Zakelijke relaties

Wieteke Snijder coaching en advies, zakelijke relatie, compagnon, zakenpartner, relatietherapie, ondernemers, ruzie, geschil, gesprek, moed

Zakelijke relaties

Als relatietherapeut richt ik me niet alleen op romantische relaties, maar ook op familierelaties en zakelijke relaties. Want ook deze relaties, zéker wanneer vriendschap of familie verweven is met werk, brengen net zo goed emoties, verwachtingen, teleurstellingen én potentiële groei met zich mee.

Eén van mijn cliënten, een ondernemer, wilde het gesprek aangaan met zijn compagnon om de vriendschap te herwaarderen, duidelijkheid te scheppen in de gezamenlijke doelen, samen heldere taken te formuleren en afspraken te maken voor de nabije toekomst. Hij kwam bij mij om dit voor te bereiden. Tijdens de sessie onderzochten we de juiste aanpak. Wat heb je zelf nodig? En de ander? Wat is de juiste volgorde? Hoe blijf je tijdens het gesprek in contact met jezelf en met de ander? Hoe voorkom je dat emoties de overhand nemen? Welke communicatietechnieken helpen juist om verbinding te behouden wanneer het spannend wordt? Welk commitment kun jij leveren, wat heb je nodig van de ander? Wat wil je dat de gesprekken opleveren en wat kun je er zelf aan bijdragen?

Dit is de kern van mijn werk. Elke relatie, in welke vorm dan ook, vraagt om onderhoud, eerlijkheid en vaak heel veel lef om ongemakkelijke waarheden onder ogen te zien en samen uit te spreken.

Ik voel altijd een zekere dankbaarheid als ik mensen hierin mag begeleiden. Ik krijg een intiem inkijkje in iemands leven en belevingswereld. Mijn cliënten stellen zich kwetsbaar op, ook als ze soms een bittere pil moeten slikken en dat vind ik prachtig en krachtig. Want als je werkt aan de relatie met jezelf en de relaties met belangrijke anderen om je heen, werk je ook aan meer helderheid, eerlijkheid en plezier in het leven en wordt de wereld meteen een stuk mooier. En daar mag ik dan aan bijdragen.

Wil je ook werken aan jouw relatie, zakelijke samenwerking of communicatie binnen een belangrijke verbinding in jouw leven? Neem gerust contact met mij op voor een verkennend gesprek of laat een reactie achter.

Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

(blog geplaatst met toestemming van de cliënt, foto by Unsplash)

Gekwetst innerlijk kind

Wieteke snijder coaching en advies, innerlijk kind, gekwetst, oude pijn, helen, trauma

Gekwetst innerlijk kind

Vandaag werd ik er opnieuw aan herinnerd aan hoe pijn uit het verleden in het heden aan de oppervlakte kan komen. Iets kleins in het hier en nu raakte in mij dezelfde snaar als in het toen en daar. Ik voelde de fysieke pijn bij de emotie van toen, waardoor ik merkte dat deze er nog is.

Ik neem je mee naar mijn lagere school. Tien jaar oud, net nieuw in de vierde klas. Op die school was de regel: de oudste kinderen bedienen bij toerbeurt tijdens de lunch de leerkrachten. Het moest ons dienstbaarheid leren. De lange tafels in de aula stonden net als anders gedekt, met banken erlangs voor de leerlingen. Op de tafels manden met zelfgebakken brood, plakken kaas, honing, schaaltjes boter en noten, water en melk in grote kannen. De leerkrachten zaten aan een aparte tafel op stoelen, op een verhoging.

Op een dag was ik aan de beurt om het drinken in te schenken. Ik liep naar mijn eigen leerkracht en vroeg: “Wilt u water of melk?” Hij hoorde me niet, of deed alsof hij me niet hoorde. Ik probeerde het opnieuw, iets harder dit keer. Zijn reactie was een afwezige “ja, doe maar”, waarna hij zijn gesprek vervolgde. Zonder me ook maar een moment aan te kijken.

Daar stond ik dan. Met twee zware kannen in mijn handen en geen idee wat “ja, doe maar” betekende. Water? Melk? Nog een keer vragen en het risico lopen dat hij boos werd? Zelf beslissen? Ik voelde boosheid, maar vooral een diepe ontzetting over hoe gemakkelijk een volwassene een kind kan negeren. Alsof ik lucht was. Alsof mijn poging om het goed te doen per definitie zou mislukken. In dat moment voelde ik me klein, onbelangrijk en hopeloos. Alsof ik tekortschoot op een terrein waarvan ik niet eens wist dat er spelregels bestonden.

Dit verhaal deel ik niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat dit soort ervaringen kunnen doorwerken in het volwassen leven. Ook nu, jaren later, kan een soortgelijke situatie als iemand niet reageert of me niet lijkt op te merken, dezelfde oude reflex losmaken. De schrik. De spanning in mijn lijf. De gedachte: ‘wat moet ik nou doen om dit goed te krijgen?’

Het verschil met toen is dat ik het nu kan dragen. Ik herken het patroon, kan mijn jongere ik geruststellen en zeggen: “Je hoeft het niet meer alleen op te lossen.” Ik kan mijn grenzen aangeven en mijn stem laten horen, zonder angst voor straf of de razernij van iemand die zijn rol als leerkracht nooit had mogen vervullen.

De ervaringen van onze innerlijke kinderen komen vaak aan bod in de coaching. Het zijn oude verhalen die ons in de vroege kindertijd gevormd hebben en in het leven met ons meereizen. Ze blijven in het hier en nu bepalen welke keuzes je maakt, welke vrienden je hebt en hoe je je voelt. Tot je moedig genoeg bent om ze onder ogen te zien. En te erkennen dat ze ooit zijn ontstaan in een tijd waarin je weinig keuze had. Omdat we allemaal verhalen meedragen die ons gevormd hebben en omdat we gelukkig elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we ermee omgaan.

Welke innerlijke kinderen laten in jouw leven van zich horen? Ik vind het leuk als je terugpraat. Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.

Ben je boos op de sneeuw?

sneeuw, Wieteke snijder coaching en advies, weerstand, acceptatie, meebewegen,

Ben je boos op de sneeuw?

Het sneeuwt al dagen en het gewone ritme ligt plat. De treinverbinding stond in de app, maar blijkt alsnog geannuleerd. Fietsen lukt bijna niemand. Te voet gaat het glijdend en schuifelend. Je afspraak zegt af, je clubje wordt gecanceld. En bij je moeder op de koffie? Vergeet het maar.

Op zo’n dag is het interessant om bij jezelf te bemerken hoe je reageert op het onverwachte of ongewenste. Beweeg je mee met de omstandigheden en maak je er het beste van, of schiet je in de weerstand? Denk je: ‘Ik had plannen, verwachtingen en een best wel volle agenda. En ineens valt alles om. Dit wil ik niet!’

Word je boos op de sneeuw?

Maar boos worden op sneeuw? De sneeuw verandert er niet van. Jijzelf wel, want je wordt er niet blijer of gezelliger van. Natuurlijk, je verzetten voelt veilig, geeft je het idee dat je nog iets van grip hebt. Maar ondertussen verstar je. Verwachtingen houden je vast bij hoe-het-zou-moeten-zijn, terwijl de werkelijkheid al lang laat zien dat-het-anders-is. Als je je blijft verzetten, heb je alleen jezelf ermee.

Of kun je meebewegen?

Meebewegen lijkt voor sommigen hetzelfde als opgeven, maar het is echt iets anders. Het is niet berusten in alles wat tegenzit, maar roeien met de riemen die je hebt en vaststellen wat wel binnen je invloed ligt en wat niet. Natuurlijk mag je best balen en even stilstaan bij het gevoel van teleurstelling dat zaken niet lopen zoals gepland en gehoopt. Dan haal je diep adem en zeg je tegen jezelf: ‘Oké ik heb niet overal invloed op, maar ik laat mijn dag er niet door verpesten.’

Op een dag als vandaag gaat alles door de omstandigheden wat langzamer. De wereld dwingt ons een pas op de plaats te maken. Misschien ook tot voelen. Hoe reageer ik eigenlijk als mijn plannen wegsneeuwen? Waar klamp ik me aan vast? En wat gebeurt er als ik iets meer meebeweeg?

Wie weet brengt die sneeuw op die manier toch meer in beweging dan we denken…

Hoe ga jij ermee om als het anders loopt? Ik vind het leuk als je terugpraat. Ook oefenen met leren voelen? Neem contact met me op of laat een reactie achter. Wil je elke week mijn schrijfsel in je tijdlijn op LinkedIn? Volg me of stuur me een connectieverzoek.