Burn-out zit ook in het lichaam

Wieteke Snijder coaching en advies, lichaamsgericht herstel, burn-out, overspannen, stress, trauma, herstel, helen, lichaamsgericht werk

Burn-out zit ook in het lichaam

We praten vaak over burn-out als iets wat zich vooral in je hoofd afspeelt. Gedachten die vastlopen, overtuigingen die botsen met de werkelijkheid, moeite met grenzen aangeven. Maar wie goed luistert, merkt dat het lichaam vaak eerder spreekt dan de geest. Het lichaam raakt uitgeput, lang voordat wij erkennen dat we van ons pad zijn geraakt. Hoe reageren lichaam en geest op jaren van stress en hoe begint lichaamsgericht herstel als we beide serieus nemen?

Lichamelijke signalen

Je lichaam verdraagt veel. Als je jarenlang onbewust functioneert op adrenaline is het niet zo gek als je last hebt van een hoge ademhaling, stijve schouders en slecht slapen. Het zijn waarschuwingen van je lichaam dat er iets niet klopt. Een burn-out komt niet plotseling. Het is een optelsom van eerdere alarmsignalen die je hebt genegeerd omdat je ze niet herkent.

Oude patronen

Jouw stressreacties houden verband met patronen uit het verleden. Het zijn onze overlevingsmechanismen die toen hielpen om te overleven, erbij te horen, goed genoeg te zijn, ons gezien te weten. Ongemerkt is een overtuiging een bevel geworden ‘Schouders eronder, niet piepen, wees een flinke jongen/meid’ of ‘Succesvolle mensen moeten nu eenmaal meer dan fulltime werken, netwerken, een rijk sociaal leven hebben’. Wie steeds harder gaat lopen om gezien te worden, raakt vanzelf uitgeput. Het lichaam volgt je oude overlevingsmechanismen zonder dat je je ervan bewust bent.

Rustig bewegen

Tja, daar zit je dan met je diagnose burn-out. Wat nu? Het eerste wat je lichaam nodig heeft bij burn-out of dreigende burn-out is bewegen, maar wel vertraagd. Je lichaam is gebaat bij afbouwen. Als je cortisol level hoog is, heeft het geen zin om nóg meer energie eruit te persen. Rustig bewegen geeft eerst in je lijf en later in je hoofd de nodige ruimte.

Lichaamsgericht herstel

Met lichaamswerk zoals leren letten op je ademhaling, mindfulness en gerichte fysieke oefeningen bereik je in eerste instantie meer dan met praten of therapie, omdat het je helpt weer terug naar binnen te gaan. Je lijf in, naar plekken die je rationeel niet bereikt. Pas wanneer de stress afneemt komen er gevoelens los die lang waren weggestopt.

Nieuwe keuzes

De denkgeest komt idealiter pas op het laatst aan bod in de therapie. Cognitieve gedragstherapie werkt pas echt goed als de stress gezakt is. Als je weer kunt voelen, kun je pas echt heroverwegen welke keuzes bij je passen op dit moment. Vanuit veiligheid en vertrouwen heb je dan een rustiger basis waarop je bewust kunt handelen, zonder automatisch terug te vallen in oude patronen.

Wil je onderzoeken hoe jouw lichaam reageert op langdurige stress en welke vorm van herstel bij jou past? Neem gerust contact met mij op, ik puzzel graag met je mee. Liever eerst meer weten? Bekijk de mogelijkheden op mijn website.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Wat durf ik nog niet te leven?

durf, leven, congruent, Wieteke Snijder coaching en advies, persoonlijke ontwikkeling, blauwdruk, leven, wilskracht, moed

Wat durf ik nog niet te leven?

Je ontkomt er bijna niet aan; verwachtingen van belangrijke mensen om je heen of maatschappelijke normen bepalen voor een (groot) deel de keuzes die je maakt. Die keuzes leggen een laagje over wie je echt bent. Het leven nodigt je uit om die laagjes af te pellen en jezelf de vraag te stellen: ‘wat durf ik nog niet te leven?’

Durf te zijn wie je bent

Het gaat over durven zijn wie je echt bent, zijn wie je bedoeld bent en dat vraagt om integriteit. Dat betekent dat wat je voelt, denkt en doet congruent is. Je hebt de wil en wilskracht om hierover eerlijk te zijn tegenover jezelf en anderen.

Niet veranderen, alleen loslaten

Als je het pad van de spiritualiteit bewandelt, kun je de indruk krijgen dat je een betere versie van jezelf moet worden. Dat is niet nodig. De benadering van je eigen leven durven leven, je ontslaat van de noodzaak om jezelf te veranderen. Het enige wat je te doen hebt, is loslaten wat niet bij je echte zelf past.

Voor wie leef ik?

Jezelf zijn in de huidige maatschappij vergt moed. Wil je de druk kunnen weerstaan, dan heb je dat radicaal eerlijk bij jezelf te onderzoeken: voor wie leef ik? Aan wiens normen en oordelen meet ik mij? Voel ik mij ongemakkelijk? Dat is een signaal. Ben ik bang voor het oordeel? Ook een signaal. Wat wil er gehoord, geïntegreerd worden in mij? Luister met interesse en nieuwsgierigheid naar deze signalen. Omarm ze. Durf jezelf te zijn.

Ruimte voor authenticiteit

We zijn als mens niet alleen, we reizen samen met alle andere mensen door het leven. Als jij jouw unieke vaardigheden durft te tonen, geef je anderen impliciet de toestemming dat ook te doen. Zo ontstaat een rimpel-effect en draag je bij aan een samenleving waarin ruimte is voor authenticiteit. Waar mensen mogen zijn zoals ze zijn, met al hun bijzonderheden.

Niet doen, maar zijn

Loslaten wat niet van jou is, is niet hard werken. De uitdaging is niet om meer te DOEN, maar om meer te ZIJN. De moed opbrengen om jouw unieke licht te laten schijnen.

Wat is het dat jij nog niet durft te leven, wat houdt jou daarvan tegen? Deel je gedachten in de reacties of neem contact op als je hierover wilt praten. Je bent welkom in mijn praktijk. Bekijk de mogelijkheden op mijn website en neem contact met mij op.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Als je je kind ziet worstelen in de liefde

Wieteke Snijder coaching en advies,

Als je je kind ziet worstelen in de liefde

De (eerste) liefde van je kind kan je ontroeren, maar je kunt er ook van wakker liggen. Want soms zie jij al iets gebeuren wat je kind en diens partner zelf nog niet doorhebben. De ene partner die over grenzen gaat, een kind dat zichzelf kleiner maakt of twee jonge mensen die elkaar kwijt lijken te raken maar niet weten hoe ze dat moeten zeggen.

Natuurlijk moeten jongeren hun eigen weg vinden. Maar liefde is een oefenterrein waar al vroeg patronen ontstaan die later moeilijker te veranderen zijn. Dat maakt het spannend om toe te blijven kijken vanaf de zijlijn.

Misschien vraag je je af of je iets moet zeggen, of dat je het daarmee alleen maar lastiger maakt. Wat je niet hoeft te doen, is wachten totdat het misgaat. Je kind zit natuurlijk niet te wachten op een preek, maar wel op een ouder die hem/haar ziet. Laat merken dat je kind altijd bij je terecht kan.

Je kunt wel uitnodigende vragen stellen om je kind te helpen nadenken over zichzelf. Over wat liefde mag zijn. Over wederkerigheid, grenzen en eigenheid. Zoals Hoe voel jij je in deze relatie? Wat heb jij nodig om jezelf te blijven? Wat maakt het moeilijk om dat te zeggen?

Je hoeft als ouder de liefde van je kind niet te repareren. Wel kun je bemoediging en steun bieden, zodat vallen en opstaan veilig voelt.

Zie ook jij je kind worstelen, wil je het steunen, maar je weet niet hoe? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Naar gelijkwaardigheid

Wieteke Snijder coaching en advies, training, co-dependentie, pleasen, sussen, oefenen, stop-denk-voel,

Naar gelijkwaardigheid

In mijn praktijk zie ik voor mijn ogen bij een client een besef indalen dat dat niet eerder zo diep is gevoeld. “In mijn relatie geef ik mijn plek weg om de ander overeind te houden.” Het komt hard binnen. Het gedrag is ontstaan toen aanpassen veiliger was dan bij jezelf blijven. Het besef doet pijn, maar blijkt het begin van de bevrijding te zijn.

Het gedrag dat hoort bij co-dependentie afleren betekent heel veel oefenen. Je gaat (opnieuw) ontdekken wat jij voelt, wat jij nodig hebt en waar jouw grens ligt. Misschien heb je dat dat jarenlang nauwelijks gekund.

In coaching werk ik met het principe van gelijkwaardigheid in de relatie, die begint met eigenwaarde. Je doet ertoe, ook als je de ander niet redt en de situatie niet oplost. Je doet ertoe, want je bent er. Dat beseffen kan al rust geven en ruimte om te oefenen. Natuurlijk merk je hoe snel je terugschiet in pleasen of sussen. Dat opmerken (stop-denk-voel) en je nieuwe gedrag opnieuw kiezen gaat op den duur het verschil maken. Je zult merken dat het spannend is om stevig te blijven staan, terwijl je partner nog erg moet wennen aan jouw nieuwe gedrag.

Stap voor stap ontstaat een nieuwe beweging tussen jou en je partner. Het proces geeft je de ruimte om jezelf te zijn, al gaat het met vallen en opstaan. Het blijft oefenen en het vraagt om een lange adem, maar je zult merken dat je relatie steviger wordt wanneer jij steviger staat.

Wil je ook werken aan gelijkwaardigheid in jouw relatie? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Partir, c’est mourir un peu

Wieteke Snijder coaching en advies, partir, c'est mourir un peu, relatietherapie, relatiecoaching, advies, afscheid, levend verlies, loslaten, vasthouden, zorgen, mantelzorg, zorginstelling

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu. De Fransen zeggen het zo mooi. Afscheid is een beetje als verdriet, als rouwen. Deze weken voel ik dit extra goed, want mijn schoonmoeder verhuist binnenkort na vijfenhalf jaar bij ons te hebben gewoond naar een zorginstelling. We hadden erop gerekend om voor haar te kunnen blijven zorgen tot haar dood, net als we voor mijn schoonvader hebben kunnen doen. We zijn er nu achter dat dementie toch echt andere dimensies heeft dan ziekte en somatiek. En dat wij als schoondochter en zoon ondanks de hulp van derden geen supermensen zijn, maar gewone mensen met een beperkte draagkracht.

En toch. Oude bomen moet je niet verplanten, zeggen ze ook. Er kleeft altijd een risico aan om iemand op leeftijd nog een ander onderkomen te geven. Weer weg uit de vertrouwde omgeving, weer wennen aan de nieuwe omstandigheden. We moeten erop vertrouwen dat dit de goede stap is, al blijft het een dubbel gevoel.

We hebben een fijne instelling gevonden die haar met open armen ontvangt en waar we haar met een gerust hart laten wonen. Dat geeft ons vertrouwen. Of we er goed aan doen en zij een fijne oude dag kan genieten in haar nieuwe omgeving? De tijd zal het leren. Mijn schoonmoeder heeft er ondertussen vrede mee en zelfs zin in. Het is hoe dan ook voor haar, voor ons en voor ons gezin de volgende stap.

Soms is loslaten de meest liefdevolle vorm van vasthouden.

Wat betekent loslaten voor jou, in zorg of in je eigen leven? Leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ben je boos op de sneeuw?

sneeuw, Wieteke snijder coaching en advies, weerstand, acceptatie, meebewegen,

Ben je boos op de sneeuw?

Het sneeuwt al dagen en het gewone ritme ligt plat. De treinverbinding stond in de app, maar blijkt alsnog geannuleerd. Fietsen lukt bijna niemand. Te voet gaat het glijdend en schuifelend. Je afspraak zegt af, je clubje wordt gecanceld. En bij je moeder op de koffie? Vergeet het maar.

Op zo’n dag is het interessant om bij jezelf te bemerken hoe je reageert op het onverwachte of ongewenste. Beweeg je mee met de omstandigheden en maak je er het beste van, of schiet je in de weerstand? Denk je: ‘Ik had plannen, verwachtingen en een best wel volle agenda. En ineens valt alles om. Dit wil ik niet!’

Word je boos op de sneeuw?

Maar boos worden op sneeuw? De sneeuw verandert er niet van. Jijzelf wel, want je wordt er niet blijer of gezelliger van. Natuurlijk, je verzetten voelt veilig, geeft je het idee dat je nog iets van grip hebt. Maar ondertussen verstar je. Verwachtingen houden je vast bij hoe-het-zou-moeten-zijn, terwijl de werkelijkheid al lang laat zien dat-het-anders-is. Als je je blijft verzetten, heb je alleen jezelf ermee.

Of kun je meebewegen?

Meebewegen lijkt voor sommigen hetzelfde als opgeven, maar het is echt iets anders. Het is niet berusten in alles wat tegenzit, maar roeien met de riemen die je hebt en vaststellen wat wel binnen je invloed ligt en wat niet. Natuurlijk mag je best balen en even stilstaan bij het gevoel van teleurstelling dat zaken niet lopen zoals gepland en gehoopt. Dan haal je diep adem en zeg je tegen jezelf: ‘Oké ik heb niet overal invloed op, maar ik laat mijn dag er niet door verpesten.’

Op een dag als vandaag gaat alles door de omstandigheden wat langzamer. De wereld dwingt ons een pas op de plaats te maken. Misschien ook tot voelen. Hoe reageer ik eigenlijk als mijn plannen wegsneeuwen? Waar klamp ik me aan vast? En wat gebeurt er als ik iets meer meebeweeg?

Wie weet brengt die sneeuw op die manier toch meer in beweging dan we denken…

Hoe ga jij ermee om als het anders loopt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De zachtheid van afscheid

afscheid, Wieteke Snijder coaching en advies, verdriet, rouw, vieren, leven,

De zachtheid van afscheid

Voor afscheid van een overleden persoon bestaan rituelen. We kunnen elkaar vasthouden, samen herinneringen ophalen, met een kaars, lied, diavoorstelling of een toespraak iets van troost scheppen. Voor het verlies van je eigen jeugdigheid of verlies van verstandelijke vermogens bestaat zo’n ritueel niet. Daar staan we vaak alleen in. Toch is de rouw daarin ook aanwezig.

Verdriet haalt niet alleen iets of iemand weg, het verzacht ook. Het opent het hart. Juist omdat het je dwingt stil te staan bij wat er wél is. De liefde die blijft, de mensen die je dragen, zelfs wanneer lichamen of herinneringen dat niet altijd meer kunnen.

Juist daarom wilde ik mijn vijftigste verjaardag vieren. Ik wilde er een feest van maken, een viering van het leven. Ik wilde vieren in overvloed, vol dankbaarheid. Tijdens mijn verjaardagsfeest heb ik mijn brief aan vrienden en familie voorgelezen. Ik keek rond, voelde me met ieder van hen verbonden. Het emotioneerde me dat al deze lieven mensen de moeite genomen hadden om er te zijn. Hoe bijzonder het is om samen te eten, te lachen, te praten, zelfs als kort daarvoor een overlijden eraan herinnerde hoe kwetsbaar dat allemaal is.

In de week na het feest volgde het afscheid van de overledene en de uitvaart. Na de crematie maakten we als neven en nichten meteen een plan om de hele familie weer eens bij elkaar te verzamelen en niet het volgende afscheid af te wachten. In dat voornemen zat duidelijk de wens om elkaar vast te houden zolang het kan.

Elkaar opzoeken, elkaar écht ontmoeten is misschien wel het ritueel dat we nodig hebben voor de rouw die geen naam heeft. Voor het verlies dat zich niet laat vangen in een ceremonie. Blijven kiezen voor verbinding, nabijheid en oprechte aandacht, ook als het leven tegenzit.

Rouw leert ons dat liefde nooit ophoudt, maar van vorm verandert. En dat het leven, zelfs midden in verdriet, uitnodigt om verder te gaan met zachtere ogen en een opener hart.

Leve het leven. En leve de mensen die het lichter maken.

Hoe ga jij om met afscheid in je leven? Fijn als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Bijna vijftig en ik heb er zin in!

vijftig, jarig, verhelderend, Wieteke Snijder coaching en advies,

Bijna vijftig en ik heb er zin in!

Volgende maand mag ik vijftig kaarsjes uitblazen. Als ik eerlijk ben, vond ik dat aan het begin van dit jaar nog best een dingetje. Vijftig klonk als een grens. Alsof je vanaf dan zogenaamd niet meer echt meetelt. Alsof je kansen op iets nieuws, iets leukers, vanzelf zouden opdrogen. En ja, de jeugdigheid van je dertigste is er op je vijftigste echt wel af.

Maar in de loop van dit jaar is dat beeld gekanteld. Wat eerst voelde als een afscheid, blijkt nu eerder een thuiskomst. Ouder worden is voor mij niet langer iets om tegenop te zien, maar iets om me op te verheugen. Om dankbaar voor te zijn.

Het voelt verhelderend.

Er valt steeds meer van me af. Verwachtingen waarvan ik dacht dat ze van mij waren, blijken andermans stemmen. Rollen die ooit nodig waren, passen me niet meer. Idealen er vroeger waren, blijken niet de mijne te zijn. Wat overblijft is lichter, eerlijker, rustiger.

Ik merk dat ik minder bezig ben met hoe ik overkom, en meer met hoe iets voelt. Met wat klopt met wat echt van mij is.
En dat geeft vrijheid van mezelf mogen zijn, zonder masker, zonder mooier, aardiger of leuker te doen dan ik ben.

In dat licht zie ik ouder worden niet als aftakeling, maar als verfijning. Als het loslaten van wat me niet meer dient. Tot ik weer uitkom bij mijn eigen kern. En eerlijk gezegd: daar kan een mens niet vroeg genoeg mee beginnen.

Hoe ervaar jij het ouder worden? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.


Hoe kom ik dichter bij mezelf?

Wieteke Snijder coaching en advies, droedelen, dichter bij mezelf, fontein, Els van Steijn, hart, hoofd, keuzes

Hoe kom ik dichter bij mezelf?

Lijstjes. Alles wat de volgende dag gedaan moet worden, schrijf ik de avond van tevoren op een lijstje. Zo’n lijstje geeft me rust, want ik hoef niet alles te onthouden. En het geeft me structuur en overzicht wat ik heb gedaan en wat er nog moet gebeuren. En eerlijk? Ik ben er superhandig en efficiënt mee geworden. Heb zelfs leren jongleren om aan de acute vraag van schoonmoeder, man of zonen tussen de activiteiten door tegemoet te komen. En ik ben het zo beu!

Want mijn handen gaan vanzelf naar wat er moet gebeuren. Mijn lijstje wordt in de loop van de dag korter, maar mijn lontje ook. En morgen is er weer een nieuw lijstje. Dat komt doordat ik de dingen die ik graag doe en activiteiten waarvan ik energie krijg nooit op het lijstje zet. Aan het eind van de dag is iedereen om me heen tevreden. Maar ikzelf? Ik blijf achter met een gevoel van leegte. Ik heb vooral gesloofd voor anderen, maar was er niet voor mezelf.

Nu is er uiteraard niets mis met het concept lijstjes. Ze blijven een handig hulpmiddel voor overzicht en structuur. Maar sinds ik heb kennisgemaakt met Els van Steijn kijk ik wel anders naar de planning van activiteiten in mijn dag. Els gebruikt de metafoor van de fontein. Stel je een klassieke fontein voor met verschillende bakken boven elkaar. Iedereen heeft zijn eigen plek in die fontein, met water dat van boven naar beneden stroomt. Dat water staat voor de levensenergie die je meekrijgt. Pas wanneer je je eigen plek inneemt, stroomt die energie door en voel je kracht, rust en richting. Ga je op een verkeerde plek staan, bijvoorbeeld door te veel verantwoordelijkheid te dragen, of altijd dienstbaar te zijn, dan stokt de stroom.

Dit inzicht helpt me als ik me lamgeslagen voel door alle keuzes in een dag. Want die verlamming gaat niet alleen over ‘te veel opties’, maar ook over de vraag: vanuit welke plek maak ik mijn keuzes? Sta ik in mijn eigen bak, of hang ik scheef in die van een ander?

De stem van het hoofd en de stem van het hart

Mijn hoofd is kampioen efficiëntie. Het zoekt wat handig is, wat nuttig is, wat anderen dient. Mijn hart fluistert vaak zachter: waar heb jij zin in, wat voedt jou, wat geeft je warmte, voldoening, verbinding? Als ik alleen maar naar mijn hoofd luister, ben ik productief, maar raak ik ontmoedigd, leeg en behoeftig. Wanneer ik alleen mijn hart volg, verlies ik de verbinding met de werkelijkheid. Waar ik naar zoek is de balans. Om beide stemmen te horen en tegemoet te komen.

Een manier om keuzes anders te maken

Sindsdien stel ik mezelf tijdens het maken van het lijstje voor de volgende dag drie vragen:

  1. Wat moet er gebeuren?
  2. Wat wil ik doen, ook al lijkt het niet nuttig?
  3. Waar heb ik behoefte aan om me voldaan te voelen?

Als ik die dingen naast elkaar leg, zie ik dat je leven niet alleen bestaat uit ‘moeten’, maar ook uit ‘willen’ en ‘voelen’. Maar één kleine keuze vanuit mijn hart kan ik mijn dag al laten kantelen.

Mildheid en overzicht

En om bij Els te blijven, mag ik ook mild zijn voor mezelf: niet alles kan. En dat hoeft ook niet. Soms betekent dichter bij mezelf komen dat ik accepteer dat de was blijft liggen of dat iemand even moet wachten. Lijstjes geven overzicht, maar zijn geen voorschrift om álles te doen. Ik mag elke dag bewust kiezen wat ik vandaag aandacht geef.

Dichter bij mezelf?

Het blijft oefenen om dichter bij mezelf te komen. Me los te maken van alle verwachtingen die ik aan anderen toeschrijf. Het blijft de kunst om telkens opnieuw te vragen: Op welke plek sta ik nu? Kies ik omdat het moet, of omdat het klopt? Daar, in dat onderscheid, ligt mijn kans om niet alleen dienstbaar te zijn aan de wereld om me heen, maar ook aandacht te besteden aan mezelf. En pas als ik mezelf voed, kan wat ik geef echt blijven stromen.

Welke rol spelen lijstjes in jouw leven? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

De kracht van de tussenruimte

Wieteke snijder coaching en advies, tussenruimte, keuze tussen actie en reactie, appèl en intentie, keuzeruimte, gedrag, koers, pleaser, behulpzaam, grenzen. aangeven, ruimte innemen

De kracht van de tussenruimte

Actie-reactie. Voor veel mensen is dat een vanzelfsprekend patroon. Voor mij ook jarenlang. Vanuit een overlevingsmechanisme ben ik een pleaser geworden. Altijd bezig om aardig gevonden te worden, altijd bereid om te helpen. Het is een valkuil die ik onlangs met een goede vriendin besprak, want zij herkent het net zo goed.

Lastig voor pleasers

Dat pleasen komt niet zomaar uit de lucht vallen. Aardig gevonden willen worden is niet alleen een menselijke behoefte, het is vaak ook een reactie op een tekort in de kindertijd. Je leert jezelf onbewust aan dat je alleen veilig of waardevol bent als je je aanpast. Daardoor voelt het niet alsof je een keuze hebt: je moet aardig en behulpzaam zijn. Punt.

Het patroon doorbreken

Dat patroon doorbreken is niet eenvoudig. Het kost tijd en oefening. En daarom vind ik het zo waardevol om kennis te maken met de tussenruimte. Tussen een appèl en je reactie ligt namelijk een stukje ruimte. Daar bepaal jij je koers. Je kunt gehoor geven aan de oproep van de ander, je kunt nee zeggen, of je kunt simpelweg je eigen weg vervolgen.

Die tussenruimte is kostbaar, omdat ze je de kans geeft om even stil te staan. Om bij jezelf te rade te gaan: wat wil ík eigenlijk doen?

De tussenruimte is een korte pauze

Veel mensen slaan die pauze over. Niet uit onwil, maar omdat we zijn grootgebracht met gehoorzamen, aanpassen en meebewegen. School, opvoeding en werk leren ons sneller reageren dan stilstaan. Misschien herken je dat wel. Misschien heb je ook nooit gezien hoe het anders kan, omdat niemand jou het voorbeeld gaf.

Is er een appèl?

De kunst is om eerst te herkennen dát er een appèl op je wordt gedaan. Pas daarna kun je de tussenruimte betreden. Daar stel je jezelf de vraag: gaat dit echt over leven of dood? Als ik de enige ben die kan voorkomen dat er iemand in gevaar komt, dan kan ik dat niet negeren. Maar als het gaat om het voldoen aan verwachtingen (aardig gevonden willen worden, behulpzaam zijn) dan is er wél een keuze. Want in die gevallen dreigt een ‘ja’ naar de ander vaak een ‘nee’ naar jezelf te worden. Je raakt van je eigen koers af en gaat over je grenzen heen.

Op ontdekkingsreis

De tussenruimte serieus nemen, is een ontdekkingstocht. Het vraagt dat je onderzoekt wat het voor jou betekent om eigen regie te nemen, om je keuzes en intenties trouw te blijven. Dat is persoonlijk leiderschap: niet reageren omdat het moet, maar handelen omdat jij kiest. Dan blijf je aan het roer van je eigen plan, in plaats van heen en weer geslingerd te worden door de verwachtingen van anderen.

Het levert je iets op

De winst? Je voelt je niet alleen beter over jezelf omdat je trouw blijft aan je waarden. Het scheelt ook energie. Je verspilt die niet langer aan alles waar je eigenlijk geen ja tegen wilde zeggen. Je houdt het stuur in handen.

Herken je de tussenruimte? En lukt het jou om er gebruik van te maken? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.