liefde mag zijn. Over wederkerigheid, grenzen en eigenheid. Zoals Hoe voel jij je in deze relatie? Wat heb jij nodig om jezelf te blijven? Wat maakt het moeilijk om dat te zeggen?

Je hoeft als ouder de liefde van je kind niet te repareren. Wel kun je bemoediging en steun bieden, zodat vallen en opstaan veilig voelt.

Zie ook jij je kind worstelen, wil je het steunen, maar je weet niet hoe? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Aanbod voor jongeren

Wieteke Snijder coaching en advies, therapie, jongere, jongeren, tieners, adolescenten, sessies, online,

Aanbod voor jongeren

Veel jongeren willen best even praten, maar coaching vinden ze een te groot woord. Een half uurtje beeldbellen met een therapeut is al een hele inspanning.

Daarom werk ik voor tieners met korte consulten. Twintig minuten, half uurtje, afgestemd op de vraag die er NU is. Gewoon even ademen, klagen, lachen of onderzoeken waar het wringt. En dat werkt verrassend goed, juist omdat het klein is.

Meestal melden ouders hun kind aan, maar ik werk uiteraard alleen met een jongere als deze het zelf ziet zitten.

Wil jij jouw kind een laagdrempelig steuntje geven?
Laat hem of haar dit bericht zien of geef mijn webadres, dan kunnen ze vast even zien met wie ze te maken hebben. Een korte kennismaking via beeldbellen werkt doorgaans goed. Neem gerust ook zelf contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek

Breedbloeier, je hart fluistert

breedbloeier, Wieteke Snijder coaching en advies, laatbloeier, twintiger, dertiger, veertiger, vijftiger, ontwikkeling, roeping, levenspad

Breedbloeier, je hart fluistert

Velen van ons groeien op met het idee dat je al jong zou moeten weten wat je later wilt worden. Dat beeld wordt versterkt door sommige rolmodellen, die hun leven lang een bepaald onderwerp bestuderen of beroep uitoefenen. En het is zo: sommigen ervaren inderdaad al vroeg iets van een roeping of een fascinatie of nemen een besluit waar ze hun verdere leven aan vasthouden of aan werken, wat er ook gebeurt.

Doordat deze mensen zo zichtbaar zijn, zou je kunnen gaan denken dat zij de standaard vormen. En dat als je niet zo’n sterk verlangen voelt, dat je dan afwijkt van de norm. Het is dan goed om te weten dat en ook andere manieren zijn van ontwikkelen. Er is bijvoorbeeld een manier waarbij richting ontstaat door niet te weten, maar gewoon te leven en af te tasten, breed ervaringen op te doen, uit te proberen, stil te vallen, opnieuw te beginnen. Degenen die op deze manier zichzelf steeds opnieuw uitvinden ervaren veel omdat ze veel kunnen ervaren. Ze kunnen breed kijken en hebben een brede blik. Dat zijn de breedbloeiers. Misschien herken je dat wel?

Onze samenleving wordt gedomineerd door efficiëntie, vastgestelde doelen en doordachte plannen in een bepaalde richting. Als je jezelf vergelijkt met sommige rolmodellen, kun je aan je eigen ontwikkeling gaan twijfelen. Doe ik het wel goed? Zou ik niet een levensdoel moeten hebben ondertussen? Let dan maar eens goed op, want je zult waarschijnlijk herkennen dat je innerlijk kompas je aldoor kleine aanwijzingen geeft.

Twintigers die ik spreek noemen het toevalligheden die op hun pad komen en die ze volgen. De dertigers hebben het over twijfels of ze de juiste keuzes hebben gemaakt tot nu toe. Veertigers voelen zaken in hun leven verschuiven en proberen zich hiertoe te verhouden en vijftigers ervaren soms dat ze laatbloeiers zijn en eindelijk hun hele bagage van overtuigingen en normen overboord kunnen gooien en aan hun bedoeling kunnen beginnen. Maar hoe je het ook benoemt of ervaart, het gaat allemaal over hetzelfde: Je dacht dat je ooit op een dag bij wijze van aha-erlebnis het doel van je leven zou ontdekken, maar je komt tot het inzicht dat het leven je voortdurend kleine zetjes geeft in de goede richting. Aanwijzingen die je kunt volgen. Of negeren, omdat je op je roeping zit te wachten.

Het blijken heel onopvallende en vaak niet eens benoemde momenten te zijn die het hem doen. Een gesprek dat blijft hangen, een onderwerp dat steeds terugkeert, een onverwachte opluchting, een inzicht dat je krijgt, iemand die iets aanraadde en waarop je doorging, ook toen de ander alweer afhaakte. Het zijn geen grote tekenen. Het zijn verschuivingen die je alleen opmerkt als je erbij stilstaat of in retrospect kunt vaststellen.

Als breedbloeier volg je eigen pad en roeping als je je nieuwsgierigheid volgt. Als je je ontvankelijk opstelt voor wat het leven met je wil. Kijk maar eens naar de intrinsieke interesse die je hebt, de activiteiten waarbij je de tijd vergeet, waar je levensenergie van krijgt. Het is een andere manier van luisteren naar je ‘ja’ die sneller is dan je gedachten of bezwaren.

Je stelt je ontvankelijk op en geeft jezelf ruimte om te ontdekken en ervaren. Als je bereid bent het ritme van het leven te volgen, ontstaat een pad dat bij jou hoort. Je hart fluistert, breedbloeier.

Herken je jezelf als breedbloeier, of heb je juist een heel duidelijk pad of doel voor ogen in je leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.




Ouderdom en de zin in/van het leven

ouderdom, Wieteke snijder coaching en advies, blog, mantelzorger, coach, relatie, ervaring, levenservaring,

Ouderdom en de zin in/van het leven

Ouderdom. Ze komt op haar eigen tempo een mensenleven binnen. Soms ongemerkt, maar onverbiddelijk. Ik zie het bij mensen om me heen. Familieleden, ouderen, mensen die ooit mijn leermeesters waren. Nu zijn ze brozer. De vanzelfsprekendheid waarmee ze ooit opstonden, plannen maakten, de dag te lijf gingen, is vervangen door aarzelingen, kleine verliezen, herhalingen, stiltes.

Ik ben mantelzorger en coach. In mijn werk help ik mensen betekenis te vinden, maar in mijn privéleven word ik steeds vaker geconfronteerd met het afbrokkelen van die betekenis. De één wil niet meer wil leven, een ander raakt de draad van de herinneringen kwijt, anderen proberen wankel maar waardig te blijven staan.

Het is confronterend, maar ook verhelderend. Ouderdom haalt de franje weg. Wat ooit netjes en sociaal wenselijk was, laat los. Fatsoen brokkelt af en wat overblijft is de pure mens: soms weerbarstig, soms ontroerend zacht. De ware aard komt tevoorschijn. En ik vind dat mooi, juist in zijn rauwheid.

Wat me steeds opnieuw raakt, is hoe verschillend mensen omgaan met hetzelfde lot. De één vindt nog elke dag reden tot dankbaarheid voor de kleine dingen in het leven. Ondanks pijn en verlies. De ander zakt weg in moedeloosheid, ook al is diens situatie ogenschijnlijk beter. Oud worden is geen voorspelbaar proces, meer een persoonlijk landschap.

Ik leer van die verschillen. Ze maken me oordeellozer. Waar ik vroeger dacht: “Dat had anders gekund”, voel ik nu vooral mildheid. Achter prikkelbaarheid zit vaak angst. Onzekerheid uit zich als wantrouwen. Achter boosheid zit vaak onmacht. Ouderdom legt niet alleen de waarheid van een lichaam bloot, maar ook de waarheid van een leven.

Mantelzorgen is intensief. Het vraagt tijd, energie en een hart dat open blijft. Een kwart van mijn week gaat erin op, naast praktijk, werk, gezin en huishouden. Daarom zorg ik bewust voor mezelf. Bewegen, de natuur in, regelmaat, reflectie en om hulp vragen zijn mijn ankers.

Wat ik leer, telkens weer, is dit: je kunt niet alles oplossen en dat hoeft ook niet. Zorgen betekent niet het lijden wegnemen, maar erbij blijven, met aandacht. Uiteindelijk draait het leven niet om wat we bezitten of presteren, maar om wat we aanraken in de ander. De warmte die we doorgeven. Dat maakt ons mensen.

Hoe kijk jij naar ouder worden? Wat heb jij geleerd van de ouderen in je leven of van het ouder worden van jezelf? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Verbinding en Omdenken: twee sporen komen samen

Verbinding, erkenning, Omdenken, Omdenkkringen, Stichting Omdoen, Wieteke Snijder coaching en advies,

Verbinding en omdenken: twee sporen komen samen


In de auto op weg naar een afspraak beluisterde ik zoals elke maandag de Omdenken-podcast. Dit keer een special over de Omdenkkringen die van start zijn gegaan. Geestelijk vader van Omdenken Berthold Gunster sprak met de initiatiefnemers van de pilot Omdenkkringen. Zij vertelden over hun ervaringen met hun pilot-groepen, Hoe ze deze samenbrachten, onzekerheden, opbrengsten, het elkaar ontmoeten en ruimte maken voor ieders inbreng.

Afgelopen weekend attendeerde mijn vader mij op het interview dat Annemiek Schrijver had met psychiater Jim van Os in De Verwondering. Ik beluisterde het gesprek in mijn podcast-app op de terugweg. Jim sprak over verbinding als medicijn, bijvoorbeeld bij psychose. Over hoe we niet genezen door afstand, maar door nabijheid. Over hoe herstel begint waar mensen elkaar werkelijk ontmoeten. Willen erkennen dat ze het ook niet weten, maar willen helpen zoeken naar de zin. En ik merkte: dit is eigenlijk hetzelfde gesprek als dat met Omdenken. Alleen de taal verschilt.

Waar Jim spreekt over psychose, herstel en zingeving, spreekt Berthold met de initiatiefnemers over omdenken, kwetsbaarheid en de kracht van de groep. Maar beiden raken aan hetzelfde: de menselijke behoefte aan verbinding en betekenis. Aan samen doen. Een luisterend oor zonder oordeel, het delen van verwarring, het zoeken naar wat klopt. Behoefte aan erkenning en herkenning in de problemen die we ondervinden als mens.

Stichting Omdoen faciliteert dat mensen elkaar vinden om zulke gesprekken aan te gaan. Niet omdat alles opgelost moet worden, maar omdat het al helpt om je uit te kunnen spreken. Dat is precies wat Van Os bedoelt: positieve zingeving groeit in contact.

Ik vind het ontroerend dat psychiatrie en omdenken elkaar op deze manier ontmoeten. En zelfs met de uitgesproken intentie: er staan bijna honderdduizend Nederlanders op de wachtlijst voor de GGZ. Terwijl heling niet iets is wat met je gebeurt, maar iets wat tussen ons ontstaat. Waar we moeite voor moeten willen doen. Moed voor op moeten durven brengen om onszelf kwetsbaar op te stellen en tijd nemen in ons drukke schema voor niet-weten, elkaar toelaten, ook als het schuurt. We hebben elkaar en positieve zingeving nodig om mens te blijven. Met nieuwsgierige, open, oordeelloze luisteraars. Het begint waar we elkaar echt ontmoeten.

Welke rol speelt ontmoeten in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Levenskunstspel, Anky Floris, Humanistisch Verbond, koffiezin-bijeenkomst, gelijkgestemden, Intens leven, kleur bekennen, jezelf zijn,

Levenskunstspel bij het Humanistisch Verbond

Afgelopen zondag nam ik deel aan een koffiezin-bijeenkomst van het Humanistisch Verbond Eemland, die werd georganiseerd in De Binnenhof van Hof der Toekomst in Amersfoort. De bijeenkomst stond in het teken van het spelen van het Levenskunstspel van Anky Floris. Anky schrijft in de spelegels onder andere ‘Levenskunst is de kunst om jouw eigen, authentieke leven te leven. Dat vraagt om vaardigheden en lef. Levenskunst gaat erover dat je je leven niet zomaar leeft, maar er echt iets van probeert te maken. De beste versie van jezelf. Intens leven vraagt lef om kleur te bekennen om jezelf te zijn.’ Ik vat dit op als uitnodiging!

Spelopzet

We maakten kort kennis met elkaar tijdens de koffie/thee en vertelden hoe we daar verzeild waren geraakt. Voor het spel verdeelden we ons in groepjes, waarna elk groepje een stapeltje Levenskunstkaarten kreeg. Ieder trok blind drie kaarten en koos daaruit één kaart die “zijn of haar” kaart werd. Op iedere kaart stonden drie vragen en een beeldhaiku.

Beurtelings vertelden we welke kaart we hadden gekozen en beantwoordden we de vragen. Vervolgens mochten de andere groepsleden open vragen stellen over de gegeven antwoorden, waarbij de vraag moest beginnen met wie, wat, wanneer, waarom of hoe. Belangrijk was dat er met een open luisterhouding werd deelgenomen, zonder oordeel.

Mijn bedoeling

Ik had mij aangemeld met de intentie om gelijkgestemden te ontmoeten en in een open sfeer met elkaar van gedachten te wisselen over wat ons bezighoudt in het leven. Tot mijn verbazing was ik veruit de jongste deelnemer; de meeste aanwezigen waren op leeftijd of gepensioneerd. Toch voelde het waardevol en fijn om samen ervaringen te delen en persoonlijke ontboezemingen uit te wisselen.

Mijn kaart: Gillend gek

De kaart die ik koos, droeg de titel Gillend gek. De beeldhaiku toonde een hoekige mensfiguur in roodtinten, zeer passend bij de titel. De vragen op de kaart gingen onder meer over wie of wat mij gillend gek kon maken en hoe ik grenzen kan aangeven.

Mijn antwoorden kwamen vooral in relatie tot mantelzorg naar voren. Hoe lukt het me om mij soms af te sluiten en tijd voor mezelf te nemen, in een situatie waarin man, kinderen en een inwonende schoonmoeder vaak mijn aanwezigheid als vanzelfsprekend en beschikbaar ervaren? Hoe kan ik communiceren dat ik er even niet ben, dat ik “uit” sta en niet beschikbaar ben? En bovenal: vind ik zelf eigenlijk dat ik voortdurend beschikbaar moet zijn?

Dit leverde waardevolle stof tot nadenken en bood een mooie aanleiding voor een verdiepend gesprek met de anderen.

Een palet aan mensen en thema’s

In dezelfde ronde kwamen ook de kaarten Engelengeduld, Heimwee en Liefde voor jezelf uit het Levenskunstspel aan bod. Samen vormden ze een rijk palet aan thema’s die ons uitnodigden om persoonlijke ervaringen te delen en elkaar beter te leren kennen. Opmerkelijk vond ik de openhartigheid waarmee deelnemers in het spel stonden. Ook de veelkleurigheid en maatschappelijke betrokkenheid en activiteit van de deelnemers vielen op. Ondanks de soms hoge leeftijd vond ieder wel een manier om zinvol maatschappelijk bij te dragen. Werkelijk ontroerend!

Dank

Met dank aan het Humanistisch Verbond voor het hartelijke welkom en aan de Hof der Toekomst voor de gastvrijheid. Het was een inspirerende en waardevolle middag. Het Levenskunstspel is wat mij betreft een echte aanrader. Het is nog aan te schaffen!

Welke rol speelt zingeving in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Vrije dag

Wieteke Snijder coaching en advies, Vrije dag, blog, keuzes maken, fotograferen, Sysselt, zwam, paddestoel

Vrije dag

Vandaag had ik een vrije dag. Vrij in de letterlijke zin: ik hoefde met niemand rekening te houden, had geen verplichtingen naar buiten toe, alleen een lange lijst van klusjes die ik voor mezelf had bedacht. Ramen lappen, wassen draaien, strijkgoed wegwerken, nog een keer het plafond witten. En ergens daartussen: eindelijk beginnen aan de creatieve opdrachten van het zomerproject waarvoor ik me had ingeschreven.

Toen ik eraan wilde beginnen, merkte ik hoe uitstelgedrag zich aandient. Want het was voor het eerst in dagen niet meer bloedheet en eigenlijk wilde ik gewoon het bos in. De frisse lucht, het groen, de ruimte. Maar ja, mijn voornemen…

De verrassing kwam toen ik de opdrachtmail opende en las: ga naar buiten en fotografeer kleuren op onverwachte plekken. Precies wat ik nodig had. Alsof iemand me toestemming gaf te doen wat ik toch al verlangde.

Hoe vaak staan we niet in het spanningsveld tussen aan de ene kant alles wat moet (of wat we vinden dat moet) en aan de andere kant dat stille verlangen naar wat ons voedt, ontspant of inspireert? Vaak wint de plicht. Totdat er soms iets onverwachts gebeurt dat ons zachtjes de andere kant op duwt.

Voor mij was dat de uitnodiging om naar buiten te gaan. En omdat ik de foto’s toch niet hoefde te delen, nam ik een vuilniszak mee. Zo kon ik al wandelend kleuren verzamelen zoals deze prachtige paddestoel én het bos een beetje schoner maken.

Anderhalf uur, twee volle zakken en een fijne podcast verder kwam ik voldaan thuis en ik dacht: soms zit betekenis in de kleinste keuzes. Even naar buiten gaan, afval oprapen, aandacht hebben voor kleuren die je anders over het hoofd ziet. Dat is misschien wel de essentie van een vrije dag. Niet hoeveel taken je hebt afgevinkt, maar hoe je ruimte maakt voor dat wat je energie geeft.

Misschien herken jij dat spanningsveld ook wel: het verschil tussen moeten en mogen. Wat gebeurt er als je jezelf toestaat om het verlangen te volgen? Welke kleuren zouden dan ineens zichtbaar worden in jouw dag?

Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Een beetje hoop, als tegenstem

Wieteke Snijder coaching en advies, voorleven, hoop, vertrouwen, liefde, mensen, mens-zijn, therapie, relatietherapie

Een beetje hoop, als tegenstem

Soms vul ik zo’n vragenlijst in over Hoe Nederland Denkt. Een enquête uit naam van de media, politiek of een onderzoeksinstituut. Vandaag had ik er weer even de rust voor. Tien minuten, meer werk is het meestal niet. Maar net als vaker liep ik vast op de woorden.

Het gaat zogenaamd over maatschappelijke thema’s. Over armoedebestrijding, terrorismebestrijding, asielbeleid, klimaatmaatregelen. De woorden klinken neutraal, beleidsmatig. Maar in mij borrelt er iets op. Want het gaat niet over mensen. Niet echt. Het gaat over verschijnselen die bestreden moeten worden, alsof ze losstaan van levens, van verhalen, van oorzaken en samenhang.

Zodra we armoede bestrijden, maken we er een vijand van buiten onszelf van. Zodra we spreken over asielbeleid vergeten we de gezichten, de stemmen, de routes van mensen die op zoek zijn naar veiligheid. En klimaatmaatregelen? Die klinken als technische ingrepen, los van het dagelijkse leven van wie leeft met het weer, het water, de aarde onder onze voeten.

Als witte, theoretisch opgeleide vrouw van autochtone afkomst zou ik tot de groep behoren waar deze taal voor bedoeld is. Maar het botst. Het botst met mijn mensbeeld. Met mijn ervaring. Met mijn verlangen om verbonden te blijven met wat wezenlijk is: menselijkheid, nabijheid, perspectief.

Soms (noem me gerust een sentimentele ouwe taart met mijn bijna vijftig lentes) mis ik de hoop van vroeger. De oprechte hoop uit de jaren negentig, toen de popmuziek je opriep om samen de wereld mooier te maken. Toen de muur gevallen was en Rondom Tien je uitnodigde om alle kanten van een verhaal te zien. Toen je één of twee keer per dag het nieuws keek en de rest van de dag ruimte had om te ademen, te verwerken, te leven.

Vooral bij jongeren zie ik momenteel het gemis aan hoop. Zij krijgen niet de kans om vooruit te kijken. Ze hebben geen huis, geen rust, geen rolmodellen. Alleen een eindeloze stroom van moeten, headlines, rampen, dreigingen, crisisterminologie. Hun leven staat op pauze. Niet omdat er niets te doen is, maar omdat alles tegelijk gebeurt. En alles ernstig is. Overweldigend. Of erger: onoplosbaar.

Daarom pleit ik ervoor dat het weer over mensen gaat. Geen armoedebestrijding, maar welzijnsbevordering. Geen klimaatcrisis, maar zorg voor de aarde. Geen terrorismebestrijding, maar vredeswerk. Geen polarisatie, maar verbinding. Dat is geen semantisch spel, het is een manier van kijken. Een manier van zijn. Van voorleven.

Als we mensen centraal zetten, volgt de rest vanzelf. Wie goed voor anderen zorgt, bestrijdt armoede zonder dat het zo hoeft te heten. Wie zorg draagt voor aarde, plant, dier en mens, zorgt ook voor het klimaat. Wie vrede sticht, voorkomt vluchtelingenstromen. Wie ruimte maakt voor verschillen, maakt protest minder nodig.

Dat wil ik zeggen, in deze tijd waarin zoveel mensen ontmoedigd raken. Waarin de jeugd het vertrouwen verliest in leiders die verdelen in plaats van verbinden. Laat dit dan mijn bescheiden bijdrage zijn. Een hart onder de riem. Een beetje hoop. Voor iedereen die net als ik liever kiest voor liefde dan voor angst. Voor vrede in plaats van controle. Voor verbinding in plaats van verdeeldheid. We weten het nog. We mogen het zeggen. En we mogen het blijven doen. Doe je mee?

Ook hoop ervaren in verwarrende tijden? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of stuur me een berichtje. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.