Partir, c’est mourir un peu
Partir, c’est mourir un peu. De Fransen zeggen het zo mooi. Afscheid is een beetje als verdriet, als rouwen. Deze weken voel ik dit extra goed, want mijn schoonmoeder verhuist binnenkort na vijfenhalf jaar bij ons te hebben gewoond naar een zorginstelling. We hadden erop gerekend om voor haar te kunnen blijven zorgen tot haar dood, net als we voor mijn schoonvader hebben kunnen doen. We zijn er nu achter dat dementie toch echt andere dimensies heeft dan ziekte en somatiek. En dat wij als schoondochter en zoon ondanks de hulp van derden geen supermensen zijn, maar gewone mensen met een beperkte draagkracht.
En toch. Oude bomen moet je niet verplanten, zeggen ze ook. Er kleeft altijd een risico aan om iemand op leeftijd nog een ander onderkomen te geven. Weer weg uit de vertrouwde omgeving, weer wennen aan de nieuwe omstandigheden. We moeten erop vertrouwen dat dit de goede stap is, al blijft het een dubbel gevoel.
We hebben een fijne instelling gevonden die haar met open armen ontvangt en waar we haar met een gerust hart laten wonen. Dat geeft ons vertrouwen. Of we er goed aan doen en zij een fijne oude dag kan genieten in haar nieuwe omgeving? De tijd zal het leren. Mijn schoonmoeder heeft er ondertussen vrede mee en zelfs zin in. Het is hoe dan ook voor haar, voor ons en voor ons gezin de volgende stap.
Soms is loslaten de meest liefdevolle vorm van vasthouden.
Wat betekent loslaten voor jou, in zorg of in je eigen leven? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.
